2. Bölüm

Babamın geldiği günün üzerinden 1 ay geçmişti. Bu bir ay içerisinde hiç beklemediğim şeyler olmuştu. Ayrıca babamın söyledikleri beni dehşete düşürmüştü. Ve şuan beklediğim gün gelmişti. Doğduğum topraklara geri dönüyordum. Valizleri hazırlarken küçük bir kriz geçirsem de sonunda 4 valizi hazırlamıştık. Babam artık Türkiye'ye geri dönmemizi söyleyince hemen hazırlanmaya başlamıştık. Aslı ve Ekin odalarına çıkıp kalan son eşyalarını alıyordu ve bende kapının önünde bekliyordum. Saat gecenin dört buçuğuydu ve birazdan uçağa binecektik. Biraz daha beklersek uçağı kaçıracaktık. Hiçbir zaman sabırlı biri olmamıştım. " Aslı hadi uçağı kaçırıcaz" diye bağırdım. Tamam benim de hazırlanmam uzun sürmüştü ama hadi yani. " Geldim geldim. Hem gördük seni de" diye homurdanarak yanıma geldi. Ama elindeki küçük valiz öfkelenmeme sebep olmuştu. " Aslı o elinde ne?" diye sordum. Umarım içi boştur. " Neye benziyor kuşum." " Valize" " E o zaman" " Aslı valiz olduğunu ben de görüyorum ama 4 valizimiz var zaten. Bu ne?" " Ekin'in oyuncakları." Şaka mı yapıyordu? Ne yani bir valiz dolusu oyuncak mı götürecektik? Allah'ım ben ne günah işledim de bana böyle bir ceza veriyorsun. " Bir valiz dolusu oyuncak mı götüreceğiz? Ayrıca Ekin nerede?" " Üstünü giyiniyordu en son." " Geldim abla ya. Ne sabırsızsın sen de." diye sitemlenerek geldi Ekin. Üzerine giydiği beyaz desenli tişörtü ve altına giydiği siyah taytıyla fazla sevimliydi. Saçlarını bağlamıştı ve elinde hiç bırakmadığı bir barbie vardı. Ona kızmamı engelleyen yeşil gözleri de fazla sitemliydi. Bu çocuk niye bu kadar tatlıydı ki? " Hadi ama çıkıyoruz." dedim. Babam bizim için bir araba göndericekti. Valizleri oraya koyup havaalanına onunla gidicektik. Sonra şoför valizleri taşımamıza yardım edicekti. En azından o kadar valizi tek başıma taşımayacaktım. --------------------------- Sonunda evden çıkıp havaalanına gelmiştik. Bu süreçti Ekin yolda uyumuştu. Yolculuğumuz yaklaşık 4 saat süreceği için yolda uyuyabilirdik. Uçağa bindiğimizde koltuklarımıza oturduk. Ekin cam kenarında oturuyordu ortada ise Aslı, koridor kenarında ise ben oturuyordum. Ekin başını cama yaslamış uyumaya çalışıyordu. Aslı ise başı omzumda uyuyordu. Ben ise artık hayatımızın nasıl değişeceğini düşünüyordum. Gözümü kapatıp uyumaya başladım. Uyandığımda Ekin hala uyuyordu. Aslı ise telefonu ile uğraşıyordu. " Saat kaç?" " Aa uyandın mı kuzum? Fark etmemişim. Saat 7 oldu." 2 saattir uyuyor muydum yani? Yorulmuş olmalıydım çünkü normalde yolculukta pek uyuyamazdım. " Oo uyumuşum baya." " Evet. Ben de yeni uyandım zaten." Aklına bir şey gelmiş gibi Ekin'e baktı. Uyuduğunu görünce bana döndü. " Asena" Aslı bana genelde gergin olduğunda veya çok kızgın olduğunda adımla seslenirdi. Onun dışında hep kuzum, canım, asim gibi şeyler derdi. Ben de ona güneşim, kuzum falan derdim. Sevgi sözcüklerini pek sevmezdim. Mesela aşkım, bebeğim gibi. Pek bana göre değildi o sözcükler değildi. " Söyle kuzum" " Sence dönünce neler olacak?" dediğinde sesi biraz sıkıntılıydı. " Bilmiyorum ama kesinlikle hayatımız değişecek. Aslı bak benimle gelmek zorunda değilsin. Senin de hayatın mahvolmasın benim yüzümden. Kendimi suçlu hissediyorum. Kendini tehlikeye atmak zorunda değilsin" Gerçekten yapmak zorunda değildi. Çünkü biliyordum, hissediyordum bir kaç ay sonra asla bu kadın olmayacaktım. Kaşlarını çattı ve " O nasıl söz Asena? Tabii ki de seninle geleceğim. Hayatım mahvolsa ne olacak sanki. Sen yanımdasın ya başka hiçbir şey önemli değil. Batacaksak birlikte, çıkacaksak birlikte. Bak açık konuşuyorum bir daha böyle bir şey söyleme. Ne kadar kovarsan kov. Ben her zaman seninleyim." " Tamam. Yanımda ol ama dikkatli ol. Senden ve Ekin'den başka kimsem yok biliyorsun." " Biliyorum. Benimde sizden başka kimsem yok. Tabi anneannemi saymazsak." dedi kıkırdayarak. Rize de bir anneannesi vardı. Yılda birkaç kez yanına uğrardı ama her hafta aramayı ihmal etmezdi. Çok tatlı bir insandı Sultan teyze. Bundan sonra kalan yolculuğumuz aynı geçmişti. Ekin birkaç kere u…