15|DİKKAT! BARLAS DERAL GELİYOR!

15 DİKKAT!BARLAS DERAL GELİYOR! Demet Deniz Deral Ne dedi, ne dedi? Metres' mi dedi bana? Bana! "Ne diyorsun kızım sen! Ben kimsenin metresi falan değilim!" Diye çirkefleştim. Şuan bütün karakol bizi dinliyordu. "Nesin o zaman? Hakan'ım buraya kimin için geldi, senin için!" Diye sinirle bağırdı. "Yerin dibine girsin Hakan'ın! Senin o psikopat kocan beni sevmeye değil öldürmeye gelmiş!" Diye sinirle üstüne yürüdüm. "Yalan söylüyorsun! Aramıza.. sarı kedi gibi girdin, sen olmasaydın buralarda sürünmeyecektik. Hakan benim yanımda, bebeğimizin yanında olacaktı Demet!" Diye üste çıkmaya çalıştı. Resmen aklını kaçırmış bu kadın. "Evet Meltem, ben dedim zaten gel benim kafamı yar diye." Dedikten sonra bir iki adım geriledim. Meltem ve Ali denen o adama baktım. "Bu iş burada bitmeyecek! Bana bulaşmak neymiş göreceksiniz!" Dedikten sonra yanlarından hızla ayrılıp buradan defolup gitmek istedim. Kolumun tutulmasıyla yanımdaki adama baktım. "Müsait bir zamanda konuşmak isterim." Dedikten sonra kolumu serbest bıraktı. Koridorda yürümeye devam ederken onların sesini duyuyordum. "Baba sen nasıl bu kadar sakinsin, kocamın metresi olmuş!" Diye arkamdan kudururcasına bağırıyordu. "Kes sesini metres deyip durma kadına!" "Hakan, aşkım kurtaracağız seni o kadından. İftira atıyor ama ben halledeceğim." Diye çığlıklarını duyuyordum. Muhtemelen Hakan'ı odadan çıkarmışlardı. Çokta tın. Ve yazık... Kocasının yaptığı pisliği nasıl sineye çekiyor, aklım almıyor. Ama Ali bey diğerlerinin aksine sakin biri çıktı da mantığını kullanıyor. Kullanamayanlar kudursun. Eve gitmek istemedim eğer gidersem duvarlar üstüme üstüme gelir ve o gece yaşananları tekrar tekrar hatırlayacaktım. "Bebeği varmış..." diye mırıldandım. Akan gözyaşlarımı sildim, güçlü olmam gerekiyordu. Adıma yapılan bu çirkin iftiradan alnımın akıyla çıkmam gerekiyordu. Bu yüzden çarşıda biraz dolaşıp kafamı dağıttım, markete gidip bir kaç malzeme aldım. 🌺 Gece yarısına doğru evimin sokağına doğru yürüdüğümde Alpaslan'ı dış kapıya oturmuş bir şekilde gördüm. Yavaş ve sessizce yanına geldiğimde beni fark etti. Ben de yanındaki boş alana oturup elimdeki poşetleri kenara bıraktım. Kolu koluma, bedenim bedenime değiyordu zaten küçük bir alana oturmuştum ondandır bu dipdipeliğimiz. Kendisi de rahatsız olmadı. Elindeki sigarasına baktım. "Karısıyla babası geldi." Dedim fısıldayarak. "Metres dediler bana." Dedim zorlukla. Yavaşça sigara tutan eline dokundum ve aldım. Dudaklarının değdi yerlere dudaklarımı değdirerek içime çektim, tiksinecek kadar kafam yerinde değildi. Demet olmaktan çıkmıştım artık Deniz'dim, saftım. Çok kırılgandım. Demet insanlara karşı güçlü, asil ve soğuk bir kadındı, Deniz ise Demet'ken üzüldüğü durumları ağlama moduna dönüştürürdü. Demet güç ve asil, Deniz ise küçük çocuklar gibi masum ve sıcakkanlı olurdu. Alpaslan ise bir kolunu yukarıya kaldırıp sırtıma koydu ve bana sarıldı. İşte o zaman Deniz oluyordum ben. Onun yanında Demet olamıyordum. Soğuk olamıyordum... "Bebekleri olacak... Bana bundan bahsetmişti ama kendisine ait olmadığını söylemişti." "Babası.." diye sordu. "Babası aklı başında bir adama benziyor, bir gün benimle konuşmak istiyor." Dedim. Ona her şeyi anlatmalısın, artık yalnız değilsin... Korkuyorum iç ses ya beni arkadaşı olarak görmezse? Bilmeye hakkı var, bilmezse her şey pamuk ipliğine döner. "Meslektaşımdı, çok ta yakın değildik. Genellikle kimse kimsenin özel hayatını sormazdı. Öğretmenler olarak yemeğe gitmiştik. Geri dönüşte de beni eve bırakmak istedi ben de kabul ettim. Aşıktım, seviyordum... o geceden sonra aramızda bir şeylerin olacağını sanmıştım, yanılmışım." "Anlatma." Dedi keskin bir sesle. "Yanağından öpmek isterken, öpüştüm." Dedim hızlıca. Onu duymuyordum, duymak işime gelmedi. "Pişman oldum, utandım. Özür dileyip arabadan hızlıca indim eve gitmek istedim." Dediğimde dudaklarımdan bir hıçkırık firar etti. Sigaramdan bir dal daha çektim. "Arkamdan geldi, beni öptü. Tutkuyla öpüştük o kadar güzeldi ki, rüya gibiydi." Diyerek tebessüm ettim ama…