7. 🪞

Selamsalmaksal Hemen girdiğimiz gibi OY, YORUM yapmayı unutmayalım 🫰🫰🫰 Sonra hesabımı takip ederseniz çok sevinirim 🥹🫶 Bölüm sonuna model koydum 🌹😈😈😈 # sanaldilencietmeyin 🪞 Sınıfa girdiğim andan beri diken üstündeydim. Çünkü lanet olası her an, açılan her kapının ardından bir anda Emirhan'ı ve onun o soğuk, buz mavisi gözlerini görmeyi bekliyordum. Dersin bitip öğle arasına girmemize sayılı dakikalar vardı ve bu, gerginliğimin tavan yapması için fazlasıyla yeterli bir sebepti. Beni daha da geren şeyse okula geldiğim an beni bulacağını düşündüğüm çocuğun şu vakte kadar gözüme görünmemiş olması ve o ölümcül sessizliğini korumasıydı. Sınıfa gelir diye geçen dört teneffüsün hepsinde dışarı çıkmıştım ama o lanet olası bok ne planlıyorsa hâlâ ortalıkta yoktu. Açıkçası, ellerim ondan gelecek atağı kestiremediğim için stresten terliyordu. Yasemin ve Laçinse üç gündür üzerimdeki garipliğe şüpheyle yaklaşsalar da şu an içinde bulunduğum stresi fark ettiklerinden merakları ve endişeleri iki katına çıkmıştı. Öğle arasında beni Emirhan'la birlikte gördüklerinde büyük ihtimalle ilk başta ağır bir felç geçirecek, ardından da canıma okuyacaklardı. Geçtiğimiz dört günde onların ağzından gizlice Emirhan hakkında koparabildiğim kadar bilgi toplamaya çalışıyordum. Ve bu süreçte, ilk dönemlerden bir kız kardeşi olduğunu öğrenmiştim. Bu bilgi beni yalan yok, bayağı şaşırtmıştı. Ama Yasemin ve Laçin şüphelenmesin diye konunun üzerine gidememiştim. Öğrendiğim en net şeyse şüphesiz bu züppenin benim bildiğimden, daha doğrusu araştırdığımdan, ki bu araştırmam Instagram ve Google üzerindeydi, kat ve kat daha zengin olduğuydu. Herifin babası uluslararası seviyede bir güvenlik şirketine sahipti. Bunun yanındaki sanayi fabrikalarını saymıyorum bile. Dediğim gibi, Laçin ve Yasemin'in bu ani ilgimden şüphelenmemeleri için konuyu pek irdeleyemiyordum. Asıl sorunumsa bu iki arkadaşıma Emirhan'la yaptığım anlaşmayı anlatıp anlatmayacağımdı. Korkacanlarını, hatta delireceklerini biliyordum. Bu yeni bir bilgi değildi. Onları bu işe karıştırmak isteyip istemememde bitiyordu her şey. Emirhan tehlikeliydi. Bu okulun en büyük canavarıydı ve elimde onu dizginleyebilen ince bir tasma vardı. O tasma koptuğunda veya koparsa arkadaşlarıma zarar verme riskini göze alamıyordu bir yanım. Dün gece de zaten düşünmekten uyuyamamıştım. Gözlerimin altında koyu halkalar olduğuna emindim. Üstüne o aşağılık züppeden engel yediğim için, ne kadar kabul etmek istemesem de kudurmuştum bir kere. Hangi akla hizmet beni engelleme cesaretini kendinde buluyordu? Öğretmen kürsüsünün üç sıra gerisinde oturup camdan dışarıyı izlerken kafamda dönüp duran sayısız paranoya vardı. Emin olduğum tek şeyse Emirhan'a zerre güvenmiyor oluşumdu. Hele ki o mesajlaşmamızda ki son dediklerinden sonra bu güvensizliğim beş katına çıkmıştı. Gün boyu o sersemin yanında duracağımı düşünmek bile beni kasıyordu. Çünkü bu defa hayalet olup saklanma gibi bir lüksüm yoktu. O çocuğa kimsenin cüret edemeyeceği bir şekilde kafa tutmuş, yetmemiş şantaj ile sahte sevgilim yapmıştım. Gözlerim camdan dışarıyı süzerken yüzüm buruştu. Kesinlikle hayalet olamazdım. O canavar beni ezer geçerdi. Çatallı dilime güvenip arkamdaki video kaydının temeline sığınmam ve gün boyu Emirhan'ı gırtlaklamamaya çalışmam lazımdı. Gözlerim düşünceli şekilde okulun koca bahçesini dalgın dalgın izlerken, fizik hocasının tahtada bir şeyler anlattığını işitiyordum ama dinleyemiyordum.Kafam o kadar allak bullak ve karman çormandı ki ders dinleyecek bir odağım zerre yoktu. Zaman aktıkça gözüm sürekli bileğimdeki saatime kayıyordu. Öğle arasına girdiğimizde yaşanacak kaosu düşündükçe yemin ederim ki mideme kramplar sokuyordu. Hele ki o deli beni bu ilişkiye zindan edeceğini söylediğinden beri iki kat tedirgindim. Af buyurulsun ama herif psikopatın tekiydi. Emre'yi duvardan duvara vururken yüzündeki hissiz ifadeyi düşününce tüylerim ürperdi. Nasıl bir canavar o kadar duygusuz olabilirdi? Onun insan olduğundan şüphe duyuyordum doğrusu. Kesin…