3. Bölüm

Ben geldimmmm🌿🌿🌿 Bu bölümde yepyeni karakterlere merhaba diyelim mi? 🥰 Keyifli okumalar🌿🌿🌿 RÜZGAR Ders bittikten sonra binadan çıkıp kampüs bahçesine adım attığımızda rahat bir nefes aldım. Peşpeşe girdiğim derslerden beynim sulandı resmen. "Sonunda bugün de bitti" "Yok abi, bana gün yeni başlıyor. Kampüsten arkadaşlarla takılıcaz biraz. Sen de gelsene " "Eve gitmem lazım. Rana'ya sözüm var. Siz takılın ya, belki başka zaman. " "He Rüzgar he. Acaba bu 'başka zaman' senin zaman anlayışının neresinde saklandı da bir türlü bulamıyoruz? Oğlum, her defasında eve koşuyorsun. Sanki liseli kız mübarek. Rüzgar, üniversitedesin lan sen. Hem de acemiliği attın, 2. senenin de sonuna geldin. Biraz yaşa be!" "Yine çenen düştü Arda. Haydi git, kızları bekletme" diyerek kampüs içinde bize bakan grubu işaret ettim gözlerimle. "Ah ulan Rüzgar ahhh. Şuradaki beş kızın beşi de sana bakmıyorsa şerefsizim. Sırf senle iki laf ediyorum diye takılıyorlar zaten benle." Kızlara el sallayıp tekrar bana döndü. "Kusura bakmican artık Rüzgar Bey. Zaten kimseleri beğenmiyorsun, belki şu hatunlardan biri ileride yengen olur. Haydi yarın görüşürüz. Hatunları bekletmim." Sırıta sırıta kızlı erkekli gruba doğru koşturmaya başladı. Gülerek kafamı salladım. Bu Arda iyi hoş çocuk ama çok şıpsevdi. Gerçi gönlüne göre birini bulsa el üstünde tutar da, gönlüyle bakmıyor ki it. İleriden parlayan metalik siyah arabama doğru yavaş yavaş ilerledim. Ben beyaz istemiştim ama Rana ille de siyah olsun diye tutturmuştu. İlk arabamda bile yine benim yerime karar vermişti. Kıramıyordum ki... Aman be Rana, nereden çıktı lunapark sevdası şimdi. Koskoca kız oldu, hala lunapark diye tutturuyor. Acaba ne yapsam paçayı kurtarabilirim bu işten diye düşünürken arabama ulaştım. Arabanın içinde biraz daha oturdum. Arkadaşlarla takılıcaz desem küsmelere doyamaz, çünkü 1 hafta önceden söz vermiştim Rana'ya. Arda sakatlandı desem inanmak için hastaneye gelir, yalanım elimde patlar. Derin bir iç çekerek kendi kendime güldüm ve arabayı çalıştırarak evin yolunu tuttum. Benim ki de umut işte. Rana ne yapar eder bugün o lunaparka gidilirdi. Bir kere o yosun gözlerini doldurup bakması yeterdi. Ben kendimi aptal gibi kandırmaya çalışmalara doyamadım hala. Haydi bakalım, bas gaza Rüzgar efendi. Offf... Göztepe den Üsküdar'a ulaşmak bu kadar uzun sürmemeli! Işıklara takıldım yine. Bu kaçıncı ışık Allah aşkına. Trafik de kitlenmiş. İstanbul'da araba kullanmak ölümden beter ... Şarkı bari dinleyeyim diye radyoya uzanırken telefonum çaldı. Telefonu, arabanın hoparlöründen açtım. "Söyle abim, ne istiyorsun bu sefer? Jelibon mu alayım yoksa pamuk şeker mi?" "Geç kaldınız avukat bey. Tam 10 dakika önce bendenizi almanız gerekiyordu. Kardeşlik haklarıma dayanarak ceza-i işlem baslatıcam bilginize. Yalnız bu sefer spor ayakkabıyla falan kalmayacak gibi. Hem, pamuk şekeri zaten lunaparkta alacaksın, mecbur." "Hahaha. Laflara bak sen. Trafik var yosunum. Ondan geç kaldım biraz. Hem, sen yeter ki iste abim. Sana her zaman açık çek." Rana'nın kıkırtısını duyunca istemsizce gülümsedim. "Daha fazla bekletme avukat. Ağaç oldum." "Geliyorum abim. Sen hazır..." Sözümü kesen bir gürültü oldu telefonun diğer ucundan. "Rana!... Orada neler oluyor?" Rana'nın sesi bu kez titriyordu. "Abi... Çabuk gel. Annem... Annem düştü." Frenin varlığını yok sayıp gaza yüklendim. Direksiyonu tutan parmaklarım sıkmaktan beyazlamıştı. "Nasıl düştü?" Rana'dan bir kaç saniye ses gelmedi. Bu sessizlik kafamda o kadar çok ihtimal oluşturdu ki... "Ben... Ben bilmiyorum. Kapatıyorum, ambulansı aramışlar, sen... sen de gel hastaneye." Hastaneye ne kadar sürede ulaştım bilmiyorum. Kırmızı ışıklar, korna sesleri, kalabalık... Hiçbirini umursamıyordum artık. Tek düşündüğüm annemdi. Aklıma gelen ihtimalleri kovalamak için kendimi zorladım. Sakin kalmalıydım. Annem için... Rana için... Annemi odaya almışlar, koşarak bulunduğu odaya girdim. Annem, solgun yüzüyle ve alnında küçük bir bantla yatakta oturur vaziyetteydi. Rana yatağın yanındaki s…