13.BÖLÜM

Kötü izler bırakanlara hayatının merkezindeki insan için müsamaha göstermek de kendi içinde bir yerlerin sızlamasına neden oluyordu. Bana her zaman merhameti öğreten babaannem için bile karşımdakiler için o duyguyu hissedemiyordum. Yine de buradaydım. Amcamın yattığı hastane odasının hemen önündeydim. Buğra hemen arkamda duruyorken elimi kulpa götürerek istemeden de olsa kapıyı araladım. Yalnızdı. İçeri girmek işkence gibi geliyor olsa da daha fazla uzatmadan kapıyı iyice araladım. İçeri girip Buğra'nın gelmesine müsaade etmeden kapıyı ardımda kapatarak hastane odasının tam ortasındaki yatakta yatan amcamla göz göze geldik. "Geldin," diye konuşurken yüzünde anlamsız bir gülümseme oluşmuştu. "Umarım söyleyeceklerin gerçekten önemlidir. Babaannem hakkında olmasa burada olmazdım biliyorsun değil mi?" Başını aşağı yukarı sallayarak yatağının yanında bulunan tekli koltuğu işaret etti. "Önce otur," dedi ve ekledi. "Lütfen." Derin bir nefes alarak gösterdiği yere oturduğumda bakışlarım kısa bir an üzerinde gezindi. Kafasında bir sargı vardı. Dudağı patlamıştı ve sol kolu alçıdaydı. "Çok vaktim yok." "Özür dilerim." Duyduğum şeyden emin olamayarak kaşlarım havalandı. "Anlamadım?" "Özür dilerim." Yerinde biraz daha doğrulmaya çalışırken yüzünü buruşturdu. "Bu zamana kadar her şeyi üzerine yıktığımız için." "Geç kaldın," diye konuştum düz bir ses tonuyla. "Gecikmiş özrünü umursamıyorum. Bu muydu konuşacağın şey?" "Bana kızmakta haklısın," dedi. "Affetmemekte de. Daha küçük yaşında babaannene kalman yetmiyormuş gibi bir de senelerdir tek başına ona bakmaya çalışıyorsun." Alayla gülümsedim. "Ve sen senelerce bunları görmene rağmen kılını bile kıpırdatmadın." Dudakları aralanırken başımı iki yana salladım. "Biliyor musun amca? Tüm her şeyim üzerime kalması umurumda bile değil. Babaanneme yine olsun yine büyük bir mutlulukla bakarım çünkü o benim ailem. Ailesi insana yük olmaz. Onu hiçbir zaman yük olarak görmedim, o da beni. Sizin aksinize. Senden beni istemediğin için mi nefret ediyorum sanıyorsun? Yanlış. Senden anneni senelerce görmediğin, ona ikinci kez evlat acısı çektirdiğin ve ihtiyacı olduğu anlarda onu yalnız bıraktığın için nefret ediyorum. Ve evet, seni asla affetmeyeceğim." Her bir cümlemde gözlerini kapatıp açarken sağlam koluyla yatağının çarşafını tuttuğunu gördüm. "Ne desen hakkındır. Geç kalmış bir özrün hiçbir şey ifade etmeyeceğini de biliyorum. Annemin durumunu biliyorum Lara. İzin ver bu zamana kadar yapamadığım evlatlığı ona yapayım. Ben... Çok pişmanım. Belki de bu kazaydı aklımı tam olarak yerine getiren ama bir süredir düşünüyordum. En azından bundan sonra onu mutlu etmek istiyorum. Pişmanım." Pişmanmış... Ne kadar kolaydı. Birilerinin hayatını senelerce mahvedip günün birinde pişmanım diyerek özür dilemek ne kadar da kolaydı. "Pişmansın," alay dolu bir kahkaha döküldü dudaklarımdan. "Annen ölüme yaklaştığında mı bir kalbin olduğunu hatırladın? O kadın senelerce senin sesini iki saniye duysa günlerce mutlu gezdi. Senin o çok sevgili eşin onu istemezken bile tek bir söz söyletmedi. Sen ne yaptın? Sen ne yaptın amca? Vicdanın yok ve sırf ölüm duygusunu bir kez tattığın için şimdi karşıma çıkmış varmış gibi davranıyorsun. Onu," söyleyeceğim kelimeler kalbimi delip geçti. "Babaannemi kaybettikten sonra en azından son günlerinde benimleydi diyerek güya hayırlı evlat rolünü oynamak için." "Lara annem ölüyor." Yutkunmak o kadar zor gelmişti ki... Bunu doktor dışında bir başkasından duymak... "Babaannem savaşıyor." Kararlı bir tonda konuştum. "Savaşmaya da devam edecek. Sen yokken de olduğu gibi." "İzin ver bu savaşta yanında olayım. Beni yanında isteyeceğini biliyorsun." "O zaman neden benden izin alıyorsun?" "Sen izin vermezsen benim özlemimden hastalığı daha kötüleşse bile o eve girmemi kabul etmez," dedi. "Onun gözbebeği de gerçek evladı da sensin Lara. Ama biliyorum. Benden ölesiye nefret etsen de onun için izin vereceksin. Ne kadar mutlu olacağını biliyorsun." Maalesef ki haklıydı. Babaannem oğlu onu görmeye gittiği…