7 • Cinayetin Kelimeleri

Aralık ayının sonunun gelmesiyle havadaki değişimler fazlasıyla belli oluyor. Kışın ortası geldi, havalar soğuk. Durmadan yağıyor kar. Şehir bembeyaz bir örtüyle kaplı. Çocuklar dışarıda kartopu oynuyor ve eğleniyor. Soğuktan üşemesinler diye anneleri çocuklara sıcak çikolata yapıyor. Günler böyle geçiyor. Doktor Jordan penceresinden dışarıdaki kara bakıp iç geçirirken elindeki dosyaya dönüyor. Bugünkü randevularını asistanı yardımıyla kontrol ettikten sonra hastaların dosyalarını kontrol ediyor. İlerleme kaydedenlerin isimlerinin yanına, dosyaya not alıyor. İlaç tedavisine devam edenler, ilaçlarını almadığı bariz belli olanlar, birçok şey... Doktorun tedavi etmeye çalıştığı hastaların çoğu ilerleme kaydediyor iken tedavide direnen bazıları da elbet var. Psikiyatristi ve psikoterapiyi kabul etmekte zorlanan bazı yeni hastalar dışında bu süreci çok iyi idare edenler de bulunmakta. Önceki randevusu ile bir sonraki arasında bir saatlik boşluk bulunduğu için dosyaları düzenleme işine koyulalı fazla olmamış. Sol kolundaki şık ve siyah saati kontrol ettikten sonra dosyalara yeniden bakıyor. Kimlerin ilaçlarını değiştirmeli, kime hangi tedaviyi uygulamalı not ediyor. Başı ağrıyana kadar bir şeylerle uğraşıyor, masasının üzerindekileri bile düzenliyor. O anda gözü bir şeye takılıyor. Çekmecesinde sakladığı özel bir defter. Çekmeceyi açarak siyah defteri alıyor ve sayfalarını karıştırarak kontrol ediyor. Leah’ya ve Aurelia’ya ait olan deftere yazdığı son şeyden beri yalnızca birkaç hafta geçmiş. Bir süredir görüşmüyorlar. Siyah kemik gözlüğünü burnundan geriye ittirerek neler yazdığına bakınıyor. Derin bir nefes alıp veriyor ve kaleminin ucunu masaya vururken düşünüyor. Bundan sonra ne yapmalı? Aurelia’ya nasıl davranacağını bilmiyor. Onunla olan ilişkisinin boyutları bile etik kuralları aşmışken bu konuda ne yapacağını bilmiyor. Ona ilaç verip vermemesi gerektiğini düşünüyor. Ne yazık ki Leah diğer hastalar gibi ilaçları içebilecek veya tedaviyi kabul edebilecek birine benzemiyor. Doktor bu hastalığı bilmesine rağmen olayı daha çok irdeliyor ve geri kalan şeyleri de öğrenmek istiyor. Nasıl ortaya çıktı? Geçmişinde ne oldu? Neden yıllardır saklanıyor? Bu soruların cevaplarını öğrenmek için ilerleme kaydetmeleri gerekiyor. O sırada bu anı bekliyormuş gibi kapı çalınıyor. Doktorun bir şey demesine fırsat vermeden bronz renkli kapı yavaşça açılıyor. Elias asistanının geldiğini düşünüyor ve kapıdan tarafa bakmıyor. Ta ki kapı açılıp bir kadın başını uzatana ve kadının kokusu ile sesi eş zamanlı olarak Elias’a ulaşana kadar. “Doktor Jordan? Müsait misiniz?” Bu sesi ve kokuyu öyle iyi tanıyor ki... Başını çeviriyor ve tam zamanında gelen siyah saçlı genç kadını görüyor. “Ah...” diye mırıldanıyor ancak ona nasıl hitap etmesi gerektiğini bilmiyor. Onu randevusu olmadığı hâlde ziyaret eden kim olabilir? Dudaklarını birbirine bastırarak genç kadını süzüyor. Üzerindeki siyah kabanın üstten birkaç düğmesi açık. İçindeki beyaz gömlek görülüyor. Gri ve kumaş pantolonun altında siyah topuklu ayakkabılar var. Saçları bazı zamanlar olduğu gibi hafif dalgalı. Yüzünde de hafif bir makyaj var. Dudaklarında gergin bir gülümseme belirmiş, gözlerinde ise belli belirsiz bir parıltı. Aurelia olamayacak kadar kendi halinde olan ve Aurelia’nın dominantlığına zıt olan bu kişi, Leah’dan başkası olamaz. Elias bunu fark ettiğinde gülümsemesi genişliyor. Ona cevabını birkaç saniye gecikmeli veriyor. “Elbette. Biraz boş vaktim var. Gelebilirsin Leah.” Leah kapının kolunu bırakarak içeri giriyor ve koltuğa doğru adımlıyor sessizce. Kapıyı kapamayı unuttuğunu fark etmesi ise koltuğa oturduktan sonra birkaç saniyesini alıyor. Parmaklarını alnına koyarak alnına vuruyormuş gibi yapıyor ancak başını ovuyor. Elias genç kadının bu yorgunluğunu ve huzursuzluğunu fark ettiğinde masasından kalkarak kapıya ulaşıyor ve yavaşça kapatıyor kapıyı. Asistanının terapi konuşmalarını dinlemesinden korktuğundan değil, yalnızca rahatsız oluyor kapı açık iken. Kapalı kapılar ardında olmak…