15.BÖLÜM

Yazar Anlatımından "Oğlum harbi mi?" Utku Deniz gözlerini devirirken ofladı. "Yok şaka yapıyorum Alpingo." "Yalnız abi," diyerek dakikalar sonra ilk kez konuştu Eymen. "Voleybol erkeklerine de kızlar bir ayrı aşık oluyorlarmış diye duydum. Ee, Lara’nın gittiği takımın kadro da belli..." Alperen kolunun altında bulunan yastığı sertçe Eymen'in kafasına fırlattı. "Lan niye yangına körükle gidiyorsun? Ayrıca sen nereden biliyorsun Ziraat erkekleri falan? Dilara'm bilmiyordur inşallah." "Biraz sosyal medyada gezinirsen sen de öğrenebilirsin abi. Hani dijital çağda yaşıyoruz ya. Dilara'nın da haberi vardır. Malum spor medyası şirketi falan." Alperen düşünceli bir tonda konuştu. "Harbi mi lan?" "Burada endişe etmesi gereken sen değilsin, korkma. Lara'yı Ankara'ya yolluyoruz. Birebir içlerine yani. Sağdan soldan iki metre erkekler falan." Utku Deniz zaten farkında olduğu ve öğrendiğinden beri sürekli olarak kafasında döndürdüğü konuyu arkadaşından duyduğunda bozularak kaşlarını çattı. "Öyleyse ne olmuş?" Sesi huysuzlanmış bir çocuk gibi çıkarken Alperen ve Eymen gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdılar. "Ne olacak abi? Öyle söyleyesim geldi. Sonuçta Lara'yla aranızda bir şey yok diye biliyoruz. Bir sıkıntı olmaz o yüzden..." "Utku'm sadece arkadaşız modundan çıkalı çok oldu kardeşim," dedi Alperen keyifle. "Lara bacıma direkt olarak yenge demiyorsam hâlâ birbirlerine karşı bir şeyleri itiraf edememiş olmalarından dolayı. Yoksa boşnak böreğime baksak yarın nikah şahidi olarak düğünlerine giderim." Eymen gülüşünü bu sefer tutamazken ima dolu sırıtmayla hemen yanında oturan Utku'nun sol omzunu sıktı. "Yakışır boşnak böreğime. On numara yenge valla helal olsun Utku'm. Lara'dan iyisini mi bulacaktın zaten?" "Herhalde," dedi Alperen büyük bir ciddiyetle. "Kardeşim diye demiyorum ama Lara on numara kadındır evelAllah. Dilara'mdan sonra tabii ki. Artık dörtlü buluşmalara çıkarız Utku'm. Duam belli, duyan belli." "Bir tarafta sevdiği kadından yüz bulamayan umutsuz aşık var, ki bu sen oluyorsun. Diğer tarafta yüz bulsa da hâlâ birbirlerine karşı bir şeyleri itiraf edememiş bir çift var, ki bu Utku oluyor. Ve sen dörtlü buluşmadan söz ediyorsun abi. Gerçekten mi? Uyan, geldik." "Birader sen şimdi neden en önemli pozisyonun ortasında kaldırılan ofsayt bayrağı gibi parazit yapıyorsun?" Eymen ellerini teslim olur gibi iki yana kaldırdı. "Ben yalnızca gerçekleri söyledim. Yalan mı Utku'm sen söyle." Onlar kendi aralarında bir laf dalaşına girseler de Utku Deniz'in konuşulanları dinlediği söylenemezdi. Dirseğini koltuğun kenarına yaslamış parmaklarıyla çenesini kaşırken düşünceli gözleri yerdeydi. Yaklaşık on beş dakika sonra Alperen'in ısrarıyla sıra gecesi yapılan bir restorana gideceklerdi. Takım çoktan dönüş uçağına binerek İstanbul'a gitmek üzere yola çıkmıştı. Ona kalsa dönerdi ancak Lara Güneş'in gözlerinde gerçekten istediğini gördüğünde bu fikri tamamen yok etmişti. Maçtaki performansından dolayı bozuk olan morali Lara'nın iş mevzusuyla daha da bozulmuştu. İçerisinde kendisinin de bulunduğu fotoğraflar yüzünden haksız yere farklı bir ekibe gönderilmesini kabullenemiyordu. Artık maç esnasında tribüne baktığında onu orada göremeyecek olması da elbette duruma karşı nefretini arttırıyordu. Alışmıştı. Yeşil sahaya adım atmasından itibaren onun tribünlerde kendisini izliyor oluşuna, iyi de oynasa kötü de oynasa gurur dolu gözlerinin kendisine odaklandığını görmeye alışmıştı. Artık dönüp bakmayı alışkanlık haline getirdiği tribünün o koltuğu ya boş olacaktı ya da yerinde başka oturacaktı. Farkında değildi ancak Güneş'ten beri Utku Deniz'in sahalara adım attığında bakışları ilk olarak onun olduğu tribüne çevriliyordu. "Utku'm sen şimdi Lara fotoğraflar yüzünden sevdiği işinden oldu diye mi üzülüyorsun yoksa voleybol erkekleri yüzünden mi? Hani söyle de şekilli cümlelerimizi ona göre kuralım kardeşim." Utku Deniz bir cevap vermediğinde bu sefer konuşması adına onu kışkırtan Eymen oldu. "Yalnız Lara artık sürekli onların maçlarında ve antrenma…