3| Yazarlarda Tıkanır?

Bölüme başlamadan önce bir şey söylemek istiyorum... Eğer şu an: "Kafamda bir kurgu var ama kâğıda dökemiyorum. Bu yüzden yapay zekâya yazdırıyorum." ya da "Bazen yapay zekâdan yardım almak zorundayım." diyorsan, bir dakika dur. Seni yargılamayacağım ama dürüst olacağım. Ben sahneleri kafamda canlandırıyorum ve yazıya o döküyor, aslında kurgu bana ait diyorsun ama seni geliştirmiyor. Evet, günümüzde sosyal medya yapay zekâ ile üretilen içeriklerle dolu. Teknoloji her geçen gün gelişiyor ve hayatımızın birçok alanına giriyor. Fakat bana sorarsan yazarlık bunlardan biri olmamalı. Özellikle son zamanlarda birçok platformda görüyorum; bazı yazarlar kitaplarını büyük ölçüde yapay zekâ desteğiyle yazıyor ve bunu belirtmiyorlar. Ama sana küçük bir sır vereyim mi? Bu düşündüğünden çok daha belli oluyor. Ben de merakıma yenik düşüp birçok farklı uygulamayı denedim. Hatta sadece kitap yazmak için geliştirilmiş yapay zekâ araçlarını bile kullandım. Kendi kitaplarımdan bölümler verip: "Benim kalemimi taklit ederek yaz." dedim. Sonuç? Alakası yoktu yahu! Çünkü yapay zekâ kelimeleri taklit edebilir ama bir yazarın hayatını, duygularını, korkularını, heyecanını ve dünyaya bakışını taklit edemez. Sen bir sahneyi yazarken bazen çocukluğundan bir anıyı kullanırsın. Bazen yaşadığın bir hayal kırıklığını. Bazen de kimseye anlatmadığın bir duyguyu. Ya da arkadaşlarınla kahkaha attığın absürt bir konuyu ele alırsın. Ama insani duygulara sahip olmayan ve bizim tarafımızdan kodlamayla üretilen bir araç kitabında ki duyguyu öldürür sadece ve sen bunu anlamazsın bile. Evet sana fikir verir, yönlendirir ve hatta sana araştırma yaparken yardımcı olabilir. Sanatın ruhu vardır... Yapay zeka ise sadece bizim anlattığımız kadar bilen, var olan her şeyi ısıtıp önüme koymaktan ileriye gidemez... Eğer şu an; "Ben yazamıyorum." "Sürekli tıkanıyorum." "Bu yüzden yardım almak zorundayım." diye düşünüyorsan merak etme. İşte bu kitabı yazma sebeplerimden biri de bu. Çünkü tıkanıklık sandığından çok daha normal bir şey. Emin ol, bugün hayranlıkla okuduğumuz kitaplarda; altını çizdiğimiz o paragraflar, bizi ağlatan o sahneler... Yeri gelince kahkahadan karnımızı ağrıtan sahneler hepsi bir noktada çıkmaza girdi. Karakterler sustu, konu bitti ya da yazarın yazmaya olan inancı tükendi. Aralarındaki tek fark şuydu: Pes etmediler. Bir gün iyi yazdılar. Bir gün kötü yazdılar. Taslakları silerek en baştan başladılar ama devam ettiler. Öyle dünyalar kurdular ki hiç var olmamış karakterlere âşık olduk. Onlarla birlikte güldük. Onlarla birlikte ağladık. Yeri geldi yas tuttuk. İşte biz de bunu yapacağız. Bir kurguya dışarıdan bakmayacağız. Karakterlerle birlikte yaşayacağız. Onlar konuşacak ve biz tıpkı en sevdiğimiz diziyi izler gibi izleyeceğiz onları. Ve zamanla "Tıkandım." cümlesi hayatımızdan çıkmaya başlayacak. Bana güven. Yardım almak kötü bir şey değil. Önemli olan yardımı doğru yerden almak. Şimdi ise bir sonraki bölümde çok önemli bir konuya geçiyoruz: "Kalemini Keşfet." Birlikte hangi türlere yatkın olduğunu bulacağız. Belki sen bir fantastik kurgu yazarı olacaksın. Belki polisiye. Belki romantik komedi. Yazacağımız küçük egzersizlerle elinin neye yatkın olduğunu görecek ve kendi sesini keşfetmeye başlayacağız. Çünkü iyi bir hikâye yazmadan önce iyi tanıman gereken ilk kişi karakterlerin değil... Sensin. Tekrar görüşmek üzere. Ve kitabını benimle paylaşmayı unutma. Birlikte inceleyelim, birlikte geliştirelim. Dipnot: Eğer birlikte kurgunu değerlendireceksek bana karşı dürüst ol. Amacım seni yargılamak değil. Amacım, hikâyeni daha iyi anlatmana yardımcı olmak. .... Kendimi çok konuşmuşum gibi hissettim... Neyse bundan sonraki bölümler beraber ya sıfırdan kurgu inşa edeceğiz ya da kurgu geliştireceğiz. Sizden ricam yorumlarda ortaklaşa bir karara varmak. A) sıfırdan kurgu mu yazalım? B) Var olan kurguyu mu düzeltelim? Benim tercihim her ikisinden yana. Fakat bu şekilde olursa karışabilir. O yüzden size üçüncü teklifim şu; Kitap tam yirmi bölüm sürecek sıfırdan bir kurg…