13- TEMAS

İyi bayramlaaar💘 Biz geldiik nasılsınız? Wattpad hala açılmadığı için etkileşimler biraz düşük oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın lütfen 🥹 Ayrıca TikTok üzerinden #zarina etiketiyle paylaşım yapar mısınız? Bu beni çok çok mutlu eder Şimdi yıldıza bastıysak keyifli okumalar dileriiimm 🪞 🪞 🪞 Dudaklarının tenimde başlattığı yangın, kalbime sızıp oraya yerleşmişti. Usul usul yanan bu ateş, ne kadar görmezden gelmeye çalışsam da yerleştiği yere hapsolmuştu. Elimi göğsüme yerleştirip sol tarafıma bastırdım. Dakikalar sonunda yaptığım ilk hareket buydu. Sanki avucumun altında deli gibi çarpan kalbimi durdurabilirmişim gibi biraz daha bastırdım. Ama nafileydi. Orada başlayan telaş bir türlü dinmiyordu. Gözlerimi diktiğim tavandan ayırıp başımı onu doğru çevirdim. Demirhan yerdeki yatakta uzanıyordu. Bir kolunu gözlerinin üzerine atmıştı. Uyuyor gibi görünüyordu ama emin değildim. Onu izlerken ufak bir nefes aldım. Tek kelime etmemiştim. Dudakları yanağıma dokunurken özürler dilemişti ama ben hiçbir şey söylememiştim. Söyleyememiştim. Sadece yatağıma girip sessizce uzanmıştım. O da ışığı kapatmış ve yer yatağına geçmişti. Onu izlemeyi bırakıp gözlerimi kapattım. Saat gece yarısını çoktan geçmişti Uyumam gerekiyordu ama zihnim o kadar doluydu ki bir türlü dalamıyordum. Hepsi de onun yüzündendi. Kaşlarım çatılırken tekrar gözlerimi açtım. Anlaşılan bu gece bana uyku yoktu. "Uyu artık." Karanlığın içinden yükselen sesi yüzünden korkuyla irkildim. "Ödümü kopardın." "Sen de uykumu kaçırıyorsun. Uyu." Yataktan öfkeyle doğrulup ona ters ters baktım. "Senin yüzünden uyuyamıyorum." "Niye?" Öyle rahat öyle pişkin sormuştu ki ağzım açık kaldı. "Niye mi?" diye tekrarladım. "Odamdasın ya hani?" "Ee?" dedi rahat bir sesle. "Ne demek ee?" Görmesem de yüzünde alaycı bir gülüş olduğundan emindim. "E Evliyiz biz." "Anlaşmalı evliyiz," diye düzelttim. Kolunu indirip karanlığın içinden bana baktı. "Bunu kimse bilmiyor." Haklıydı. Bu sinirlerimi daha fazla bozuyordu. "Burada kalmamalıydın," dedim sadece. "Bence iyi oldu." "Nesi iyi oldu?" Yatağına biraz daha yerleşti. "Birbirimize alışırız. Trabzon'a hazırlık gibi düşün." Kaşlarım çatıldı. Ne saçmalıyordu bu? "Ne hazırlığı?" Bir an sessizlik oldu. "Orada kaldığımız zaman aynı odada kalacağız." "O nedenmiş?" diye sordum şaşkınca. "Yoksa ablam anlar." "Ablan ne alaka?" "Onda da kalacağız." Ne diyeceğimi bilemeden karanlık siluetine bakakalmıştım. Nasıl bir işin içine girmiştim ben böyle? "Bu yüzden sevgili karıcım," dedi esneyerek. "Alışmaya bak." Tekrar kolunu gözerinin üzerine kapattı. "Çok beklersin," diye söylendim. "Keyfin bilir uykusuz kalacak olan ben değilim." Sinirle yastığımı düzeltirken "Hepsi benim ve aptal fikirlerim yüzümden," diye homurdandım. Elin adamıyla evlenirsem olacağı buydu. "Evlenmek isteyen sendin." Yemiştim öyle bi halt. Bu yüzden susup yatağa uzandım ve ona sırtımı döndüm. Gözlerini sıkıca kapattım. Ateşle oynamıştım. Şimdi de o ateşin ortasında yanmadan durmanın bir yolunu bulmam gerekiyordu. Ama benimle aynı fikirde olmayan kalbim, az önce yaşananların ağında asılı kalmıştı. 🪞 🪞 🪞 Telefonun tiz sesi kulaklarımı delip geçtiğinde uykulu gözlerimi araladım. Kafam karışmış bir şekilde etrafa bakındım. Başım zonkladığı için nerede olduğumu bile tam olarak kavrayamamıştım. Tek düşündüğüm şey susmak bilmeyen telefonu bulmaktı. Yarı kapalı gözlerle yataktan aşağı indim. Sonra... Sıcak ve sert bir şeye bastım. Daha doğrusu birine. Göğsünün tam ortasına bastığımda benim korku dolu çığlığım ve Demirhan'ın öfkeli haykırışı odada yankılandı. "Ula!" Her şey bir anda oldu. Geri çekilmeye çalışırken dengemi kaybedip geriye doğru savruldum. Üstüme atladığında sırtım yerle buluşmuştu bile. Acıyla inlerken Demirhan boylu boyunca üstümdeydi. Ağırlığı karşısında nefesim kesildi. Bir eli iki bileğimi başımın üzerinde toplamış hareket etmemi engelliyordu. Kocaman açılmış gözlerle ona baktım. Dağılmış saçları alnına düşmüş, yüzünde hâlâ uykunun sersemliği vardı. Neler olup bittiğinin farkınd…