1

Öncelikle seri 3 kitap olacak. İlk kitap Liz'in hikayesi 💖 İkinci kitap yan karakterlerden Mira'nın hikayesi 💙 Üçüncü kitap ise yan karakterlerden Işık'ın hikayesi olacak. 💜 Yani her biri kendi kurgusunda başrol olacak. ŞİMDİDEN İYİ OKUMALAR DİLERİM ♡ ** Gerçekten yaşadığımızı hissediyor muyuz? Bu sorunun tek bir cevabı olmamalı. Nefes alıyoruz, her sabah farklı bir güne uyanıyoruz ama eksik olan şey ise yaşadığımız o günün akşamından geriye kalan, gülümseyerek hatırlayabileceğimiz ne kadar an bize kalıyor? Bazı günler o kadar birbiriyle aynı geçiyor ki, evden günlerce çıkmayı istemediğim yalnızca kendimle baş başa kalmak istediğim zamanlar oluyordu. Günün sonunda ise yine kendi içimde ki sessizliğe hapsoluyordum. Sessizlikle başa çıkmanın tek yolu ise yalnız olmayı seviyor gibi davranmaktır. Ancak bazı şeyleri sevdiğine inandırırsan o zaman azda olsa mutlu olabilirsin. Diğer türlü ise içinde bulunduğun her dakika olduğun kişilikten nefret eder hale dönüşürsün. Ben kendimden nefret etmemek için hayattan keyif alıyormuş gibi davrananlardan olmuştum. Hayatımda çoğu kez anlaşılma çabası içine girmiştim çoğu kez düşüp tökezlemiştim ama her defasında ayağa kalkarken şuan olduğum halimden daha güçlü bir şekilde kalkmıştım. Elimden tutan insanlar her zaman vardı. Ailem bir an olsun yalnız bırakmıyordu ama eksik olan şey başkaydı. O da benim kendime olan güvenimin olmamasıydı... Kendime güvenmiyordum çünkü çoğu konuda eksiktim. İnsanlarla konuşurken iletişim kurma becerilerim bile zaman zaman yarıda kaldığını hissediyordum. Daha önceden çok konuşmak istediğin zamanlarda kimse seni dinlenediği için şindi ise susmayı kendime bir kaçış yolu görür hale gelmiştim. Sahi neden hep başkalarının daha önceden bizde açtığı yaralar bir türlü kabuk bağlamaz, her seferinde ilk gün olduğu gibi sızlardı ki? ** Dakikalardır önümde duran kitabın sayfalarını çevirmekle meşguldüm. Kelimelerle bakışıyor ama asla bir anlam çıkaramıyordum. Odaklanmaya çalıştıkça sanki aynı yerde sayıyordum. Zaten ne zaman dışarıda bir yerde kitap okumak istesem kendimi hep tetikte hissettiğim için bir türlü o kitabın iç dünyasına kendimi veremiyor ve bu yüzden okuduğum şeyin hiçbir anlamı kalmıyordu. "Sade filtre kahve. Doğru hatırlıyorum değil mi?" Başımı önümde duran kitabımdan kaldırıp sesin geldiği yöne baktığımda Doruk'un hemen baş ucumda durduğunu fark etmiştim. Hafifce bir tebessümle ona karşılık verdim. "Evet doğru, teşekkür ederim ama gerek yoktu." "Beni o kadar iyi çalıştırdın ki, bunu bir teşekkür kahvesi olarak düşün." Kahveyi tam önüme alıp bir yudum alıp nazik bir şekilde içmeye çalışmıştım. Doruk sınıftan tanıdığım bir arkadaşımdı. Neredeyse okuduğum bu bölümde en anlaşabileceğim insanlardan biri bile olabilirdi. Yakın zamanda sahne alacak olan bir oyunumuz olacaktı. Hocalarınız seçmeleri yapmaya bugün başlayacaklardı. Katılmak isteyenler prova alacak. Başrol seçilenler ise oynanacak bu gösteri sonrası gösterdikleri performansa bakılarak sınav puanı yerine sayılacaklardı. Doruk'un benden yardım istemesi sonucu bende onun geçici olarak partneri olmuş ve ders sonlarında kampüsten çıkmadan hemen önce onunla uzunca bir tekrar yapmıştık. Günler süren bu tekrarımızın sonucu gayet başarılı ve rolüne adapte olmuş bir şekilde oynadığına bizzat şahit olmuştum. "Gerçekten çok çalıştın ve eminim ki bunun karşılığını alacaksın. Seçmelerde sana bol şans diliyorum şimdiden." Doruk kaşlarını yukarıya kaldırıp dudağının kenarını hafifçe kıvırmıştı. "Orası öyle ama bu dönem hoca rolleri neye göre dağıtacak merak ediyorum. Umarım adil bir seçim olur. Yani bir rolü almak sadece isimle, soyadıyla ya da arkandaki güçle olmamalı. Kim hak ediyorsa o oynamalı. Ben bu role gerçekten çok çalıştım." Dor uk'un baktığı tarafa bende bakışlarımı çevirdiğimde kapının önünde duran ve dikkatini bize doğru yönelten Karan'ı görmem bir olmuştu. Onunla göz göze gelmemle beraber içimi kaplayan tuhaf bir hisle baş başa kalmıştım. Kollarında göğsünde bağdaş yapmış kapıya doğru yaslanmış bizi izli…