Giriş

Girye “ gözyaşı ” İnsan her kaybedişinin ardından bir kurtuluşun olacağını göremiyor maalesef ki , kaybettiğin zaman sanki her şey son bulmuşta bir daha eskisi gibi olamazmış gibi geliyor ya da gerçekten kaybedişlerin ardından bir daha aydınlığa çıkamıyor muyuz ? Gün artık doğuyor güneş kendini belli etmeye başladı. Alarmım o kadar güçlü çalıyordu ki kulağımı sağır ediyor resmen , yavaşça kıpırdanıp kalkmaya çalıştım. Elime telefonu aldığımda mihre’nin gece bana yazdığı mesajı gördüm ama mesaja bakmadan önce hızlıca bir duşa girmem lazımdı. Duşumu aldıktan hemen sonra yatağın üzerine oturup mihre’nin bana yazdığı mesajı açtım. “lale’m gelmen lazım.” Mesajı okuduktuktan hemen sonra aradım ama açmıyordu yani böyle yapmazdı genelde ama acaba kaan uyuyor ondan mı açmıyor diye düşündüm sonra serhatı ariyim belki o açar ümidiyle aradım ama o da açmıyordu. Aslında sabah erken işte olabilir ve mihre de uyuyor olabilir kaan kuş serhat ve mihrenin biricik oğulları, anne ve babasını gerçekten baya yoruyordu benim küçük aşkım . Nasıl da özlemişti teyzesi onu kokusunu, kaan kuşu düşününce yüzümde oluşan tebesümle birlikte artık giyinmem gerektiğinin de farkına vardım. Ben Lale Yıldırım bursa uludağ üniversitesinde psikoloji bölümünde öğretim görevlisiyim. Bursa da 3 senedir tek başıma yaşıyorum ve bu şehir bana kendimi verdi. Ailem ve mihreden ayrılmak beni üzüyor olsa da her seferinde kaçamak yapıp yanlarına gidiyorum. Ama şu an mihrenin bana yazdığı mesajın etkisiyle beraber bir merak ve gerilme oldu üstümde daha sonra telefonu elime alınca tekrar saatin 9.30 olduğunu gördüm ve dersim 10.30 da olduğu için hızla kendime gelip üstümü giyinmek için dolaptan bi kaç parça kıyafet aldım. Üstümü aynadan bir kontrol ettim kahverengi gömleğim ve siyah kumaş pantolunumla baya iyi duruyordum, siyah saçlarımı da düzeltip son kez şöyle bir döndüm ve hızlı bir şekilde evden çıktım. hava o kadar sıcak ki resmen arabaya gidene kadar yandım , araba da güneşte kalmış bu benim çıldırmam için bile bir sebepti kafamı sinirle sallayıp arabanın kapısını açıp çalıştırdım. İçi o kadar ısınmış ki sabah güneşi arabanın içine vurmuş bir dahakine kendime gölgeye çekme sözü vererek hızlıca binanın otoparkından çıkıp güvenliğe baş selamı verip yol boyunca dinlicem şarkı listesini açtım. Okul o kadar kalabalıktı ki öğrenciler sınavdan 1 hafta önceki derslerini dinlemek, kaçırdıkları haftalardaki konuları anlatmaları için hocalarına gelmişlerdi bi kaç öğrencinin selamını alıp hemen odama geçtim 10.30 da ki dersime yetişmek için çıktım odadan son kez telefona baktım geri dönüş yoktu dersten sonra ararım geri diye düşünüp sınıfa girdim. “Günaydın arkadaşlar” “ arkadaşlar sınavınıza iyi çalışın ve kitapları iyi okuyun klasik olucak sorular, lütfen dikkatli bir şekilde çalışın zaten notlarımız var onlara güzelce çalışın” Hepsi bir anda tamamdır hocam sağ olun dediler, bende onlara tebessümle baktım. Sınıf boşalmaya başladığı anda elime telefonu aldım ve hala bir arama yoktu mihreyi merak etmeye başladım tekrar aradım ama açmıyordu neredeydi bu kız niye bakmıyordu telefonu anlamıyordum peşine serhatı çaldırdım o da açmadı. Bence en iyisi annemi ariyim bi gitsin baksın bizimkilere, biraz çaldıktan sonra annem açtı. “Alo ,kızım” dedi. Güzel bir tınıyla “Annecim nasılsın ,ne yapıyorsunuz?” “İyiyiz annem babanda iyi oturdu balkonda gazete okuyor, sen iyi misin nasılsın , ne zaman geliyorsun özledik seni yavrum “ Bende çok özlemiştim onları özlemle doldu bi an içim “ ben iyiyim annem dersim vardı 1 tane ona geldim girdim az kaldı 3 hafta sonra yanınızda olacağım. Ben sana aslında bir şey diyecektim ?” “Lalem çok sevindim Mustafa bey yüzün gülsün bak kızın geliyor “ diye sevinçle çınladı Bi an söyle dedi bana “ anne mihreyi arıyorum ulaşamıyorum mesaj atmış dün erken uyumuştum bi evlerine gidip bakıp bana haber verir misin ?” “ tamam kızım ben şimdi gider bakarım onlara sen merak etme varınca ararım “ biraz olsun içimin rahatlamasıyla, onu ve babamı çok öptüğümü söyleyerek kapatt…