GİRİŞ

— Benimle evlenmeni istiyorum. Duru birkaç saniye boyunca karşısındaki adama boş boş baktı. — Pardon? Kuzey Karahan, yüzündeki en ufak ifadeyi bile değiştirmeden tekrarladı. — Evlen benimle. Duru kaşlarını çattı. — Sen aklını mı kaçırdın? — Hayır. — O zaman neden hayatımda gördüğüm en saçma teklifi yapıyorsun? Kuzey derin bir nefes aldı. — Çünkü başka çarem yok. Duru kollarını göğsünde birleştirdi. — Benim de yok sanırım. Çünkü seninle evlenmektense— — Sakın. — Ne? Kuzey ilk kez ona doğru eğildi. — “Senden nefret ediyorum” diyecektin. Duru dudaklarını büzdü. — Çünkü ediyorum. Kuzey’in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. — Harika. O zaman anlaşabiliriz. — Nasıl yani? — Sen benden nefret edeceksin. Kısa bir sessizlik oldu. — Ben de senden hoşlanıyormuş gibi yapacağım. Duru’nun gözleri büyüdü. — Biz gerçekten evlenmekten mi bahsediyoruz? Kuzey başını salladı. — Sadece bir oyun. Duru ayağa kalktı. — O zaman sana bir şey söyleyeyim, Kuzey Karahan… — Dinliyorum. — Ben senin hayatındaki en kötü karar olacağım. Kuzey gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi. — Umarım. Çünkü ikisinin de henüz bilmediği bir şey vardı: Bazı oyunlar, kuralları unutulduğunda gerçek olurdu.