1 BÖLÜM

7 yıl önce Adalet… Annem, adaletin yalnız kalanların son sığınağı olduğunu söylerdi. “Hukuk ise o sığınağı ayakta tutan temeldir.” Derdi. “Kanunlar değişebilir ama vicdan değişmemeli. Bir avukatın görevi sadece dava kazanmak değil, vicdanını da kaybetmemektir.” Çocukken bu sözlerin ağırlığını anlayamazdım. Bana göre annem sadece mesleğini seviyordu. Oysa yıllar sonra öğrenecektim… insan en büyük adaletsizliği hiç bir mahkemeye sığdıramıyormuş. Gözlerimi yorgunca aralamaya çalışıyordum güneş ışığı işimi iyice zorlarken güneşe arkamı dönüp duvardaki saate baktım. Öğleden sonra 14.32… Esneyerek doğrulduğum da şişen karnımdan gelen ufak dokunuşlara gülümseyerek baktım. İçimdeki akvaryumda büyüyen küçük balığım… oğlum. Günaydın diyordu, karnımı okşadım. “Sana da günaydın oğlum.” Dikkatli bir şekilde ayağa kalkarak hırkamı giyindim. Perdeleri açarken yağan karla karşılaştım. Yıllar sonra gelen şiddetli kar fırtınasının ilk günüydü. Hava soğuktu ama evimin içindeki sıcaklık bana yetiyordu. Harika gelen kokulara doğru yürürken kendimi mutfakta buldum. Kaan bana yiyecek şeyler hazırlıyordu. Kaan… çocukluk aşkım, biricik eşim ve oğlumun babası. Ağzım sulanarak mis gibi kokan simitlere doğru ilerledim. Zevkle bir ısırık alıp Kaan’a baktım. “Günaydın sevgilim.” Bir anda yerinden sıçradı ve bana baktı. “Ah Parla aklımı aldın.” Kıkırdayarak ona baktım. “Ne oldu? Artık kilolarım senin ödünü mü kopartıyor?” Gülümsedi ve dudaklarıma minik bir buse kondurdu. “Asla… onlar kilo değil hem. Oğlumuz biraz fazla yer kaplıyor sadece.” Kıkırdadım ve sofraya oturdum. Kaan’da karşıma geçip televizyonu açtı. Mutfağımız Amerikan tarzıydı salona erişimimiz çok kolaydı. Haberde ünlü iş adamı Hükümdar Barkal’dan bahsediyordu. Yıllardır hakkında bir sürü iddialar dolanıyordu ama hiçbir dava ona hüküm giyindirmeye yetmemişti. Simidime bal kaymak sürerken Kaan’a göz ucuyla baktım. Kendine çay koyduğu kupayı sıkıca sıkmıştı. Gözlerini bir an olsun televizyondan ayırmıyordu. Bir şey demedim sessizce kahvaltımı ederken televizyonu izliyordum ben de. “Ünlü iş adamı Hükümdar Barkal ’ın yaptığı son yatırım çok konuşuldu.” Kadın spikerin sesi odayı doldururken Kaan çayını usulca bırakıp televizyonun sesini kıstı. Sofradan kalkıp balkona çıktı sırtı bana dönük bir şekilde sigarasını yaktı. Dudaklarından çıkan titrek duman gökyüzüne süzülürken hiçbir şey yapmadan karı seyrediyordu. Sofrayı toparlamaya başladım ve kirli bulaşıkları makinaya yerleştirip çalıştırdım. Yatak odasına gidip okul için hazırlanmaya başladım. Hukuk fakültesinde 2. Sınıftım ve kendi emeklerimle kazanmıştım. Bu hukuk yolu benim için çok kıymetliydi. Giyinme dolabımdan krem rengi triko bir elbise çıkardım ve giyindim aynada yansımama bakarken şiş karnımı okşadım hafifçe. Onu ilk öğrendiğimde çok korkmuştum hatta istememe noktasına gelmiştim ama Kaan bana çok destek oldu onun hakkını ödeyemem eğer kendi aklımı dinleseydim bu duyguyla çok geç tanışacaktım. Ben makyajımı yapmaya başlamıştım. Yeşile dönük ela gözlerim vardı yüzüm hamileliğin getirdiği şişkinlikle biraz dolgundu. Saçlarım uzun, dalgalı ve gözlerim gibi alacalıydı. Ne sarı ne kumraldı. Kaan odaya girdi. Yanıma yaklaşıp saçlarımı öptü. “Okula gidiyorsun değil mi sevgilim?” Aynadaki yansımadan Kaan’a baktım dudaklarımın kenarlarını hafifçe kıvırarak. “Evet… 1 dersim var sonra eve gelirim. Sen ne yapacaksın?” Kaan giyinme dolabına ilerlerken üstündeki kazağı çıkardı. “Bugün bir iş görüşmem var.” Makyajım tamamlayınca olduğum yerde tamamen Kaan’a döndüm. “Aa öyle mi nerede?” Üstüne siyah gömlek giyindi ve düğmelemeye başladı. “Öyle çok ümitli değilim, sen de heveslenme diye söylememiştim. Eğer olursa akşam kutlarız.” Üstünü giyinip yanıma geldi ve önüme diz çöküp karnımı öptü. “Sen okula taksiyle git, mutfakta masaya para bıraktım dönüşte de bin hava çok soğuk aklım sizde kalmasın.” Dudaklarımdaki gülüş büyüdü. Sakallarını hafifçe okşayıp öpücük kondurdum. “Tamam babası. Biz çok dikkat edeceğiz. Sen de haber ver olur mu?” Başını onaylar şekil…