3- YAS

Yorumlarınızı merakla bekliyor olacağım, köşedeki yıldıza basarsanız da beni çook mutlu edersiniz ^^ 🪞 🪞 🪞 Gözlerimi açtığımda birkaç saniye boyunca zaman ve mekân algımı yitirdiğim için nerede olduğumu anlayamadım. Tavan çok beyaz ve yakındı. Soluduğum hava ise ilaç kokuyordu. Gözlerimi kapatıp nerede olduğumu hatırlamaya çalıştım. Başımda şiddetli bir ağrı vardı, düşünmemi engelliyordu. Göğsümdeki baskı artarken gözlerimi tekrar açtım. Nefes almaya çalıştım ama sanki vücudum bana ait değil gibiydi. "Kızım?" Kurumuş dudaklarımı araladım. "Anne?" "Buradayım kızım, buradayım annem." Bulanık bakan gözlerimi açıp sesin geldiği tarafa baktım. Annem ıslak kara gözleriyle bana bakıyordu. Yüzüne ağır bir kederin gölgesi düşmüştü. Güzel ve alımlı bir kadındı annem. Babam güzelliğimizi ondan aldığımızı söylerdi hep. Şimdi güzel yüzündeki çizgiler belirginleşmiş gözleri çökmüştü. Onu daha önce hiç böyle görmemiştim. Elimi tutup dudaklarına götürdü. Tanıdık sıcaklığı az da olsa rahatlamamı sağladığında gözlerimi kırpıştırdım. Görüşüm yavaş yavaş netleşiyordu. Hastane odasındaydık ve annemden başka kimse yoktu. "Ne oldu bana?" Boynumda hissettiğim rahatsızlık yüzünden oraya uzandım. Elim bandaja değdiğinde olanlar zihnime doluşmaya başladı. Düğün vardı, halay çekiyorduk sonra... her şey yerle bir olmuştu. "Patlama," diye fısıldadım. Patlama olmuştu. Yataktan hızlıca doğrulduğumda annem engel olmak için ayağa kalıp kolumu tuttu. "Sakin ol kızım." "Herkes iyi mi? Babam nasıl? Ablam nerde? Abim... Dedem..." İhtimaller zihnimde kara bir bulut gibi dolaşırken sözlerim yarım kaldı. Düşüncesi bile göğsümü kızgın bir demirle dağlıyordu. "İyiler," dediğinde gözlerini kaçırdı ve titreyen sesiyle devam etti. "Herkes iyi," dese de gözlerini kaçırmıştı. Annem yalan söylediğinde gözlerini kaçırdı. Göğsüm daraldığında başımı iki yana salladım. "Anne," diye yakardım. "Doğruyu söyle, gerçekten herkes iyi mi? Ablam, bebek?" "Yemin ederim ikisi de iyi." "Babamla abim nerede? Dedem, amcamlar..." Dedem dediğimde annem başını öne eğdi. O an göğsüme sert bir darbe indi. "Bir şey oldu," dedim. Bu kez soru değildi. Yatağın kenarına tutundum. "Dedem nerede?" dedim yavaşça. Annem başını kaldırıp bana bakmadı. Başımı iki yana doğru salladığımda "Hayır," diye itiraz ettim. "Hayır, hayır, hayır." Annem omuzları sarsıla sarsıla ağlamaya başladığında "Anne hayır," diyebildim. "Dedem olmaz, hayır." Gözerimden akan yaşlar eşliğinde sadece hayır diyebiliyordum. Çünkü kabul edemiyordum. Edemezdim. Nasıl edebilirdim ki? Dedemdi o benim. Dizinin dibinde büyüdüğüm koca dağımdı. Korktuğumda arkasına saklandığım adamdı. Sesini bile duymak yeterdi. Şimdi dağın yıkılmış, koca çınarın devrişmiş diyorlardı bana. Nasıl kabul edebilirdim? Edemezdim. Dedem gibi adamlar ölmezdi, ölemezdi. Son kez "Hayır," dediğimde annem kollarını bana sardı. Hıçkırıklarımı annemin göğsüne gömdüğümde kabul edemediğim gerçeğin acısına, yüreğim mahkûm edildi. "Ben daha ona doymadım ki." "Geçecek," dedi annem. Kollarından kurtulmaya çalıştım. Dedemin acısı geçmeyecekti. Nefesim daralıyordu. Üstümdeki hastane önlüğünü çekiştirmeye başladım. İçimde bir çığlık vardı ama çıkacak yer bulamıyordu. "Zarina, sakin ol annem." Nefes almaya çalıştım ama bir türlü olmuyordu. "Yaranı kanatacaksın kızım," dese de onu dinlemeden boynumdaki bandı çekiştirdim. Annem "Yardım edin," diye bağırdı. Odaya birileri girdi. Kollarımı tutmaya çalıştılar. "Bırakın," dedim. "Bırakın beni." Bırakmadılar. Koluma enjekte ettikleri şey yüzünden zihnim ve bedenim hızlıca uyuşmaya başladı. Fakat hiçbir ilaç içimdeki acıyı durduramazdı. Dedemin yokluğu karabasan gibi üstüme çöktü. Beni koruyan gölgesini çekip almışlardı üstümden. Artık bir bedende değildim. Ben bir boşluğun içindeydim. Gözlerim yandı. İçim yandı, içim cayır cayır yandı. Dünyam parçalara ayrılarak başıma yıkıldı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı, ne ben ne de biz. Bir kere acı çalınan bir hayat, bir daha eskisi gibi olmazdı. 40 Gün Sonra Dedemin kaybının üstünden…