1.BÖLÜM

İlk bölüm İle geldim :) Umarım bölümü beğenirsiniz. Bölüme yorum yaparsanız da çok sevinirim. İyi okumalar ❤️ • • • • 1.BÖLÜM Valizlerimin ağırlığı beni zorlamıştı. Yorgundum. Bedenimden çok, kalbim yorgundu. Annemin ve babamın boşluğunun yıllarca içimde açtığı kara deliğin yuttuğu duygularla yürüyordum. Şimdi, geçmişten tanıdık ama artık yabancı hissettiren bu mahalleye doğru ilerliyordum. Babaannemin mahallesine. Artık tamamen benim de mahallem olacaktı. Otobüs camından dışarıyı izlerken zamanın ne kadar acımasız olduğunu düşündüm. Küçükken buraya her gelişimde camdan dışarı bakıp heyecanla sokak tabelalarını okumaya çalışır ve babaannemin evine ne kadar yaklaştığımızı anlamaya çalışırdım. Mahalleye yaklaştıkça yollar daraldı, arabalar seyrekleşti, sokaklarda bisiklete binen çocuklar, dükkanların önünde sohbet eden yaşlılar belirdi. Burası hala sıcaktı. Hala yaşayan bir yerdi. Ama ben hala yabancı ve eksiktim. Oysa ki buraya sık sık misafir olmuştum. Otobüsten indiğimde içime işleyen hafif bir rüzgâr vardı oysa ki ağustos ayının sıcağı her yeri sarmıştı. Çocukluğumun en mutlu birkaç anısını burada bırakmıştım. Babaannemin oturduğu apartmanın bahçesinde çiçekleri sularken bana anlattığı hikayeleri, kucağına yatıp saçlarımı okşayışını... Burada çocukluktan beri devam eden arkadaşlarım bile vardı. Sokağın köşesini döndüğümde, babaannemin evi göründü. Balkonda gördüğüm beden ile yüzümde beliren gülümsemeye engel olamamıştım. Hayatın yaşamaya değer olduğunu sevdiğim insanları gördüğüm zaman anlıyordum ve onların yüzündeki her bir gülümseme benim için oldukça değerliydi. Babaannemin oturduğu apartmandan içeri girdiğim zaman asansörün olduğunu görmek sevinmeme neden olmuştu çünkü valizlerimi taşımak pek kolay olmayacaktı. Altıncı kata ulaştığım zaman beni evinin kapısında bekleyen bedenin kollarının arasında buldum kendimi. Özlemle yaşlı bedenini sararken onun kollarının arasındaki huzuru ne kadar çok özlediğimi fark ettim. Özlemden titreyen sesiyle ''Yavrum.'' dediği zaman buruk bir şekilde gülümsedim. Yumuşak yanaklarına dudaklarımı bastırarak öpücükler bırakırken ''Ağlama Gül Sultanım , hep yanındayım artık.'' demiştim. Kapıda daha fazla oyalanmak yerine içeri geçtiğimiz zaman valizlerimi gösterdiği odaya bıraktım. Onun yavaş adımlarını takip ederek mutfağa geldiğimizde masanın üzerinde duran tabaklar ile elimi omzuna yasladım. ''Kendini neden yordun? "İnsan torununa yemek hazırlarken yorulur muymuş? Duymamış olayım." Elimden tutarak bedenimi oturmam için sandalyeye doğru iteklediğinde bu sabırsız haline gülümseyerek oturdum. O da karşıma geçip oturdu. İki gündür sinirden pek bir şey yiyemediğim için açtım ve önümdeki tabaklar da fazlasıyla iştah açıcı görünüyordu. Babaannem neler olduğunu merak etse de sabırla karnımı doyurmamı beklemişti. Sıcak havaya rağmen çayımdan bir yudum alırken artık ona anlatmam gerektiğini biliyordum. "Mahallenin kahvehanesine borç yapmış. Parası olmadığı için de ödeyemedi tabii ve çözümü de beni evlendirmek ile buldu, yirmi bir yaşındaymışım ve evlilik yaşım gelmiş. Her şeye göz yummuş olabilirim ama benim yerime bu kadar önemli bir konuda karar vermesine izin vermem." Kahve hareleri yorgunlukla yüzümde gezindi. Oğlundan yana hiçbir zaman yüzü gülmemiş bir annenin çaresizliğinin yansımasıydı yorgunluğu. İyi bir anneydi ama evladı ona layık olamamıştı. Elini yanağıma yasladığı zaman gülümsedim. Onu gerçekten çok seviyordum. Avuç içine küçük bir öpücük bıraktığımda o da benim gibi gülümsedi. "Nerede hata yaptık bilmiyorum ama iyi bir adam yetiştirememişim. Bana karşı iyi bir evlat olmamasını kabullenebilirim bir şekilde ama sana karşı davranışları canımı çok yakıyor. İnsan kendi yavrusuna nasıl böyle davranabilir?" Omuz silkmekte yetindim. Babalığını ve vicdanını sorgulamayı çok uzun zaman önce bırakmıştım. "Babaanne, babam ile aranız neden açıldı?" diye sormaktan kendimi alıkoyamadım. İyi kötü de olsa annesinin halini hatırını soran bir adamdan onunla görüşmemizi yasaklayan bir adama dönüşmüştü ve ba…