Giriş

İnsanlar annesini hatırlar mı? Yani gerçekten hatırlar mı? Kokusunu... Bakışını... Görünüşünü... Gülüşünü... Saçlarını... Sesini... Ben hatırlamıyorum. En azından eskisi kadar değil. Bazen gözlerimi kapatıp yüzünü düşünmeye çalışıyorum. Ama zihnimdeki görüntü her geçen yıl biraz daha bulanıklaşıyor. Önce sesi kayboldu. Sonra gülüşü. Sonra yüzü. Şimdi ise geriye yalnızca birkaç kırık anı kaldı. Bir el. Bir koku. Bir gülümseme. Ve yarım kalmış cümleler. İnsanlar zamanın her şeyi iyileştirdiğini söyler. Yalan. Zaman hiçbir şeyi iyileştirmez. Sadece bazı yaraların üzerini örter. Ta ki biri gelip o yarayı yeniden açana kadar. Ben annemi dört yaşımda kaybettim. Yani o beni ve babamı kaybetti. Başka kocaya kaçarak yuvasını dağıttı. Babamı ise yıllar sonra kaybettim. Ama garip olan şu ki... İnsan ikinci kez yetim kalabileceğini hiç düşünmüyor. Ben de düşünmemiştim. Çünkü o zamanlar hayatım çok farklıydı. Henüz kimseyi öldürmemiştim. Henüz intikamın ne demek olduğunu bilmiyordum. Henüz Kerem'i tanımıyordum. Henüz ZAAF diye bir şey hayatımda yoktu. O zamanlar sadece bir çocuktum. Ve bütün dünyam, apartmanın karşısındaki sarı saçlı bir kızın pencereme taş atıp beni dışarı çağırmasından ibaretti. Aslı. Hayatımın en güzel kısmı. Ve en büyük zaafım.