14- SINAV

Selamlar, şimdi diyorsunuz ki bu bölümler neden gecikiyor? Çok haklısınız... Ama tayinimiz çıktı, küçük de bir bebeğim var. Gurbette yaşadığım için evi tek toplamaya çalışıyorum. Bu yüzden bölümler de aksıyor. İnanın ben de çok rahatsızım ama elimden şu an bir şey gelmiyor. Çok üzgünüm gerçekten Elimden geldiğince bölümleri sizlerle buluşturmaya devam edeceğim. Uzun ve keyifli bir bölüm oldu. Umarım seversiniz 🫶🏻 Lütfen satır arası yorum atmayı unutmayın. Motive kaynağım güzel yorumlarınız. Yıldıza bastıysanız keyifli okumalar dileriiiim 🪞 🪞 🪞 Demirhan Çakır Sırtımı pencerenin yanındaki duvara yaslamış onu izliyordum. Omzumdaki dikişlerin sızısı gittikçe artıyordu ama görmezden gelmeye çalıştım. Tek odağım, pencere kenarına sinen bu inatçı kızdı. Yani karım... Güzeller güzeli sahte karım... Onunla anlaşmalı evlilik yaparken ne düşünüyordum acaba? Sanki ona karşı koyabilirmişim gibi o siktiğimin anlaşmasını kabul etmiştim. Kendimi ateşlerin ortasına atmıştım. Aferin ula sana Demirhan, bir de akıllıyım diye geçinirsin. İçli bir nefes aldığında dikkatimi tekrar ona verdim. Darmadağındı. Pencerenin önünden bir an bile ayrılmıyordu. Osman'ın gidişinin üzerinden saatler geçmişti ama o hâlâ aynı yerde durmuş endişeyle gelmesini bekliyordu. Gözlerindeki asi, inatçı parıltılar yerini sessiz bir korkuya bırakmıştı. Ve ben onu bu halde görmeye dayanamıyordum. Bunu fark edince göğsümün orta yerine sert bir yumruk yemiş gibi oldum. İnsanlara yardım etmeyi sevsem de mesafeyi koruyan biriydim. Mesleğim bunu gerektiriyordu. Kuralları ve çizgileri olan bir adamdım. Karadeniz'in hırçın sularında büyürken öğrendiğim ilk şey buydu; kimseyi kendinden fazla düşünme. Herkese karşı ördüğüm o aşılmaz, kalın duvarların arkasında güvenliydim. Güya öyleydim. Çünkü yıkılmaz sandığım o sağlam duvarlar bugün sert bir darbe almıştı. Bunu başaran da benim ufak tefek karımdı ve farkında bile değildi. Avluda olanlar gözlerimin önünden gitmiyordu. Hiç düşünmeden önüme atlamış ve abisini benim için karşısına almıştı. Her şey oyundan ibaret olsa da hissettiğim şeyler çok gerçekçiydi. Sikeyim ya! Kabul etmek istemesem de içimde bir şeyler çatlamış belki de çoktan kırılmıştı. Kendime itiraf etmekten kaçtığım ne varsa onu izlediğim her an yüzüme tokat gibi çarpıyordu. Zarina artık sadece arkadaşımın emaneti değildi. Sadece korumam gereken biri de değildi. O, canım pahasına korumak istediğim kadındı. Bunun nedenini bilmiyordum. Amına koyayım bilmek de isteniyordum. Bu durum canımı Osman'ın yumruğundan çok daha fazla yakıyordu. Gözlerindeki çaresizlikle bana baktı. Güzel yüzüne ay ışığı yüzüne vuruyordu. Saatler boyunca onu izleyebilirdim ve bundan bir an bile bıkmazdım. Bembeyaz teni, simsiyah saçları ve ceylanı andıra gözleri... Bir de dudakları vardı. Dişlerimi birbirine bastırdım. Az daha bugün kendimi tutmayı bırakıp avlunun ortasında o güzelim dudaklara yapışacaktım. Bunu düşününce bile sıcak bastı. Bu kız yemin bozdururdu. Titrek bir sesle "Neden hâlâ dönmedi ki?" diye mırıldandı. Bakışlarındaki korku canımı sıktı. Daha fazla uzak duramadım. Aramızdaki mesafeyi kapatıp tam karşısında durdum. Başını kaldırıp gözlerimin içine baktı. Buğulu gözlerindeki yangını ellerimle söndürmek istedim. Elimi yavaşça uzatıp omzuna yerleştirdim. Neden bilmiyorum ama ona dokunmak istemiştim. Dokunuşumla birlikte bedenindeki titreme biraz da olsa durdu. "Onu geri getireceğim." "Nasıl?" "Merak etme. O iş bende." Kaşları çatıldığında bakışları önce patlak dudağıma oradan da yaralı omzuma kaydı. Gözlerindeki endişe yarama baktıkça belirginleşiyordu. "Yaranı çok zorluyorsun." "İyiyim ben," diyerek sözünü kestim. "Birazdan döneriz." Bir süre sessizce birbirimize baktık. Bana güvenmesini gerçekten istiyordum. İsteksizce bir adım geri çekildim. Ona arkamı dönüp hızlı adımlarla kapıya yöneldim. Yoksa oradan ayrılamayacaktım. Kapıyı arkamdan kapatıp derin bir nefes aldım. Osman'ı nerede bulacağımı biliyordum. Asıl mesele eve getirmekti. Onu da bir şekilde halledecektim. Arabayı çalışt…