1

Derya, Güneş Apartmanı'nın adını ilk gördüğünde bunun kötü bir şaka olduğunu düşünmüştü. Binanın güneşle uzaktan yakından ilgisi yoktu. Eskişehir'e geleli henüz dört gün olmuştu. Ekim ayı şehri çoktan ele geçirmiş, akşamları kaldırımların üzerinden insanın paçalarına doğru tırmanan o kuru ayaz başlamıştı. Derya ise yirmi yaşında olmanın insana verdiği o tuhaf dokunulmazlık hissiyle dolaşıyordu sokaklarda. Üşümek önemli değildi. Parasının az olması önemli değildi. Annesinin her telefon konuşmasında yurda yerleşmesi gerektiğini söylemesi hiç önemli değildi. Üniversiteyi kazanmıştı. Başka bir şehirdeydi. Ve hayatında ilk kez yaşayacağı yerin kapısını kapattığında, kapının öteki tarafında ailesinden hiç kimse olmayacaktı. Bunun için biraz üşümeye değerdi. 2004 yılında internetten ev bulmak bugünkü kadar kolay değildi. Derya ilk günlerini emlakçıların camlarına yapıştırılmış, güneşte rengi solmuş ilan kâğıtlarını okuyarak geçirmişti. "KİRALIK 1+1. ÖĞRENCİYE UYGUN. MERKEZİ. MASRAFSIZ." Sonuncusunun yalan olduğunu iki daire gezdikten sonra öğrenmişti. Güneş Apartmanı'nın ilanındaysa yalnızca üç şey yazıyordu: "1+1. SON KAT. UYGUN FİYAT." Fiyat gerçekten uygundu. Hatta fazlasıyla. Derya bunu garip bulmayı ancak çok daha sonra akıl edecekti. Apartman, dar bir sokağın sonunda iki yüksek binanın arasına sıkışmış, beş katlı gri bir yapıydı. Giriş kapısının üzerindeki kirli mermer levhada siyah harflerle: "GÜNEŞ APT. 1974" yazıyordu. Binaya ilk girdiğinde gündüz olmasına rağmen merdiven boşluğundaki lambanın yanması gerekmişti. Daire 5 numaraydı. Son kattaydı. Bir yatak odası, küçük bir salon, mutfak ve banyodan ibaretti. Salon penceresinin manzarası karşı apartmanın sıvaları dökülmüş duvarıydı. Banyoda eski tip bir şofben vardı. Mutfak tezgâhının bir köşesi hafifçe çökmüştü. Yatak odasının duvarında önceki kiracıdan kalma iki çivi duruyordu. Derya yine de bu evi sevdi. Harika değildi. Ama onundu. En azından birkaç aylığına. Ev sahibi başka bir şehirde yaşadığı için anahtarı giriş katında oturan apartman görevlisi Nihat Bey vermişti Derya'ya. Nihat Bey altmışlarına yaklaşmış, insanın yüzüne bakarken bile aslında başka bir yere bakıyormuş izlenimi veren, az konuşan bir adamdı. Anahtarı teslim ederken Derya, sessizlikten rahatsız olup konuşmaya çalışmıştı. "Burada çok öğrenci var mı?" "Yok." "Çocuklu aile?" "İki tane." "Benim katta?" "Kimse yok." Derya gülümsemişti. "Desenize kat bana ait." Nihat Bey buna cevap vermedi. Anahtarı avucuna bıraktıktan sonra merdivenlere doğru yürümüş, iki basamak indikten sonra durmuştu. "Üst kat biraz soğuk olur," demişti. "Kombiyi kısmayın." Derya gülmüştü. "Üstümde kimse olmadığı için mi?" Adam birkaç saniye ona bakmıştı. O birkaç saniyeyi Derya yıllar sonra bile hatırlayacaktı. "Evet," demişti sonunda. Sonra aşağı inmişti.