1. Bölüm

" Abla acıktım ne zaman yemek hazır olacak?" diyen sevgili kardeşim Ekin'in 5. soruşuydu bu. Evet yemek yapıyordum. " Ablacım dedim ya 5 dakikaya hazır olacak diye. Aslı sofrayı hazırladın mı?" Bu evin kaosu hiç bitmiyordu gerçekten. Peki Aslı kim mi? Aslı benim güneşimdi. Yani her şeyim. 18 yıllık dostum, kardeşim, sırdaşım, komşum, ve şuan ev arkadaşım. Aslı ne kadar güleç bir insan olsa da aslında karanlık bir hikayesi var. Annesi Esra abla ve Levent abi askerdi ve karşı binadan komşumuzdu. İkisi de aynı günde ve aynı anda şehit düştü. Peki ben kim miyim? Ben Asena Karahan. 21 yıllık hayatına çok acı sığdırmış bir kadınım. Doğduktan çok kısa bir süre sonra annem beni ve babamı terk edip gitmiş. Yüzünü pek hatırlamıyorum. Gerçi onun hakkında pek bir şey bildiğim söylenemez. Öğrendiğime göre babamı da pek sevmezmiş. Ama babam onu çok sevmiş. Beni aldırmaya çalışmış ama olmamış. O yüzden beni büyüten ve yetiştiren kişi babam. Babama düşkün biriyimdir. Aslıyla 3 yaşımızdan beri tanışıyoruz ve o da 21 yaşında. Okuldan mezun olur olmaz Aslı, Ekin ve ben Londra'ya taşındık. Ben hukuk okudum ama avukat veya savcı olmak için her hangi bir sınava girmedim. Aslı ise psikoloji okudu. Ekin ise benim küçük kız kardeşim. O da yaşından büyük sorumluluklar aldı başına. Onun hikayesi de şu şekilde: Ben ve babam evde otururken kapı çaldı. Ben o sıralar 15 yaşındayım. Babamla birlikte kapıyı açtığımızda puset içinde bulduk onu. Meğerse annem denilen o kadın kaçtığı başka bir adama kaçtıktan yıllar sonra hamile kalmış. Fakat yine istemediği için biraz süt verip kapımıza bırakmış. Ama ben Ekini çok sevdiğim için tabii ki de ona bakıyorum. Şuan 6 yaşında. Kısa bir süredir Londra'da yaşamamıza rağmen hem Türkçesi hem de İngilizce çok iyi. " Evet hazırladım canım." diye salondan seslendi Aslı. " Abla resmim nasıl olmuş?" diyen kardeşime doğru döndüm. Kahverengi uzun ve dalgalı saçlarını açık bırakmış, masum yeşil gözlerle bana bakıyordu. Yanağındaki çiller ise onu tatlı kılıyordu. " Çok güzel olmuş ablam. Hadi sofraya geçelim." Aslı da oturunca yemeğe başladık. Yemekten sonra ben dava çözerken onlar dışarıda kar topu oynuyordu. Ekin koşarak yanıma geldi ve " Abla babam gelmiş hadi bahçeye gel" diye bağırınca şaşırmıştım. Babam neden gelmişti ki acaba? Hemen üzerime montumu giyip dışarı çıktım. Babam kapının önünde bekliyordu. Beni görünce gülümseyip sarıldı. " Baba hoş geldin. Keşke haber verseydin." dedim. Gülümsedi ama sanki endişeliymiş gibi duruyordu. " Yok kızım zaten hemen gitmem lazım seninle biraz konuşalım mı?" dedi. Bu hali beni daha de endişelendirirken içeri geçtik. " Ablacım sen biraz yukarı çıkar mısın?" " Tamam abla" En azından uslu bir kızdı. Aslı da yukarı çıkacağı sırada babam onu durdurdu. " Aslı kızım sen de gel." deyince o da gelip yanıma oturdu. " Baba çok endişeli görünüyorsun bir sorun mu var? " Aslında evet kızım. Biliyorsun büyük bir düşmanım var." Evet. Babamın ve bizim de gerçekten ezelden beri düşmanımız olan Eroğlu ailesi vardı. 3 kişilerdi. Ama hiçbirini görmemiştim. Adnan Eroğlu ailenin babası ve babam gibi bir mafya idi. Songül Eroğlu ise onun karısıydı. Bir de yeni öğrendiğim çocukları Kerem Eroğlu var. " Evet biliyorum. Eroğlu ailesi değil mi?" " Evet onlar. Bizim tarafa zarar verdiler ve bu artık bu bir kan savaşına döndü." " Baba sen ne dediğinin farkında mısın? Kan savaşı da ne demek?" Kan savaşı olursa her iki tarafta sevdiklerini kaybetmek zorunda demektir. İşte şimdi neden geldiğini anlamıştım. Hem vedalaşmak için hem de bundan sonra onun yerine benim geçeceğimi söylemek için. Bu da demek oluyordu ki asıl savaş şimdi başlıyor. " Yakup amca ne demek kan savaşı?" diyen Aslı da en az benim kadar şaşırmıştı. Babam başını yere eğerek cevap verdi. " Kızlarım, bu demek oluyor ki ben veya Adnan ölmeden bu savaş durmaz. Ya ben onu öldüreceğim ya da o beni. Aslında buraya size iki şey için geldim. Birincisi buraya sizinle vedalaşmaya geldim çünkü ben Adnan'a, Adnan bana bir tarih verdi. O tarih gelince ya ben ya da o…