6

Aysel Hanım 1989 yılının ocak ayında kaybolmuştu. Komşuları birkaç gün kendisini görmeyince polise haber vermişti. Dairenin kapısı içeriden kilitliydi. Eşyaları içerideydi. Cüzdanı. Paltosu. Ayakkabıları. Bastonlarından biri. Ama Aysel Hanım yoktu. Polis çatıyı da aramış, hiçbir şey bulamamıştı. Yakın akrabası olmadığı için dosya zamanla kapanmıştı. Birkaç yıl sonra daire satılmıştı. Yeni sahibi tavanı alçaltmış ve çatı odasını tamamen kapatmıştı. "Neden?" Fikret Hanım'ın cevabı yalnızca üç kelimeydi. "Sesler yüzünden, kızım." Derya o gece Burcu'da kaldı. Sabah olduğunda kararını vermişti: Taşınacaktı. Bir hafta içinde başka bir ev bulur, gerekirse yurda geçerdi. Eşyalarını toplamaya başladı. Öğleden sonra gardırobun üzerindeki kutuları indirirken kapağı yeniden gördü. Gün ışığında korkutucu görünmüyordu. Gece korktuğu şeylere bakıp gündüz kendine kızmak insanın garip bir huyuydu. Bir sandalye getirdi. Üzerine çıktı. Kapağı itti. Açılmadı. Biraz daha kuvvet uyguladı. Kapak yukarı kalktı. İçeriden ağır, bayat bir hava yüzüne vurdu. Telefonunun fenerini açtı. Tavanla arasında kırk santimetrelik karanlık bir boşluk görmeyi bekliyordu. Ama ışık tavana ulaşmadı. Çünkü yukarıda kırk santimetrelik bir boşluk yoktu. + Bir oda vardı. Eski ahşap zemin. Duvar kâğıdı. Küçük bir pencere. Ve odanın ortasında... bir sandalye. Derya aşağı indi. Polisi aramayı düşündü. Burcu'yu aramayı düşündü. Nihat Bey'i çağırmayı düşündü. Sonra tekrar yukarı baktı. Yirmi yaşındaydı. Ve bazen yirmi yaşında merak, korkudan daha güçlüdür. Telefonunu video kaydına aldı. Sandalyeye çıktı. Kendisini yukarı çekti.