GİRİŞ

(15 Haziran 2005) (İzmir) Yazarın Anlatımıyla... "Korkma ben hep senin yanındayım." demişti Cansu ayısına. "Seni hep koruyacağım hiç korkma tamam mı?" diye devam etti konuşmasına. Cansu annesinin ona altıncı yaş günü için hediye bıraktığı ayıya bakıyordu. Bu gün Cansun'un doğum günüydü fakat o hiç mutlu değildi, Çünkü annesiz geçireceği altıncı doğum günüydü bu gün... Ne annesi yanındaydı ne de babası. Cansu doğduktan sonra annesi onu terk etmiş, babası Caner Bey ise eşi gittikten sonra alkol ve uyuşturucu bağımlısı olmuştu. Kızına doğru dürüst babalık yapmamıştı. Cansu daha altı yaşında olmasına rağmen her şeyin farkındaydı, biliyordu, hissediyordu. Caner Bey uyuşturucuya kızı bir yaşındayken başlamıştı. Cansun'un babasının eroin bağımlısı olmasıyla her şey değişmişti. Eski o sevimli, cana yakın, komik, eğlenceli adam gitmiş yerine can sıkıcı, şiddet yanlısı, küfürbaz bir adam gelmişti. Kızına devamlı şiddet uygulamış, darp etmişti ve hala aynı hareketlerine devam ediyordu. Caner Bey dışarı çıkmadan önce Cansu'ya annesinin gitmeden onun için bıraktığı oyuncak ayıyı vermişti. Cansu da babası dönene kadar annesinin vermiş olduğu ayıyla oynamıştı. Bir umutla, bir hevesle babasının gelmesini bekledi. "Bak ayıcık Babam elinde pasta ve bir sürü sürpriz hediye ile geri dönecek." Demişti. Babasının yine eve sarhoş geleceğini biliyordu fakat yine de içinde bir umutla bekledi. Cansu babasını beklerken dakikalarca hatta saatlerce annesinin hediye ettiği oyuncak ayıyla konuştu. " Acaba senin adın ne olsa?" diye sordu ayısına. " Buldum." Diye sevinçle bağırdı. "Buldum senin adın bundan sonra Winnie olsun çünkü o çizgi filmi çok severim o yüzden artık senin adın Winnie." Cansu ayısı ile konuşmaya devam ederken birden bire dışarıdaki bağrışmaları duydu. Merak edip salon camından ne olduğuna bakmaya çalıştı. Bağıran kişi babasıydı yine içmişti ve çok sarhoştu. Babasının kavga ettiği kişiyi camdan net bir şekilde göremiyordu bu yüzden yavaşça kapıya yaklaşıp dışarı baktı. Caner Bey yoldan geçen bir adama ortada hiçbir şey yokken boş yere bağırıp çağırıyor adamın üstüne yürüyordu. Oradan geçen başka insanlar ise öylece durmuş onların kavgalarını izliyorlardı. Kavga sırasında Caner Bey alkolün etkisi ile adamın sağ gözüne sert bir yumruk atmıştı. Adam yumruğun etkisi ile geri geri sendeleyip düşmemek için duvardan destek aldı kendine gelir gelmez oda aynı şekilde Caner Beye sert bir yumruk atmıştı. Cansu çok kormuş bir şekilde babasının yere düşüşünü izledi. Caner Bey hızla toparlandı ayağa kalkarak cebinden çıkardığı çakı ile adamı tam altı defa hızlıca bıçaklamıştı. Etraftaki insanlar bir yandan çığlıklar içinde kaçmaya çalışıyor bir yandan polis ve ambulansa haber veriyorlardı. Cansu şoka girmiş bir şekilde babasını izliyordu, olduğu yerde dona-kalmıştı, kımıldayamıyordu, konuşamıyordu. Birkaç dakika sonra polisler ve ambulans gelmişti. Cansu kendine gelerek bütün cesaretini toplamış bir şekilde o gizlendiği kapının arkasından çıkarak babasının yanına doğru küçük adımlarla ilerliyordu. O küçük dudaklarının arasından çıkan tek kelime... " Baba." Olmuştu daha fazlasını söyleyemiyordu. Caner Bey kafasını yerden kaldırıp kızının gözlerinin içine özür diler gibi bakıyordu. Polisler Caner Beyi tutuklayıp araca bindirmeye çalışırken Cansu bir anda babasına doğru koşmaya başladı. "Baba gitme sende beni bırakma lütfen." Diyerek bağırıyor bir yandan ağlıyordu. " Baba lütfen gitme! Bırakın babamı o bir şey yapmadı almayın onu benden lütfen!" Cansu babasına doğru koşarken yanına gelen kadın polis onu tutup sakinleştirmeye çalıştı. "Canım, bebeğim, bir tanem sakin ol baban iyi olacak sende öyle tamamı sakin olman lazım." Diyerek Cansu'yu kucağına almıştı, hiç zorluk çıkarmadan kadın polisle birlikte araca binmişti. Elindeki ayısına sıkıca sarılarak yol boyunca sessizce ağladı. Artık ona şiddet uygulayacak biri olmadığı için mutluydu ama şu an Babasına veya kendisine ne olacağını bilmiyordu tek bildiği artık yalnız başına ve bir daha babasının ona zarar…