5|Öğretmenler Kurulu

5|Öğretmenler Kurulu Oylarınızı ve yorumlarınızı bekliyorum. Keyifli okumalar. 🌺 Dolan gözlerimi elimle silip kremi elime aldım korseden dolayı nefesim bazı aralıklarla kesilse de korsemi gevşetme gereği duymadım. Odama vardığımda yatağımın üstüne oturup korseyi çözdüm. "Dünya varmış yaşasın oksijen." Diyerek braletimide çıkardım. Boy aynasından arkama baktığımda bazı yerlerin yeşilimsi,sarımsı olduğunu gördüm. Avuç içi bana bakacak şekilde parmaklarımın üstüne kremi sıkıp sırtıma sürmeye çalıştım. On beş dakika boyunca ağlaya ağlaya sürme işlemini tamamlayıp kendimi yüz üstü yatağa bıraktım. Kollarım ve karnım gerilmekten göğsüme ağrı girdi ve nefesim tıkandı. "Bak gördün mü Deniz sen her şeyi başarırsın çünkü senin inanılmaz gücün ve sevgin de var." Diyerek kıkırdadım. Zır delisin Evde kimse yoktu ve yalnızdım. Kapımda kilitliydi yani kimse gelmezdi. Bu yüzden yarı çıplak şekilde uyuyup kemiklerim ve ben kendime gelmem lazımdı. Sabah kalktığımda günlük rutin işlerimi halledip güzel bir kahvaltı yaptım. Ağrılarım krem sayesinde daha iyiydi ve kendimi dinç hissediyorum. Mutfaktaki çöp kutusunun poşetini bağlayıp dış kapıyı açtım ve maalesef onu gördüm. Hiç umursamadan terliklerimi giyip aşağıya indim ve çöp kutusuna çöpümü attım. "Merhaba" Diye uzun boylu takım elbiseli bir adam tam karşımda bana bakıyordu. "Siz kimsiniz?" Dememle aklına yeni gelmiş gibi maskeyi ağızından çıkarıp bana baktı. "Siz o'sunuz." "Evet" Diyerek gülümsedi. Bu adam geçen günlerde apartmanda Alpaslan'ı tutan adamdı ve arabaya kadar beraber götürmüştük ardından hastaneye kadar gelmek istese de ben engellemiştim zaten ben yapmasam bile bana acil bir işi olduğunu söylemişti. "O feci kazadan sonra nasılsınız?" "Biraz daha iyiyim.." diye cümlemi tamamlayamadım çünkü adını bilmiyorum. "Fırat." Diyerek elini uzattı. Ben de ellerimi havaya kaldırıp, "Daha yeni çöp attım, adım Deniz." Dedim. Ne yani pis ellerimle adama mikrop mu bulaştırayım. "Sorun değil. Tanıştığımıza göre Deniz ben artık gideyim. Anneme bugün geleceğime söz vermiştim." "Peki." Diyerek apartmana girdim. Arkamdan gelen ayak seslerinden anladığım kadarıyla annesi bu apartmanda yaşıyordu. Kendi dairemin önüne geldiğimde Alparslan hala kapının başındaydı. Onu hiç tıklamayıp Fırat'a döndüm. "Tekrardan teşekküler Fırat." "Ne demek önemli değil Deniz. İyi günler. " Diyerek yanımdan ayrıldı ardından Alpaslan'la da selamlaşıp merdivenlerde yukarı çıkıp gözden kayboldu. Kapıyı kapatacağım sıra engel yedim ve sinirli duran Alpaslan'la göz göze geldim. "Ne yaptığını sanıyorsun sen?" "O heriften uzak dur." "Ne zamandan beri senin fikirlerine önemsediğim oldu." "Deniz." "Ne var ne?" "Konuşacağız beni çok yanlış anladın." Dedikten sonra kapı sonuna kadar açılmıştı ve diğer eliyle elimi tutmuştu. "Bırak elimi benim seninle konuşacak hiç bir şeyim yok. Şimdi defol git!" "Deniz dinle beni bak ben kötü biri değilim." "Umrumda değil bas bas bağırmadan defol git artık!" Dediğimde gözlerimin içine baktı. Ardından bir elini kapıdan diğer elini de elimden çekip uzaklaştı ve ben de hemen kapıyı suratına çarptım. Akşam olduğunda kendime yemek hazırladım ve afiyetle yedim. Ardından bulaşıkları makineye yerleştirdim. Telefonumu elime aldığımda yine ondan bir mesaj geldiğini gördüm görüldü yapmak yerine bildirimlerden bakıp sildim. Ne olursa olsun bir daha asla onunla muhatap olmayacaktım. Hem aramıza binlerce kilometre girmişti bu nedenle onunla karşılaşma ihtimalimiz yüzde sıfırın altındaydı. Ve bende canım sıkılıp annemgili görüntülü aradım. "Deniz hanım siz bizleri hatırlar mıydınız?" "Ya anne deme öyle ya ben arıyorum zaten biraz da siz arayın." "Nedenmiş o küçük hanım babanım ben senin bari aramıyorsun en azından oyunda yardım etsen olmaz mı bak benim baltalarım, odunlarım bitti varsa sende bir gönderiver." "Samet kızımı boş işlerine uğraştırma zaten bizden ayrı." Diyerek üzgün bir biçimde bana baktı. "Anneciğim babacığım ben iyiyim merak etmeyin hem siz ne yaptınız Melis'in okul durumu ne oldu?" "Uzaktan eğitimle…