13 • Yabancı

Okyanus mavisi gözleri yavaşça açılıyor. Yanındaki ait olduğu yerde, okyanus kokulu adamı arıyor istemsizce. Fakat bulamıyor, Lachlan yok. Genç işadamının acil bir işi sebebiyle tatillerini bitirip eve dönmelerinin ardından Lachlan üzülerek belirtti gitmesi gerektiğini. En fazla iki günlüğüne burada olmayacağını söyledi. Genç adam, iki günlüğüne Norveç’te ve bu, ikisinin de hiç hoşuna gitmiyor. Evlilik teklifini bile ertelemek zorunda olan Lachlan, Leah’yı yalnız bırakmaktan memnun değil aslında. Leah yataktan yavaşça kalkarken nereye gitmesi gerektiğini biliyor. Bir şekilde biliyor . Adımları yavaş, kapıdan çıkıyor. Adımlarının ardından zeminde ayaklarının bıraktığı izlerdeki kanı fark etmiyor. Beyaz zemindeki kan izleri adeta bir delil oluşturuyor, sanki arkasından Sherlock Holmes fırlayacakmış ve kan lekelerini büyüteciyle incelecekmişçesine... Çalışma odasına giriyor. O adım attıkça arkasında bıraktığı kan izleri hayali bir güç tarafından siliniyor gibi oluyor. Leah çalışma odasında bilgisayarının yanındaki not defterinin üzerindeki küçük kâğıdı koparıyor defterden. Eline alıp okuyor. “ Merhaba, L! Notlarımı seviyorsun, biliyorum. Bu kez sana bir sürprizim var. Diğer notu bulduğunda ne yapacağını biliyorsun. Görüşmek üzere! -A. ” Genç kadın, kafası karışmış fakat bir o kadar sinirlenmiş bir şekilde bakıyor kâğıda. Parmakları arasında tuttuğu küçük kâğıdı iki parçaya ayırıp arkasını dönüyor ve mutfağa gitmek üzere odanın kapısına doğru yürümeye başlıyor. Kaşları çatık, sinirli bir hâl sergiliyor. Oysaki yeni uyanmış görünmesi gerekiyor. Neden yeni uyanmış gibi hissetmiyor? Zihnindeki bir gerçek, onun iç geçirmesine neden oluyor. Yeni uyanan, kendi kişiliği. Elbette ki saatlerdir uyuyor değildi, Aurelia buna izin vermez . Aurelia uyuyor, Leah uyanıyor. Leah uyuyor, Aurelia uyanıyor. Ne kadar da trajikomik bir şiirsellik! Buna gülmek istiyor fakat mutfağa vardığında çöpe fırlattığı iki küçük kâğıt parçasının ardından mutfak tezgâhında bir şey görüyor. Adeta sergilenmiş gibi duran bıçak setinin arasına yapıştırılmış başka bir küçük kâğıt... İstemsizce onu oradan çıkararak parmakları arasına alıyor ve kâğıtta yazılan adresi okuyor. Bir adres... Neyin adresi olduğunu çok iyi biliyor. Hâlâ ezberinde olan adres, onun sıkça uğradığı yerlerden biri aslında. Onun canını sıkan o ev, onu kasvete boğan o orman, onun içindeki kötülüklerin doğmasına neden olan o yer... Bu adres, Aurelia’nın ait olduğu evin adresi. Kaşları çatılıyor yeniden. Aurelia bu adresi ona vermekle ne yapmaya çalışıyor? Evin tüm zeminlerinde bıraktığı ayak izlerine bulaşmış olan kan izlerini görmezden geliyor. Eğer bu detaya takılırsa yapması gereken şeyi yapmak için çok geç kalacak. Kısa bir duşun ardından hazırlanıp arabasına biniyor. Aurelia’nın istediğini yapacak ve o eve gidecek. O yeri hâlâ hatırlıyor olmasının acısıyla yüzleşecek. Kendisini Aurelia yapan evin anılarının altında ezilmeden Aurelia ile yüzleşecek ve onu tamamen ortadan kaldıracak. Yüzünde kendisine ait olan o ciddiyetlik var. Aniden dudakları yavaşça yukarı kıvrılıyor, Aurelia’ya ait o sinsi gülüş yerleşiyor yüzüne. Aurelia hatırlanmak istiyorsa Leah onu kendi istediği gibi hatırlayacak. Oyunun kurallarının değişme zamanı geldi. • • • Arabasının kapısını açıp aşağı indikten sonra arabanın kapısını kapatıyor ve başını hafifçe kaldırıyor. Okyanus manzarasına sahip olan köşke dikiyor bakışlarını Leah. Bu ev, onun hayatında önemli olan ikinci ev. Kaldığı diğer bakım evlerini hatırlamıyor bile. Ancak doğup büyüdüğü ev ile karşısındaki ev, Leah’nın hayatında derin ve acı izler bıraktı. Öylesine derin bir acı ile hatırlıyor ki bu evleri, genç kadının zihnindeki anılar gözlerinin önüne gelmeye başlıyor. Topuklu ayakkabıları ile adımlamaya başlıyor büyük bahçenin içerisinde. Çimleri uzamış olan bahçe, ona birçok anısını hatırlatıyor. Sağındaki kocaman ağacın üzerine yapılmış olan ağaç eve getirdiği arkadaşları ile eğlenmesi, ilerideki eskimiş ve paslanmış salıncakta yalnızlığını gidermek için yanında bi…