1.BÖLÜM : İLK VEDA

Başladığınız tarihi benim için buraya not düşer misiniz? Şimdiden teşekkürler. Umarım keyif alarak okursunuz. 💛 Hayattı , herkesi birbirine bağlayan sonra da herkesi birbirinden koparan. Öyle ya da böyle. Var ya da yok. Hiçbir şeyi değiştirmeye gücüm yetmemişti. Aklım almamıştı gözümün önündekileri. Ben kendimden vazgeçmiş kendimi kaybetmiştim. Zaman beni içine hapsetmişti. Artık onun beni hapsettiği yerde kalbinde değildim. Belki de hiçbir zaman orda olmamıştım. Acı çekiyordum. Bence acı çekmeyi de haketmiştim. Acının bana gelişini bile göremeyen bir kördüm. Aptaldım. Bir minnet, bir sevgi, bir çocukluk. Belki de bambaşka şeylerdi buna sebep olan. Ama aptaldım. Beni içine hapseden zaman bunu bana öyle net bir şekilde göstermişti ki şimdi acısını iliklerime kadar hissediyordum. Acıyı hissediyordum hissetmesine ama yanımda o zerre pişman olmayan yerde vardı. Sanki yaşadıklarımdan hiç pişman değilmiş gibi yüzündeki buruk tebessümle bana bakıyordu. Adım adım , yavaş yavaş ilerlemiştim. Bana kelimelerin içinde belki de direkt olarak söylenen şeyleri görmemiştim. İhtimal vermemiştim, ne bileyim attığım her adımın kendi sonumu hazırladığını. Bilememiştim. Öğrenecektim. Öğretecekti. Öğreteceklerdi. Önümdeki yolu takip ediyordum ellerini tuttuğum babamla birlikte. Önümüzdeki yol oldukça uzun gözüküyordu. Daha önce böyle yerleri görmemiştim pek. Uzun uzun binalar ve büyük evler vardı. Daha önce köyden çıkmadığımız için buraları da görmemiştik. Ben ve kardeşim babamın elinden tutmuş heycanla etrafa bakıyorduk. Ayaklarım ağrımıştı ama hiç ses etmiyordum. Çünkü babam zaten pek mutlu gözükmüyordu bende onu daha fazla üzmek istemedim. Babama bakarken bakışları beni buldu. Yorgun bakan mavi gözleriyle gülümsedi bana. Gülümseyince gözlerinin hemen yanında çizgiler oluştu. Biliyordum yoruluyordu artık. Annem öldüğünden beri her şeyimizle o ilgileniyordu. Annem öldüğünde on yaşındaydım şimdi ise 14 yaşındayım. Dört yıl geçmişti. Annemsiz koca dört yıl. Nasıl geçmişti bu dört yıl? Zordu öyle zordu ki. Onsuz geçen her gün zehir olmuştu. Her gün daha da beter oluyor gibiydi. Sonra bir gün yavaş yavaş onsuzluğa alıştım, alıştık. Annesizliğe alışılır mıydı , alışılıyordu işte. Annemsiz de yaşadık ama hep eksik hep yarımdık. Sanki aldığım nefesin bile zehir olması gibiydi. Zaman geçmişti, yıllar geçmişti alışmıştık. Alışılıyordu. Şimdi her şeyi daha net anlıyordum. “Baba, yoruldum artık. “ diyen kardeşimin sesini duyduğumda başımı ona çevirdim. Daha yedi yaşındaydı. Kahverengi gözleri sıkıldığını ve yorulduğunu belli edercesine babama bakındı. Babam ise bir süre ses etmedi. Bugün sessizdi. Bir his gelmiş ve yüreğime oturmuştu onun sessizliğinden. “Az kaldı, yavrum. “ dedi babam. Sonra usulca yanağına okşadı. Gözlerinde bir ifade vardı ve ben bunu çok net hissediyordum. Bu ifade bir yerde canımı yakıyordu. Ne kadar daha yürüdük bilmiyorum. Sonunda kocaman bir evin önüne geldiğimizde babam durdu ve soluklandı. Gözleri evde dolaşıyordu ve sanki umuduna bakıyordu. Umudu ordaymış gibiydi. Sonra yavaşça bir adım attı içeri girmek için ama kapının önünde iki tane abi vardı. Abi bizi durdurdu ve telefonla bir şeyler konuştu sonra ise babamın sırt çantasını açıp içine bakmaya başladılar. Çantanın içinde eşyalarımız vardı. Neden onlara bakıyorlardı anlamamıştım. Sonra ise üzerimizi aradılar. Nereye giriyorduk da böyle arama yapıyorlardı ki. Sonunda geçtiğimiz aramalardan sonra içeriye doğru bir adım attım. O an içime bir şey oturdu. Her şeyi hissetmişim gibi. Gözlerim koca evin dışında gezdi. Beyaz tonlarında olan ev ben burdayım dercesine kendini belli ediyordu aslında. Bu gecenin karanlığında rahatsız edici bir beyazlıktı. Koca koca duvarları vardı. Benim küçük bedenimi içine hapsedecek kadar kocamandı. Babam beni çekiştirince hemen yanına adımlayıp elini tuttum. Yanına doğru yaklaştığımız o koca ev küçülmüyordu hatta öyle ki sanki daha da büyüyerek üstüme üstüme geliyordu. Uzun beyaz merdivenleri de tırmanıp kapıya geldiğimizde bir hizmetli abla vardı. Yü…