20.BÖLÜM

Yaşadığım zaman boyunca bu evdeki en huzurlu anlarımdan biriydi. Sıcacık hissettiren kolları arasındayken bakışlarım televizyon ekranındaydı. "Kesin siyahlı adam öldürdü. Bir dediği bir dediğini tutmuyor ki Deniz." Dilini şaklattı. "Şu kırmızılının gözleri görmüyor musun? Az önce de kamera çekmemiş deyince oh yaptı zaten. Kesin katil o." Parmaklarının arasında duran parmaklarımı oynattım. Sırtım göğsüne yaslıyken, "Hayır," diyerek reddettim. "Asıl sen siyahlının davranışlarını görmüyor musun? Ben kaç sezon Sherlock izledim biliyor musun? Kesin siyahlı." "Ben de on sezon Arka Sokaklar izledim," dediğinde güldüm. "Katili gözünden tanırım." "Polisiye kitapları okudum," dedim inatla. "Kırmızı çok şüpheli görünse de değil. Asıl sessiz olandan korkacaksın." Yayına birinin bağlanmasıyla ikimiz de pür dikkat televizyon ekranına bakmaya başladık. İsmini vermek istemeyen birinin siyahlı adamla öldürülen kişiyi tartışırken gördüğünü söylemesiyle Deniz'e ben demiştim bakışlarım eşliğinde döndüm. "Bu hiçbir şeyi kanıtlamaz," diyerek kabul etmediğinde kaşlarımı çattım. "Bu gayet de delil sayılabilir. Tartışma sonrası her şekilde öldürmüş olabilir." "Bak bak," diyerek çeneme koyduğu eliyle yüzümü televizyona çevirdi. "Kırmızılının rahatlığını görüyor musun? Nasılsa yayına çıktım, oklar da diğerinin üzerinde kafasıyla bu kadar rahat." Çenemi elleri arasından kurtarırken hemen önümüzde duran tabaktaki peynire batırdığım çatalı ağzına tıktım. "Hayır, sen bilmiyorsun. Ben haklıyım." Ağzına tıktığım lokmayla gülmemek için dudaklarını bastırırken o lokmayı yutup tekrardan konuştu. "Olay çözüldüğünde sen haklıymışsın Deniz demeni sabırsızlıkla bekliyorum." "Tüm oklar siyahlıda," dedim inatla. "Asıl ben sabırsızlıkla bekliyorum haklı olduğumu söyleyeceğin dakikaları. Ben zaten olayı çözdüm ama hadi kesinleşsin de sen öyle kabul et." "Şuna bak şuna," dedi beni hiç umursamadan. "Önce yasaklı madde kullanmaz dedi, şimdi de ara sıra beraber kullanırdık diyor. Net hedef şaşırtma." Söyledikleri kısa bir an mantıklı gelse de savunduğum şeyden vazgeçecek değildim. "İlk defa televizyona çıktığı için heyecandan karıştırıyor da olabilir." Sesini taklit ettim. "Bu hiçbir şeyi kanıtlamaz." "Bu kırmızılı program çıkışı açsın kendini izlesin. O bile ben katilim deyip teslim olur Güneş." Bakışlarım yüzüne döndüğünde onun bakışlarının televizyonda değil de benim üzerimde olduğunu gördüm. Hem de oldukça eğlenen bakışları. "Benimle mi uğraşıyorsun sen şu an?" "Yoo," diyerek kumral saçlarını arkaya doğru çekti. Şu hareketi bile içten içe erimeme sebep olsa da belli etmeden işaret parmağımı ona doğru salladım. Uzattığım işaret parmağıma eğilerek parmak ucuma dudağını bastırdı. "Seninle uğraşmak ne haddime?" "Böyle tatlı hareketler yaparak sana kızmamı engelleyeceğini mi düşünüyorsun?" Düşünüyorsan çok doğru düşünüyorsun Deniz. Kızmanın ne demek olduğunu bile unuttum an itibariyle. Başını omzuna doğru eğerken gözlerini kırpıştırdı. "Doğru yolda mıyım peki?" Hayır demek isterdim... "Bana hak verirsen doğru yol olabilir." Karşısında hâlâ direnebilen irademden dolayı kendimi tebrik ediyordum. "Katil siyahlı değil mi?" Beklentiyle yüzüne bakmaya başladığımda sırıttı. "Kırmızılı." "Ya Allah Allah!" Bağdaş yaptığım bacaklarımı çözerek ayağa kalktım. "Tatlılıklarına kanmamak adına buradan gitme kararı aldım." "Tatlıyım yani?" "Ağzımdan kaçtı yalnızca," diyerek salonun çıkışına ilerleyecektim ki elimi tutup beni çekerek kalktığım yere geri oturttu. Hemen önümüzde duran sehpada duranları dökmediğim için mutluydum. Hatice Sultan evin içerisinde kriz çıkarabilirdi. "Tatlılıktan çok uzaksın şu an." Sessiz kalarak yüzüme bakmaya devam etti. "Neden bakıyorsun öyle? Sen her istediğini böyle tatlılık yaparak yaptırmıyorsun umarım Deniz." Kaşları havalandı. "Başkalarına da böyle olup olmadığımı mı soruyorsun?" "Yooo." İki parmağıyla burnumu sıkıştırdı. "Asıl tatlı olan senin şu sinirli halin. Biraz daha inatlaş benimle, hoşuma gidiyor." Hayretler içerisinde ona bakarken burnumu kurtardı…