KÖŞEYE SIKIŞMAK

Restoranın kapısından içeri giren yaşlı adam, daha ilk adımında etrafındaki çalışanların dikkatini çekti. Üzerindeki koyu renk takım elbise, elindeki baston ve yüzündeki sert ifade, kim olduğunu söylemesine gerek bırakmıyordu. Kuzey onu görür görmez bulunduğu yerden doğruldu. — Dede. Adam yalnızca başını salladı. — Müsait misin? Kuzey, dedesinin ses tonundan bunun sıradan bir ziyaret olmadığını anlamıştı. — Odaya geçelim. İkisi restorandaki özel odaya doğru ilerlerken Kuzey’in gözü istemsizce mutfağa kaydı. İçeriden yükselen sesler dikkatini çekti. — Beyefendi, size yemeği yeniden hazırlayabileceğimizi söyledim. Duru’nun sesi geliyordu. Kuzey bir an durdu. Mutfakta Duru, karşısındaki müşteriyi sakinleştirmeye çalışıyordu. — Ben bu yemeği böyle istemedim! — Anlıyorum ama siparişiniz bu şekilde alınmış. — Ben hayatımda böyle bir şey görmedim! Duru derin bir nefes aldı. Belli ki sabrı tükenmek üzereydi. — Peki, şöyle yapalım. Yemeği yeniden hazırlayalım. Bu kez tam istediğiniz gibi olsun. — Benimle dalga mı geçiyorsunuz? Duru’nun kaşları çatıldı. — Hayır. Sadece sorunu çözmeye çalışıyorum. Kuzey birkaç saniye onları izledi. Sonra dedesinin sesiyle kendine geldi. — Kuzey. Kuzey başını çevirdi. — Geliyorum. Dedesi özel odaya geçti. Kuzey de arkasından kapıyı kapattı. Dedesinin oturmasını beklemeden karşısındaki sandalyeye geçti. — Neden geldin? Dedesi bastonunu yanına bıraktı. — Sana bir şey söylemeye geldim. Kuzey’in yüzü gerildi. — Tahmin ediyorum. — O zaman işimi kolaylaştır. — Dede… — Bir aile buldum. Kuzey gözlerini kapatıp kısa bir nefes verdi. — Yine mi? — Evet. — Daha önce de söyledim. Evlenmeye hazır değilim. — Hazır olmanı beklemiyorum. — Ben bekliyorum. Dedesi sertçe ona baktı. — Sen her şeyi kendi istediğin zamana bırakabileceğini sanıyorsun. — Çünkü bu benim hayatım. — Aynı zamanda bu ailenin hayatı. Kuzey ayağa kalktı. — Bunun aileyle ne ilgisi var? — Her şeyi var. Dedesi sakinliğini bozmadan devam etti. — O kızla görüşmeye yakın zamanda gideceğiz. — Ben gitmeyeceğim. — Gideceksin. — Hayır. İki adam birkaç saniye boyunca birbirine baktı. Kuzey’in sesi sertleşti. — Beni evlendiremezsin. Dedesi de bu kez geri adım atmadı. — Seni zorlamak istemiyorum. Kuzey alaycı bir şekilde güldü. — Şu an yaptığın tam olarak bu. — O zaman bana bir seçenek sun. Kuzey sustu. Dedesi devam etti. — Hayatında biri varsa söyle. Kuzey’in bakışları değişti. — Ne? — Biri varsa. — Yok. Dedesi hiç tereddüt etmeden karşılık verdi. — O zaman benim seçtiğim kızla görüşeceksin. Kuzey çenesini sıktı. Tam o sırada kapı çaldı. Aras içeri girdi. — Dede. Kuzey ona döndü. — Sen de mi buradasın? Aras kapıyı kapatıp içeri girdi. — Bundan sonra daha sık burada olacağım. Kuzey’in kaşları çatıldı. Dedesi söze girdi. — Aras bazı işlerde sana yardımcı olacak. — Buna gerek yok. — Ben gerek olduğunu düşünüyorum. Aras sessizce Kuzey’e baktı Artık yalnızca dedesi yoktu. Aras da buradaydı. Ve dedesi belli ki bu kez geri adım atmaya niyetli değildi. Kuzey tekrar sandalyesine oturdu. — Diyelim ki görüşmeye gitmedim. Dedesi hiç düşünmeden cevap verdi. — O zaman şirketle ilgili bazı kararları yeniden düşünürüz. Kuzey’in yüzü sertleşti. — Beni bununla mı tehdit ediyorsun? — Sana sonuçlarını anlatıyorum. Odadaki sessizlik ağırlaştı. Kuzey başını öne eğdi. Sonra yavaşça kaldırdı. Dedesi hâlâ gözlerinin içine bakıyordu. — Son kez soruyorum Kuzey. Kısa bir sessizlik oldu. — Tanışmaya gidiyoruz değil mi? Kuzey birkaç saniye cevap vermedi. Aras da sessizce onu izliyordu. Sonunda Kuzey derin bir nefes aldı. — Hayır çünkü hayatımda biri var Dedesinin yüzündeki ifade değişti. — Ne? Kuzey bu kez daha net konuştu. — Sevgilim var. Aras’ın kaşları hafifçe kalktı. Dedesi ise yerinden doğruldu. — Ne zamandır? Kuzey gözlerini ondan kaçırmadan cevap verdi. — Bir süredir. — Neden daha önce söylemedin? — Çünkü söylemek istemedim. Dedesi birkaç saniye sustu. Sonra tek bir soru sordu. — Kim? Kuzey’in bakışları sertleşti. — Bunu zamanı geldiğinde öğrenirsiniz. Dedesi öfkeyle ayağa kalktı. — Kuz…