1

"Kaçtıklarınız bir gün mutlaka sizi yakalar." Temmuz'un o ağır sıcağı otogarın üstüne çökmüş gibiydi. Asfaltın üzerinden dalga dalga yükselen sıcak hava, insanların aceleci adımlarına karışıyor, her şeyi biraz daha boğucu hale getiriyordu. Güneş henüz tam batmamıştı ama ikindi ışığı bile gözlerimi yakmaya yetiyordu. Muavinin bagajdan indirdiği valizimin kulpuna sıkıca tutundum. Üzerimde ince askılı, açık renk bir tişört ve bol bir keten pantolon vardı. Yolculuğun yorgunluğunu saklamaya çalışsam da yüzümdeki solgunluk beni ele veriyordu. Omzumdaki çantayı sürekli düzeltip duruyordum, sanki yerinde durmayı reddediyordu. Kalabalığın içinden birkaç adım uzaklaşınca biraz olsun nefes alabildim. Gözlerimi kısarak etrafa baktım. Toz, sıcak ve insan sesi birbirine karışmıştı. Elimi alnıma kaldırıp güneşten gözlerimi korudum. Uzun yolun yorgunluğu bir anda üzerime çökmüş gibi hissettim ama yine de içimde tuhaf bir huzur vardı. Eve dönmenin, bildiğim sokaklara yaklaşmanın verdiği bir rahatlık... Valizimi yeniden çekip terminalin girişine yöneldim. İçerisi dışarıya göre daha serindi ama bu kez de anons sesleri, bavul tekerlekleri ve telaşlı insanların arasında ilerlemek gerekiyordu. Kısa bir kontrolün ardından hızlandım. Bir an önce çıkış kapısına ulaşıp babamı görmek ve hemen eve girmek istiyordum. Hem onları çok özlemiştim hem de inanılmaz yorulmuştum. Bir güzel dinlenip hemen hazırlıklara yardım etmek istiyordum. Gerçi yapılacak herhangi bir şey kaldığını zannetmiyordum ama muhakkak benim ufak dokunuşlarıma ihtiyacı olan birkaç şey olurdu. Bu düşünce bile yüzümde küçük bir gülümseme oluşturmuştu. Eve dair sıradan şeyler bile bana iyi geliyordu. Yanımda çektiğim valizime takılmamaya gayret ederken hatrı sayılır gülümsememle çıkış kapısına ulaştım. Babamı bulmak için etrafı hızlıca taramaya başladığım kalabalığın içinden süzülen o tanıdık siluet gözlerime çarptığında içimdeki bütün düzen bir saniyede dağıldı. Bir an durdum. Durumu anlamaya çalışırken o da beni görmüş, bana doğru gelmeye başlamıştı. Yanıma gelene dek onun suretindeki gülümsemeye nazaran çatık kaşlarımla onu izlemiştim. Burada ne işi vardı? Babam neredeydi? "Seçkin.. Abi?" Elimdeki valizi elimden aldığında odağı bana döndü. "Abi mi? Yaşlanmış mıyım ya görüşmeyeli?" Sesindeki o rahatlık... Sanki hiçbir şey değişmemiş gibiydi. Ama benim içimde bir şeyler garip şekilde hızlanmıştı. Yüzüne hâlâ tuhaf tuhaf bakarken o gülümsemeye devam ediyordu. Elindeki valizime göz attığım sırada kendimi toparlamaya çalışıyordum. Ama işler, saçlarımın arasına girip kahküllerimi karıştırmasıyla iyice zorlaştı. Refleksle geri çekildim. "Ya... hâlâ sevmiyorum bunu yapmanı." Sesimde hafif bir sitem vardı ama sert değildi. Daha çok alışkanlıkla karışık bir itiraz. Küçük bir gülümseme yolladı. "Şoku atlatmana yardımcı olur diye düşündüm." Gülümsedim. Doğru düşünmüştü. Saçlarımı ve kahküllerimi düzeltirken "Babam gelecekti beni almaya," dedim. "Senin ne işin var burada?" Kafasıyla 'hadi' işareti yaptığında beraber sivil araç kısmına doğru yürümeye başlamıştık. Eşşek yükü valizimi kolaylıkla çekerken önüne bakarak yürüyor, ben de ara sıra üzerinde gezdirdiğim bakışlarımla onu takip ediyordum. Üzerinde açık renk bir tişört ve üstüne aldığı ince, açık mavi bir gömlek vardı; kollarını kıvırmıştı. "Sizin arabada sıkıntı çıkmış," dedi yürürken. " Selçuk da yalvardı biliyor musun seni almam için?" İşte, kendince bana takılmaya başlamıştı ve yüzündeki sırıtış bunu açıkça ifade ediyordu. "Ben de dedim ki biraz daha yalvarman gerek sonra Yasin Amca işin içine girince dedim ki neden olmasın, gidip alayım bizimkini.." Anladığımı ifade etmek için kafamı salladım. Bakışlarımı üzerimde hissettiğimden ona döndüm. "İyi yapmış mıyım?" Omuz silktim. "Fark etmez bana. Eve gideyim de..." "Vay be! Demek fark etmez. Öyle olsun Özge Hanım." Hayret dolu çıkan sesine bir küçük alınganlık karıştırmış gibiydi ama daha sonra yine gülümseyip dalga geçtiğini açıkça ifade etmişti. Arabanın yanına vardığımızda bagajı açıp valizim…