0.0

ESKİŞEHİR, 1980 Nefes nefese kalmıştı. Saatlerdir kucağında bir çocukla kaçıyordu. Issız sokaklara giriyor, karanlık yollardan geçiyordu. Kucağındaki çocuk ise avazı çıktığı kadar ağlıyordu. Ağlamaktan kıpkırmızı kesilen çocuğu kolları arasından indirdi. Yüzündeki ise lekelerini parmaklarıyla temizlemeye çalıştı ama işe yaramadı. Ara ara sokağın girişine bakıyordu gelen giden var mı diye. Kimse yoktu. Sesler gittikçe uzaklaşıyordu. Çocuğa baktı tekrar. Yapabileceği hiçbir şey yoktu. Onunla yola devam edemezdi. Güvenli değildi, onun yanında kalması hiç güvenli değildi. Meçhule giden bir yolun yolcusuydu yanında bir çocukla yürüyemezdi. Bu çocuğun hayatta kalması gerekiyordu. “Sus, oğlum. Allah rızası için.” Daha fazla oyalanmadan battaniyeye sarılı çocuğu kucağına aldı. Temkinli bir şekilde saklandığı ara sokaktan çıktı. Gidebileceği tek bir yer vardı. Orada kimse bu çocuğun kimi çocuğu olduğunu anlamazdı. Sokakları hızlıca geçerken ardına bakıyordu sürekli. Her an her yerden çıkabilirlerdi. Koca binanın önüne geldiğinde ağacın altında durdu. Tabelada gezindi gözleri. Eskişehir Çocuk Yurdu . Kucağındaki çocuğa sıkıca sarıldı. Hiç istemese de bunu yapmak zorundaydı. Oğlunun iyiliği için onu bırakmalıydı. Gizlice demir kapının önüne vardığında başındaki kasketi yüzünü gizleyecek şekilde düzeltti. Kucağından indirdiği oğlu anlamış gibi işaret parmağını sıkıca kavradığında yüreği burkuldu. Koca bir yara kalbinin en ortasında açıldığında dizlerini büküp oğlunu kendine çekti tekrar. Ağlaması kesilmiş olan oğlunun gözleri yaşlarla doluydu. Alnından ve yanaklarından öptü birkaç kez. Bu yoldan sağ çıkabilirmiydi bilmiyordu. Cebindeki kağıdı çıkardı ve oğlunun minik ellerinin arasına sıkıştırdı. Başını kaldırıp etrafına baktı. Yurdun bahçesinden el feneriyle dolaşan güvenliği görünce ayağa kalktı. Oğlu gözlerinin içine baktı. Onu kucağına alıp adamın görebileceği bir yere bıraktı. Oğlunun yüzünü elleri arasına aldı. “Seni almaya geri geleceğim. Korkma, geri geleceğim.” Oğlunun onu anlamadığını biliyordu. Yeni yeni konuşmaya başlayan çocuk yalnızca tek bir şey söyleyebildi. “Baba..” “Sakın korkma oğlum. Tamam mı? Burada kimse sana zarar veremez.” “Beni bırakma. Anneye gidelim, anneye gidelim baba!” Oğlu tekrar ağlamaya başlayınca yerinden kalktı. Uzaktan güvenliğin geldiğini gördüğünde birkaç adım uzaklaştı. “Geleceğim. Seni alacağım, sadece ben gelene kadar hayatta kal oğlum.” Oğlunun ardından ağlayarak seslenişlerine kulağını kapatırken eliyle gözünden akan yaşları sildi sertçe. Dönüp bakarsa gidemezdi. Bırakamazdı. Binadan uzaklaştığında görülmeyeceği bir yere yaklaşıp demir kapının önünde duran oğluna baktı. Minik bedeni battaniyenin altında sarsılarak ağlıyordu. Birkaç saniye sonra kapıdan çıkan adamı gördüğünde içi kan ağlayarak oğlunun o adamdan kurtulma çabasını izledi. Sanki saklandığı yerden oğlu onu görüyor gibi kolunu ona doğru uzatmış onu sıkıca tutan kollardan kaçmaya çalışıyordu. Birkaç dakikanın ardından onu kucağına alan güvenlik demir kapıdan içeri girip gözden kaybolduğunda acıyla nefesini verdi. Ailesinden geriye kalan tek kişiyi de böylelikle bırakmıştı. Onu yaşatmak için oğlunun kokusundan vazgeçmişti. Siyah, uzun kabanının yakalarını dikleştirdi. Gözleri bir süre daha o kapıda durdu. İçinde acının öfkeye dönüştüğünü hissetti. Ellerini kabanının ceplerine yerleştirip arkasını döndü ve karanlık gecede yavaşça gözden kayboldu. Attığı her adımda biraz daha karanlığa çekildi. Kimsenin bilmediği şey ise dönüşünün büyük bir darbe olacağıydı. Ertesi sabah bir haber düştü manşete. Şok, şok, şok dedi haberler. “TÜRKİYE’NİN ARADIĞI KOMÜNİST ÖLDÜRÜLDÜ. ALİ HAYDAR ÖLDÜ, AİLESİ YANGINDA CAN VERDİ. GÜVENLİK GÜÇLERİNCE UZUN SÜREDİR ARANAN KOMÜNİST FAALİYETLERİN ÖNEMLİ İSİMLERİNDEN ALİ HAYDAR, GECE SAATLERİNDE ÇIKAN ÇATIŞMADA ÖLÜ ELE GEÇİRİLDİ. HAYDAR’IN EŞİ VE ÇOCUKLARI İSE AYNI GECE MEYDANA GELEN YANGINDA HAYATLARINI KAYBETTİ.” Bir yangın çıkmış ve koca bir aile küle dönmüştü. Bir daha o evde ışıklar yanmamıştı. Kimsenin bilmediğ…