8 • Kışın Sürprizleri

Bir kupa sade kahve, bir not defteri, romanın yazılı olduğu Word dosyası, penceredeki kış ve kar manzarası... Leah Grayson’ın romanını yazması için gerekli şeyler bunlar. Malzemeleri hazırlayarak koltuğuna yerleşiyor. Bilgisayarındaki dosyayı açıyor. En son yazdığı şeyleri kontrol etmek, okumak ve onlara uygun yeni cümleleri eklemek için en son sayfaya kadar iniyor. Arkasına yaslanıp kahveyi parmakları arasına alıyor ve son paragrafları okuyor. Okudukça kaşları çatılıyor, yudumlarını aldığı kahve onun içini ısıtırken Leah bir farklılık fark ediyor. Dosyada son yazılanlar, Leah’nın yazdıkları değil. Genç kadın bunu fark ediyor çünkü cümleler onun cümleleri değil. Yazım tarzları benzer olsa da bu cümleleri yazdığını hatırlamıyor . Kaşları biraz daha çatılıyor. Yine oldu... Bununla ilk kez karşılaşmıyor. Son da olmayacak, biliyor. Aklına gelen bir fikirle kupasını masaya bırakıyor. Not defterinin sayfalarını hızlıca karıştırarak son sayfaya geliyor. Onun için hazırlanmış olan notu, eliyle koymuş gibi buluyor. “ Merhaba, Leah. Sonunda karşılaştın notlarımla. Ah, muhtemelen yazılarımla da! Nasıl, beğendin mi? Senin kadar iyi yazabiliyor muyum, sevgili Leah? Suratındaki şaşkın ifadeyi tahmin edebiliyorum. Aslında görebiliyorum. Ben hâlâ buradayım ve her şeyi biliyorum. Beni gördüğüne şaşırdın mı, Leah? Özledin mi beni? Beni son kez gördüğün zamanın yıllar önce, beni içine gömdüğün ve bir daha asla çıkarmayacağını düşündüğün zaman olduğunu zannediyordun, değil mi? Pekâlâ sürpriz, sürtük! Kendine dikkat et, Leah. Yazdıklarıma, yazdıklarına ve davranışlarına. Doktor Jordan ve Lachlan seni gözetliyor. Oh, Lachlan’ı özledim! İskandinav Tanrımıza selam söyle. Yakında onunla görüşeceğim. Şimdilik hoşçakal. Yine görüşeceğiz. Çünkü bilirsin, ben sürprizleri severim. Kışı da öyle! -A ” Notun yazıldığı el yazısı, Leah’nın yazısıyla aynı. Genç kadın önce dudağını ısırıyor, ardından not defterinin bu sayfasını koparıyor ve arkasına yaslanarak notu tekrar tekrar okuyor. Okudukça hatırlıyor. Hatırladıkça acı çekiyor. Geçmişi... Bir süre önce öldürdüğü adam... Ani bir dürtüyle, son bir aydır yazdığı tüm bölümleri okumaya başlıyor. Not defterinin yeni bir sayfasını açarak kalemi eline alıyor ve okudukça kendisinin olmadığını fark ettiği bölümleri not alıyor. Kahvesinden yudumlar ala ala, penceresindeki kar manzarasına baka baka, yazdığı tüm şeyleri okuyor ve not alıyor. Geri dönüp notlarını da okuduğunda fark ettiği şeyle donakalıyor. Kollarının hâlini hatırladığında hissettiği şeyi, romanındaki karakter kendine zarar verdiğinde hissettiği şeyle karşılaştırıyor. Muhtemelen kendisinin öldürdüğü ama o ânı hatırlamadığı adamı, karakterin bir adamı öldürdüğündeki ânıyla ve dedektifin cesedi bulduğu ânla neredeyse aynı buluyor. “Lanet olsun,” diye mırıldanıyor ve artarda birkaç küfür ediyor. Nefesleri hızlanıyor, kollarındaki yaralar sızlıyor. Karşısında gördüğü kar manzarası bile bastıramıyor genç kadının çığlık atma isteğini. Bu yüzden çığlık atarak not defteri ile kalemi fırlatıyor, bilgisayarını ittiriyor ve başını elleri arasına alıyor. “Tanrım, hayır!” Yıllar önce bastırdığı kimliğinin bir gün gelip bu şekilde ortaya çıkacağını biliyor muydu? Yaşadığı garipliklerin, zaman kayıplarının sebebinin Aurelia olduğunu hissetmiş miydi? Doktor Jordan bu konuda bir şey biliyor olmalı. Peki ya, Lachlan? O ne biliyor? O sırada bu soruyu hissetmiş gibi Leah’nın telefonun zil sesi duyuluyor. Genç kadını arayacak tek kişi Lachlan, Leah bunu bilerek masanın üzerinde telefonunu arıyor. Buruşmuş not kağıtlarının -az önce bir şeyleri fırlatırken kupayı da devirmiş olmalı zira kağıtların üstünde kahve lekesi var- arasında telefonu bulamayınca sesin nereden geldiğini anlamadığını fark ederek afallıyor. Telefonunu nerede bıraktı? Buraya geldiğinde düşüncesi neydi? Ah, zihni neden her zaman bu kadar bulanık ki sanki! Hızlı adımlarla ayağa kalkıyor, sesi takip ederek telefonunu yatak odasında buluyor. Arayanın Lachlan olduğunu görüyor. Dudağını ısırıyor ve cevapla tuşuna…