6. Bölüm

Bu bölümde neler var neler... Ortalık karışacak canlar 🫣🫣 Keyifli okumalar 🌿🌿🌿 Gökçe'nin varlığı İnci'yi bambaşka biri yapmıştı sanki. Daha fazla konuşuyor, daha fazla gülüyordu... İnci, kendindeki bu değişimi fark ettikçe korkuyla karışık bir hoşnutluk yaşıyordu. Onun yanındayken evdeki gibi biri oluyordu: pervasız, doğal, rahat... Abisi ve ablası nasılsa Gökçe de öyle oluyordu yavaş yavaş; kardeş gibi... Bu kadar samimiyetin acısını da yaşamaktan korkuyordu tabii. Ne de olsa fazla muhabbet tez ayrılık getirirdi. Doğruluk payı olmasa bu zamana kadar gelemezdi bu söz. Her ne kadar Gökçe ile arasına mesafe koymaya çalışıp ondan ayrı takılmaya çalışsa da, İpek'e benzer inatçılığına ve nazlanmalarına 'hayır' diyemiyordu... Çok değil, aslında hiç uzun değil... Daha dün kahve icmişlerdi. Ertesi gün ilk dersin sonunda İnci'nin dibinde bitmişti Gökçe. "Günaydınların olsun arkadaşım. Nasıl, özledin mi beni bir gecede?" "Günaydın. Senin bu tavan yapmış özgüvenini napıcaz Gökçe? "Aaaa... Kalbimi kırıyosun amaaa." diyerek gözlerini kırpıştırdı Gökçe. Bu sevimli halleri tebessümsüz bırakamıyordu İnci. "Tüm gecem İpek'e masal anlatıp uyutmaya çalışmakla geçti. Huyu suyu aynı sen. O yüzden pek de özlemeye fırsat kalmadı." "İpek kim?" "İpek kim?" Gökçe'nin sesine bir erkek sesi karışmıştı. Aynı anda başlarını sesin geldiği yöne doğru çevirdiler. Sarışın, yeşil gözlü bir çocuk, amfide bir kaç basamak yukarda merakla İnci'ye bakıyordu. Bakışları sertleşip iki elini de beline atan Gökçe, her an kavgaya hazır vaziyette; "Naapcaksıın? Nüfusuna mı alacaksın?" Kıpkırmızı olan çocuk utangaç bir şekilde; "Aaaa... şey... ben... İnci'yi ilk kez biriyle sohbet ederken gördüm de. Şaşırdım, merak ettim biraz da. Seyy o yüzden işte... kulak misafiri oldum." "Hmmm. Demek gözlerinden sonra kulaklarında davetsiz misafir oluyor arkadaşıma." Kollarını göğsüne dolayıp devam etti Gökçe; "Metin? Her defasında ikramsız kalan misafir olmaktan sıkılmadın mı?" Gökçe'nin açık açık Metin'in İnci'ye asıldığını söylemesi, İnci'yi de kızarma konusunda Metinle yarışır hale getirmişti. "Gökçeee!" İnci'nin uyaran sesine omuz silken Gökçe hâlâ Metin'e 'öldürürüm seni' der gibi bakıyordu. "Ben...ben rahatsız ettim. Kusura bakmayın." diyerek kızların yanından aceleyle uzaklaştı Metin. Sapsarı çocuk ne hale gelmişti. Metin'in peşinden İnci, Gökçe'ye ters ters bakınca, Gökçe de çözdüğü kollarının birini sırıtarak İnci'nin omzuna attı. "Ayyy ne var arkadaşım, kızma hemen. Ne diye maydonoz oluyo sanki? Yoksa sen .." Gökçe aklına gelenle bir an duraksadı. "Yoksa ben ne?" "İnci, yoksa sen de Metin'den mi hoşlanmaya başlamıştın? Hani dedim ya dün, sana bakıyor falan diye. Ondan mı kızdın bana?" "Saçmalama Gökçe. Çocuğun varlığından bile dün haberim oldu. Sen Metin demeseydin bu çocuğun o olduğunu bile bilmiyordum. Ama bu kadar da olmaz yani. Çocuğu azarlicam diye beni de yerin dibine soktun." "Amaaaannn sende, buna mı takıldın arkadaşım. Ben de hoşlandın sandım bı an şu sarı çıyandan." "Senin takıntın değil miydi. Hangi ara sarı çıyan oldu?" "Yok canım, artık değil. Gıcık oldum bi kere. Bundan sonra sarılara elveda, esmerlere merhaba!" "Aklından zorun var senin." diye söylendikten sonra gülümseyerek kitaplarını toplamaya başladı İnci. Bir sonraki derse daha bir saat vardı. Hava da yağmurlu, ağacının altına da gidemeyecekti. İnci için en mantıklısı kütüphaneye gitmekti. Gökçe'nin sesiyle irkildi. "Hadi, bir saat vaktimiz var. Kahvaltı yapmadım, bir şeyler atıştıralım." İnci, parasını idareli harcamalıydı. Kısıtlı parası ile sadece yemekhaneden uygun tabldot yiyebileceğini bildiğinden; "Ben kahvaltımı yaptım, sen git. Kütüphaneye gidip ders çalışıcam." diyerek ardında kala kalan bir Gökçe bırakıp kütüphanenin yolunu tuttu. `Çok fazla samimiyete gerek yok! Hem maddi durumumu da bilmemesi lazım. Benim, ailemin özeli sonuçta. Üstelik ne olur ne olmaz yani. Bu devirde nelerle kandırıyorlar insanları. Allah Allah! Bu ne canım dün bir bugün iki. Vıcık vıcık...` İçinden söylene söylene kü…