Bölüm 5

Bölüm Şarkısı: Elleri Ellerime/Duman "İçimdeki küçük kız çocuğuna borçluyum, bugün onun için çabalıyorum. Onu tekrar büyütmeye çalışırken bu sefer de bugünlerimi kaçırıyorum." Amcam sabah erken saatlerde evden çıkıyordu. Ben de güneş doğmadan kalkıp duş almış, saçımı ve makyajımı yapmıştım. Siyah renk kalem etek ve aynı renk blazer ceketimi giydikten sonra hazırdım. Merdivenlerden inerken topuklu ayakkabımın çıkardığı sesler, kahvaltı yapan amcam ve yengemin bakışlarını bana çevirmişti. "Günaydın. Ben hazırım amca. Seni dışarda bekliyorum." dedim. Onun konuşmasına izin vermeden kapıya yöneldim. Konuşmasına izin versem kahvaltıya çağıracaktı. Bugün canım bal kaymak bile çekmediğinden kahvaltı yapmak istememiştim. Bütün gece sık aralıklarla uyanıp geri uyumaya çalışmıştım. İçimde bir huzursuzluk vardı. Bu evde, bu insanlarla olmak bana iyi gelmiyordu. Arabamın yanına geldiğimde arabaya geçmeden amcamı beklemeye başladım. Hazan ve Alperen'e bugünle ilgili mesaj atıp bilgilendirdim. Amcamın da gelmesiyle şirkete doğru yola koyulduk. Arabalarımızı park edip şirkete girerken beklemediğim şekilde heyecanlıydım. Bu heyecanın sebebi yeni bir ortama girmem ya da ilk iş günüm olması değildi. Bu Sayar Holdingin tamamen benim olacağı günü hayal ettiğim için hissettiğim heyecandı. Kendi şirketim de oldukça başarılıydı. Ama burası başkaydı. Burası babamdı, abimdi, kardeşimdi. Burası onların uğruna canı alınan şirketti. Burası seneler sonra tekrar benim aileme ait olacaktı. Burası benim krallığımdı. Yüzümde gülümsememle amcamın beni çalışanlara tanıtmasını izledim. Kanım öyle hızlanmıştı ki beynimde çalan zafer şarkıları, onların konuşmasını bastırıyordu. Selamlaşmak için elini bana uzatan adamla kafamı toparladım. Nazikçe karşılık verip kendini tanıtmasını dinledim. "Merhaba Umay Hanım. Ben Efe. Şirketin müdürüyüm." "Memnun oldum Efe Bey." Orta boylarda temiz yüzlü ve yakışıklı biriydi. Karizmatik bir duruşu, sıcak bir gülümsemesi vardı. Amcam "Malkoçlar da geldiğine göre yukarıya, yönetici katına çıkabiliriz." dedi. Efe Bey'den elimi alıp kapıdan girenlere baktım. Toplantıdan habwrim yoktu. Toplantıya katılıp katılamayacağımla ilgili bir haberim de yoktu. Bizzat katılmak istiyordum. Katılamazsam da Azra'dan konuşulanları öğrenebilirdim. Amcam gelenleri karşılarken ben Efe Bey'in belimden tutup yönlendirmesiyle asansörlere yürümeye başladım. "Umay Hanım size, amcanızın sizin için hazırlattığı odayı göstereyim." dedi. Asansörün kapısı tam kapanacakken Tuna kolunu asansöre sokarak durdurdu. Koskoca asansörde yer yokmuş gibi Efe'yi hafifçe ittirerek aramıza girmişti. "Seni burada görmeyi beklemiyordum Umay. Üstelik herkesle kırk yıldır burda çalışıyormuşsun gibi herkesle yakınsın." "Niye şaşırıyorsun? Kadınım diye babamın şirketinde çalışmam sana ilginç mi geldi?" diyerek alayla güldüm. Efe'den de kıkırtı yükseldiğinde Tuna sinirle derin nefes aldı. Asansörün kapısı açıldığında sağ tarafa yönelen Efe'yi takip ettim. Azra beni gördüğünde afallasa da hızlıca toparlanmıştı. Bizimle gelen Tuna'ya toplantı salonunun solda olduğunu söyledi. " Ben yeni ortağıma hayırlı olsun demek istiyorum. Sonra Efe bana toplantı salonuna kadar eşlik eder." Efe'yle beni yalnız bırakmama çabası beni boğmuştu. Dünden beri aramızdaki anlamsız çekim ve o çekimden kaynaklanan gerilim beni yoruyordu. Bu hayatta aşktan farklı önceliklerim vardı. Aşkın getirdiği kaosa yer yoktu. Üstelik bizim aramızdaki şeyin aşkla ilgisi yoktu. Tuna'yı bana çeken şey gizemli oluşumdu. O gizem perdesi aralandığında onun için benim çekiciliğim kaybolmuş olacaktı. Bana ayrılan odaya geldiğimizde "İkinize de teşekkür ediyorum. Toplantıya kadar sinlenmek istiyorum. Size kolay gelsin." diyerek onlara yol verdim. İki erkeğin gereksiz sürtüşmesine ayıracak vaktim yoktu. Oda gösterişten uzaktı. Bir evrak dolabı ve küçük bir çalışma masası haricinde bir şey yoktu. Misafir ağırlasam oturabilecekleri bir sandalye bile yoktu. Hazan'dan bu odayı dekore etmesi için yardım istemem gerekiyordu. O bu konud…