26.Çilek Kokulu Sır, İpek Mesajlar ve Sokağın Başı

Çocuk gözlerimin içine şaşkınlıkla baktı. "Abi... Sen ablamı tanıyorsun!" Sadece tanımak değildi bu... Gerçekten anlatılan kişi Zeynep’ti. Yüreğindeki o kocaman, saklı cenneti kimse görememişti. Hakkında çıkan dedikoduları, ailesinin onu her fırsatta acımasızca yargılamasını umursamadan, kimseye el açmadan hayata direniyordu. O, kimsesiz bir evladı çaresiz bir anneye yeniden kavuşturmuş, fırtınanın ortasındaki bir yuvaya umut olmuştu. Ailesi onun beceriksiz, hırçın olduğunu düşünürken; Zeynep herkesten daha cesur, herkesten daha yetenekliydi... Benden bile. Çocuğun omuzlarını yavaşça tuttum. "Adım Harun benim Yunus... Ben Zeynep’in sözlüsüyüm." Yunus’un gözleri kocaman açıldı. "Zeynep ablam bana çok kızacak söylediğimi duyunca..." "Merak etme ufaklık. Sen de, ben de bunu bir sır olarak saklayacağız. Tamam mı?" "Tamam Harun abi... Demek Zeynep ablam seninle evleniyor. Ablam çok iyidir ama çok da kızar abi! Bana okuma yazma öğretirken kalemi düzgün tutamıyorum diye azarlar savurdu durdu." Dudaklarım hafifçe kıvrıldı. Klasik Zeynep... Her zamanki gibi atarlı, her zamanki gibi hırçın. Şuan ne yapıyordu acaba? Peki alkol alıyor muydu gerçekten? Annesi Hatice teyzenin mutfakta söylediği o kırıcı sözler zihnimde yankılandı bir an. "Yunus... Peki Zeynep ablan başka neler yapıyordu?" diye sordum, çocuğun ağzını biraz daha aramak isteyerek. Yunus bakışlarını çay bardağına indirdi. "Yeşim abla var... Zeynep ablamın eski arkadaşıydı. Ablam bizim yanımıza gelmek için sürekli ailesine 'Yeşim’e gidiyorum' diyordu, dershanesi olmadığı zamanlar." "Evet Yunus, devam et..." "Yeşim ablayla kafeye girmişler bir gün. Çok ısrar etmiş Yeşim abla... Hava sıcak olduğu için meyve kokteyli söylemişler. Yeşim abla kendininkini alkollü almış, Zeynep ablamınkini alkolsüz." Kaşlarımı çattım, boğazıma bir yumru oturdu. "Ee?" "Yeşim abla gizlice bardakları değiştirmiş abi! Zeynep ablam başı dönmeye başlayınca anlamış durumu. Sonra Yeşim 'Seni eve götüreyim' demiş. Kafeden çıkıp yolda yürürken karanlıkta bir adam çıkmış karşılarına. Yeşim abla adama, 'Al sana fıstık gibi kız getirdim, paramı ver' demiş..." Parmak boğumlarım beyazlayana kadar hırsla yumruğumu sıktım. Masadaki çay tabağı zangırdadı. Zeynep... Neler yaşamıştı böyle tek başına?! Yunus nefeslenip devam etti: "Adam ablamın kolundan çekiştirmeye başlamış. Zeynep ablam da o kafayla dizini adamın bacak arasına bir geçirmiş!" İçimden "İyi yapmışsın, ellerine sağlık akıllı Çileğim benim!" diye geçirdim. "Sonra Zeynep abla daha da sinirlenmiş, yerden kocaman bir taş alıp adama atmaya başlamış. Etraftan insanlar bakınca adam kaçmış. Ablam hırsını alamayıp Yeşim ablanın saçını başını yolmuş orada! 'Sakın bir daha bana yaklaşma fahişe karı seni!' diye bağırmış." Göğsüm daraldı. O gece ne kadar çok korktuğuna adı gibi emindim. Demek Hatice anne sırf bu kalleş tuzak yüzünden kızının alkol aldığını sanıyor, onu eve kapatıyordu! Ah be Zeynep’im... Neler çekmişsin de kimseden merhamet dilenmemişsin. Dünyayı omuzlarına sırtlamışsın da, kimselere çaktırmamışsın. Yaptığın o koca iyiliği bile saklayacak kadar cömertmişsin meğer. Yunus’a döndüm. "Tamam kardeşim. Sen artık okuyup daha çok çalışacaksın. Zeynep ablan çok haklı; geleceğini eline alırsan ona verdiğin sözü tutmuş olursun. Hem seni böyle sokaklarda görürlerse sosyal hizmetler annene kızar." "Evet abi, çok haklısın. Derslerime çok iyi çalışacağım." "Bak, aramızda kalacak. Zeynep hiçbir şey bilmeyecek. Beni de hiç görmedin." "Tamam abi, seni görmedim," dedi Yunus gülerek. "Zeynep ablam çok şanslı, sen çok iyi bir abisin." "Asıl şanslı olan benim Yunus... Böyle güzel yürekli bir kızla ömrümü birleştireceğim için." Çocuktaki bütün mendil paketlerini satın aldım. Cebimden lokantanın kartını çıkarıp eline tutuşturdum. Ne zaman canı çekse annesiyle gelip yiyebileceklerini, her türlü ihtiyaçlarında arayabileceğini tembihledim. Zeynep tanımadığı bir çocuğa bu kadar şefkat gösteriyorken, yarın kendi evladı olsa dünyadaki en güzel anne olurdu... Peki ama bunları bildiğ…