Bölüm 7-İZİN

Duru ertesi sabah gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey iş değildi annesiydi. Dün geceki telefon konuşması hâlâ aklının bir köşesinde dönüp duruyordu. “Lokantayla ilgili bir mesele var.” Sevil o cümleyi söyledikten sonra konuyu değiştirmişti. Duru annesini tanıyordu. Bir şeyi saklamaya çalıştığında ses tonu değişirdi. Hem de çok. Yataktan kalkıp hazırlanırken birkaç kez telefonu eline aldı. Annesini aramak istedi. Sonra vazgeçti. Yüz yüze sorarım. Üstelik Kuzey’in verdiği o saçma izin yüzünden bugün işe gitmemesi gerekiyordu. Saçma olan şuydu ki… Duru işe gitmeyeceği için değil, Kuzey’in söylediğini yapıyor gibi görünmekten dolayı sinirleniyordu. Çantasını alıp evden çıktı. Ama yarım saat sonra Lal Restoran’ın kapısından içeri girdiğinde karşısında gördüğü ilk kişi, sinirini daha da artırdı. Kuzey. Elinde kahve bardağıyla girişte duruyordu. Duru olduğu yerde kaldı. Kuzey de ona baktı. Bir saniye. İki saniye. Üçüncü saniyede Kuzey’in bakışları Duru’nun elindeki çantaya indi. — Sen ne yapıyorsun? Duru hiç bozuntuya vermeden yürümeye devam etti. — Günaydın size de. — Bugün izinlisin. — Biliyorum. — O zaman neden buradasın? — Çünkü burası güzel. Kuzey kaşlarını çattı. — Duru. — Ne? — Eve dön. Duru çantasını omzundan indirip karşısında durdu. — Siz dün bana izin verdiniz diye bugün bütün gün evde oturup tavana bakacağımı mı düşündünüz? — Evet. — Çok yanlış düşünmüşsünüz. — Şaşırmadım. Duru gözlerini kıstı. — Elim gayet iyi. — Elinin iyi olup olmadığını ben sordum mu? — Suratınızdan belli oluyor. Kuzey kahvesinden bir yudum aldı. — Suratımdan ne belli oluyor? — Sinir olduğunuz. — Sana mı? — Bana. — Yanlış. Duru başını yana eğdi. — O zaman neden böyle bakıyorsunuz? Kuzey birkaç saniye sustu. — Çünkü izin verdiğim hâlde işe gelmişsin. — İşte bunun adı çalışkanlık. — Bunun adı söz dinlememek. — Arada ince bir çizgi var. — Sende o çizgi yok. Duru dudaklarını büzdü. — Sabah sabah kavga etmeye başlamasak mı? — Sen başlattın. — Ben sadece geldim. — Gelmemen gerekiyordu. — Geldim ama. Kuzey derin bir nefes aldı. Tam o sırada arka taraftan bir erkek sesi duyuldu. — Kuzey, hâlâ insanları kapıda sorguya mı çekiyorsun? Duru başını çevirdi. Koridorun ucundan uzun boylu, koyu saçlı bir adam yürüyerek geliyordu. Üzerindeki rahat ama şık kıyafetler, Kuzey’in her zamanki takım elbisesinden oldukça farklıydı. Adam yaklaştıkça yüzündeki rahat gülümseme daha belirgin hâle geldi. Kuzey’in ifadesi değişti. — Aras. Aras elini uzattı. — Sonunda geldim. Kuzey elini sıktı. — Haber vermedin. — Sürpriz yapmak istedim. Aras’ın bakışları Duru’ya kaydı. — Misafirin mi var? Duru cevap vermeden önce Kuzey konuştu. — Çalışanım. Duru hemen araya girdi. — Çalışanınız değilim. Aşçıyım. Aras güldü. — Aradaki farkı çok merak ettim. Duru elini uzattı. — Duru Aydın. — Aras Karahan. Duru bir an durdu. — Karahan? Aras kaşlarını kaldırdı. — Evet. Duru yavaşça Kuzey’e baktı. — Sizin kuzeniniz mi? Kuzey başıyla onayladı. — Evet. Aras araya girdi. — Ama merak etme, onun kadar sıkıcı değilim. Duru’nun ağzından istemsizce küçük bir kahkaha çıktı. Kuzey ona baktı. — Çok komik. Aras omzuna dokundu. — Değil mi? Duru başını salladı. — Bence gayet komik. Kuzey’in bakışları Duru’ya döndü. — Senin fikrini soran olmadı. — Ben de kendim söyledim. Aras ikisine sırayla baktı. Sonra hafifçe gülümsedi. — Siz böyle misiniz hep? Duru ve Kuzey aynı anda cevap verdi. — Hayır. — Evet. İkisi birbirine baktı. Aras kahkahayı bastı. — Tamam. Anladım. Duru gözlerini devirdi. — Ben mutfağa gidiyorum. Kuzey hemen arkasından seslendi. — İzinlisin. Duru dönmeden cevap verdi. — Duydum. — O zaman? — Unuttum. Aras gülerek Kuzey’e baktı. — Bu kız seni bayağı uğraştıracak. Kuzey’in yüzünde kısa bir ifade belirdi. Duru mutfağa doğru yürürken Aras’ın sesi yeniden duyuldu. — Duru! Duru arkasını döndü. — Efendim? — Kahve ister misin? Duru şaşırdı. — Olur. Kuzey hemen araya girdi. — Aras. — Ne? — Daha yeni geldin. — Evet. — İnsanlara kahve ısmarlamakla mı başlıyorsun? Aras sırıttı. — Sana da ısmarlayayım mı? — Hayır…