14|Bırakmam Seni

14|BIRAKMAM SENİ Demet Deniz Deral Söylediklerimin sonuna kadar arkasındayım. Her ne kadar köşe bucak bakılsa da içimdeki o kötü his burda kalmamam gerektiğiydi. "Ne dersen de Alpaslan benim buradan acilen taşınmam lazım." Alpaslan ise kararlılığıma rağmen gözlerimin içine bakıyordu. Okyanus gözleri bir fırtına gibi dalgalanıyordu, gitmeme neden bu kadar tepkili? "Deniz, bak şuan korkuyorsun haklısın hatta sonuna kadar haklısın ama bir de gel beraber arayalım her yere bakalım köşe bucak her yere o zaman da biz bir şey bulursak taşınırsın. Hatta sana en güzel evi buluruz ama ilk önce biz de arayalım." Diye yalvardı. Gözlerimin dolacağını hissettiğim için kollarından ayrılıp uzaklaştım. Elimle yanaklarıma ardından boynuma götürüp ovdum. "Tamam." Diyerek ona döndüm ardından, "Ama bak çıktığı halde bana söylemezsen yemin ederim bir daha seninle asla konuşmam." Diye tehdit ettim. Ardından, "Söz mü?" Diye sordum. "Bana güvenmiyor musun?" Dedi. "Güvenle bir alakası yok. Söz mü?" Diye direttim. "Söz." Diyerek gözlerini benden ayırdı ve elini saçlarına geçirdi. "İyi, sen salonu ara ben de kendi odamı arayayım." Diye yürümeye başlamıştım ki beni hemen durdu. "Bu hasta halinle seni yoramam." "Ben de seni uykulu halinle yoramam ama sana engel olmama izin vermiyorsun." Diye inat edip ondan kurtuldum. Odamın kapısını kapatıp yaslandım. Şuan hala burada bir kamerada beni izliyor mudur? Daha doğrusu kendisi izlemese bile bir kamera beni izliyor mudur? "Allah'ım sen yardım et." Diye mırıldandım. İlk önce ebeveyn banyosuna girip her yeri didik didik aradım. Baktığım yerlere defalarca kez tekrardan baktım. Temiz, çok şükür. Derin bir nefes alıp bir nebze de olsa rahatladım. Ardından odama geçip perde aralarına, masa, kanepe altlarına ardından avizemin her köşesine baktım. Gözlerim dolabın üstüne takılınca yatağımın uç kısmına gelip dolaba yaslandım. Kolumu ileriye atıp yoklarken diğer elimle de dolaba destek atıp duruyorum. Bir şey bulamayınca geri çekilecekken başım döndü. İleriye attığım kolu geri çekilip gözlerimi kapattım ve aynı pozisyonda durdum. "Deniz ne oldu?" Diye duyduğum boğuk sese karşılık "başım.." diye mırıldandım. "Tamam tutun bana." Diyerek ellerini belimde hissettim. Sakince kendimi sarsmadan kendimi onun kollarına bıraktım. Belimdeki elleri daha da sıkılaştı. Gözlerim hala kapalı olsa da burnum onun kokusun keskin bir biçimde alıyordu. Kokusu... çok güzel. Huzur kokuyor... Ellerimi ensesine götürüp dokundum, soğuk olan ellerim sıcacık oldu. Sıkı sıkı sarıldım. Bacaklarımı beline dolayıp düşmemek için daha sıkı sarıldım. Sırtım yumuşak yatağa değdiğinde soğuk yatak beni huylandırdı. Bacaklarımı serbest bırakıp uzattım. Gözlerimi açtığımda gözlerini gördüm. Yakındık, çok fazla yakındık. Bana baktı ardından dudaklarıma... "Alp.." devamını getiremedim. Sahi ne diyecektim? "Bugün çok yoruldun." Diyerek benden uzaklaştı. Ellerim yine buz kesti. "Sen dinlen, ben hallederim." Dedi. Cevap vermek istedim ama veremedim. Baktığım yerler dönüyordu o yüzden gözlerimi sıkıca yumdum, dikiş alınan yerden keskin bir ağrı almamla Alpaslan'dan ilaçlarımı istedim. Geri geldiğinde suyla beraber hapımı içip tekrar uzandım. O da kötü olduğumu anlamış olacak ki odadan çıktı ama kapıyı kapatmadı. Kendine gel Deniz, arkadaşsınız siz. Yapma bunu kendine. İç sesimin dediklerine karşılık dudaklarımdan ufak bir kıkırtı çıktı. Deliriyor muyum ne? Bir süre uyumaya çalıştım ama uyku yerine kendimi kötü koktuğumu düşündüm. Yataktan kalkıp üzerimdeki elbiseyi çıkardım ve banyoya girdim. Ne kadar kaldım bilmiyorum ama kapının yumruklanma sesini duyduğumda suyu kapatıp, bornozumu giydim. O sırada kapının arkasından gelen sesleri duyup dışarıya çıktım. "Ne oluyor burada, sanırsın Anadolunun kapılarını yumrukluyorsun." Diye sitem ettim. Şuan karşımda Alpaslan ve tanımadığım bir kadın vardı. Alpaslan'a baktığımda ise donmuş gibiydi. "Sen uzun süre banyodan çıkmayınca başına bir şey geldi sandık, değil mi Alpaslan." Diyerek dirseğini Alpaslan'a geçirdi. "Evet, iyi mi…