3

Nihat Bey önce kabul etmedi. "Çatıda bir şey yok." Derya ısrar edince sonunda beraber yukarı çıktılar. Çatı düşündüğünden çok daha küçüktü. Kiremitlerin altında karanlık ve tozlu bir boşluk, eski anten kabloları, birkaç tahta parçası ve bir su deposu vardı. İnsan yaşayabilecek bir yer değildi. Derya rahatladı. Gerçekten kedi olabilirdi. Tam aşağı inecekken tozların üzerinde bir iz gördü. Ayakkabı izi değildi. Yaklaşık bir metre uzunluğunda düz bir çizgi. Sanki ağır bir eşya zeminde sürüklenmişti. "Nihat Bey?" Adam baktı. "Tahta çekmişlerdir." "Kim?" Nihat Bey cevap vermedi. O geceden sonra sesler kesildi. Bir hafta geçti. Sonra iki. Üç. Derya ile Burcu olay hakkında şakalaşmaya bile başladılar. "Çatıdaki teyze taşındı," diyordu Burcu. Aralık ortasında Eskişehir'e ilk kar düştü. O gece saat 02.17'de elektrikler kesildi. Derya ders çalışıyordu. Telefonunun fenerini açtı. Apartman sessizdi. Sonra karanlığın içinde o tanıdık ses başladı. Gırrrrrrrrrrrrç. Derya'nın eli havada kaldı. Ses daha önce hiç olmadığı kadar yakındı. Ve ilk kez fark etti. Ses tavandan gelmiyordu. Daha doğrusu... Yatak odasının tavanından geliyordu. Salonun üzerinde hiçbir zaman duymamıştı. Mutfakta da. Banyoda da. Hep yatak odası... Telefonunun ışığını tavana tuttu. Beyaz boya. Avize. Köşelerde hafif rutubet. Sonra adımlar başladı. Tak. Tak. Tak. Derya ayağa kalktı. Yukarıdaki adımlar odanın bir tarafından ötekine yürüdü. Derya da aşağıda onları takip etti. Üç metre. Ses durdu. O da durdu. Yukarıdaki kişi geri yürüdü. Derya da geri yürüdü. Yine üç metre. Sonra fark etti: Yatak odasının tavanı diğer odalardan biraz daha alçaktı. Yirmi santim. Belki otuz. Telefonunun ışığını tavanda gezdirdi. Gardırobun hemen üzerinde belli belirsiz bir çizgi gördü. Dikdörtgendi. Yaklaşık elliye seksen santim. Derya ışığı orada tuttu. + Bu bir kapaktı.