7|Boffie'nin Kahramanı

7| Boffie'nin Kahramanı Demet Deniz Deral Alpaslan'la yine ve yine kavga ettim bu da yetmezmiş gibi onun o iğrenç parfümlü kokusuna mağruz kalmıştım. Parfüm anlayışı iğrenç ötesi umarım evleneceği kadın bir el atarda adam bir zevk anlayışı olur. Ne diyorum ben ya, bana ne karısından parfümünden yeter lan! Bu adamın derdi ne? Öğretmen olup olmamam onu ne ilgilendirir ki? Sakin ol Deniz sakin ol. Nefes al nefes ver, tamam sakiniz. Onunla muhatap olmadığım müddetçe bir sorun yoktur. Aynen böyle kızım devam et. Telefonum çaldığında gördüğüm kişiyle hemen açtım. "Giray hayırdır, ne oldu, Boffie iyi mi?" "Sakin ol Deniz, kızın iyi merak etme." Diyerek kıkırtısını duydum. Duyduklarımla elimi kalbime koyup iç çektim. "Çok şükür. E sen neden aradın beni?" "Boffie'nin tedavisi bitti. Artık gelip alabilirsin." "Gerçekten mi? Ciddisin demi?" "Ciddiyim Deniz. Kızın seni çok özlemiş seni bekliyor." "Tamam tamam ben hemen geliyorum. " Dedim ve hemen telefonu kapattım. Heyecanla hemen üstüme bir kaç şey geçirip kendimi daireden dışarıya attım. Karşı daireye baktığımda yine ve yine onunla göz göze geldik. Yeter artık be! Göz göze gelmekten bıhtık yav! Ona bir cevap vermeden hızla merdivenlerden inmeye başladım. Kendimi arabamın içine attığımda hemen arabayı çalıştırdım. "Yakışıklı oğlum benim artık kız kardeşini alma vaktimiz geldi." Diyerek direksiyonumu öptüm. E ne yapayım? Arabama aşık bir kadınım ben ve bu ömür boyu böyle devam edecek. Arabamı çalıştırıp veteriner kliniğine rotamı çevirdim. Giray benim talihsiz ama bir o kadar da şanslı kızımın veteriner doktoruydu. İlk zamanlar her gün yanına giderdim kedimin durumunu öğrenmek için. Ama Allah'tan Giray anlayışlı biriydi de benim gelip gitmelerime bir şey demiyordu. Hala böyle olunca da iki yakın arkadaş olmuştuk. Bu yüzdendi samimi ve dostça konuşmalarımız. Kliniğin önüne vardığımda heyecanla arabadan inip kendimi kliniğe attım. "Hoş geldin Deniz." "Hoş buldum. Nerede?" Dediğimde gülüp, geçmem için elini uzattı. "Gel hadi gel kızın sen yok iken çok vahşiydi umarım sakinleşir." "Normal mi böyle olması." "Evet Deniz. Ama biliyorsun ki onun içinde kolay zamanlar olmadı. Ama düzeldi artık özgür." Konuşarak bir odanın içine girmiştir. Duvar raflarında bir sürü hasta hayvan vardı. Onlara çok üzülüyorum keşke imkanım olsa da bütün hayvanları koruyabilsem. Kafeslerden birini alıp odanın önündeki beyaz masanın üstüne bıraktı ve kapağını açıp içinden sakince Boffie'yi çıkardı. "Meleğim annen geldi artık güzelim." Dedim gülümseyerek ve gözümden bir yaş aktı. Bembeyaz tüyleri, mavi ve gri karışımı gözleri vardı. Gözüme o kadar çok masum geliyor ki ona nasıl bakacağım, canını yakar mıyım yoksa onu üzer miyim diye korkmuyor değilim. Göz göze geldiğimizde bana dikkatlice baktı ve gözleri doldu. "Kahramanını hatırladı." Dedi Giray. Kahraman. Boffie'nin Kahramanı. Gözlerini gözlerimden ayırmadan patileriyle minik adımlar atarak ilerledi ve miyavladı. Ben ağlıyorum galiba. "Deniz yapma ama böyle." "Özür dilerim." Diyerek gözyaşlarımı gelişi güzel sildim. Giray Boffie'yi kucağıma almamı söylediğinde sakince kucağıma aldım. Boffie çok uslu bir kediydi kucağıma gelir gelmez koynumda mayışmıştı hemen. "Hep böyle sessiz mi olacak?" "Muhtemelen seni görünce yaşadığı anlar tekrar aklına geldi. Zamanla açılır ama yine de bir terslik sezersen aramaktan çekinme. Biz Boffie ile birbirimizi çok sevdik demi Boffie'm." Diyerek kucağımdaki kedinin tüylerini narince okşadı. Giray'ın yardımı ile Boffie'yi kedi kafesine koyup sarsmadan sakince arabayla eve gittim. On beş dakikalık yolu yarım saatte geldim ama olsun Boffie için değerdi. Dikkatli bir şekilde arabadan inip kafesin olduğu tarafa geldim. Uyanmaması için kafesini sarsmadan alıp apartmana girdim. Dairemin önüne geldiğimde kafesi yere bırakıp çantamdan anahtarlarımı aradım. "Deniz." Diye biri bağırdığında arkama döndüm ve Fırat'ı gördüm. "Şşşt! Sessiz ol uyanacak!" Diye fısıldayarak konuştum. Fırat bana anlamaz gözlerle bakarken elimle kafesi gösterdim. O da hemen…