3. Bölüm

3 gün sonra. Bakışlarım saate kaymıştı. 05:47.. Ben bu eve geleli tam tamına yetmiş sekiz saat, 50 dakika falan olmuştu. Aslında, belki daha az yada fazla... Zaman denen o kavramı şuan sağlayamıyordum. Günlerdir Ece ve Gökhan arıyor. Yazıyordu. Peki ya ben napıyordum. Koca bir hiç. Tek yaptığım magazini takip etmekti. Hakkımda oluşan twitleri okumak, eleştirileri seyretmekti. Hayatımda ilk kez toplamıştım oysa cesaretimi.. İlk kez başardım diyebilmiştim. Hata mıydı... Kimileri buna cesaret der, kimileri ise hayal kırıklığı.. Ben ise tek birşey demek istiyorum. A DA LET!!! En kötüsü de babam haklı çıkmıştı. Geçmiş keskin bir bıçak gibi sırtımdan hançerlemişti tekrar. 4 yıl önce... Babamla kavga ediyorduk.. Aslında o bağırıyor ben sadece mırıldanıyordum. Çoğu dediği şeyi zihnim artık kabul dahil etmiyordu. Stresten her an kusabilirdim. Tek bir dediği şey zihnime yerleşti. "SEN KENDİNİ NE SANIYORSUN UMAY!!! " Üzerime yürüyordu. Ayak seslerinden anlıyordum, ben ise kilitli bir kapının ardında duvar dibine çömelmiş duruyordum. "SEN KENDİNİ NE HALT SANIYORSUN!!! SEN BENİM GÖLGEMDE EZİLMEYE MAHKUM BİRİSİN!!! BÖCEKTEN FARKIN YOK, SENİ KORKAK!!!!!" Ağlamaya başladım kendime hakim olacak gücüm kalmamıştı. Dışardan bakıldığında nasıldık bilirdim. Zengin, birbirine saygı duyan, mutlu bir aile tablosu.. Ama birde o tablonun iç yüzünü bilseler ne derlerdi. Hiç sesim çıkmazdı. Ta ki son dediğine kadar. "YETEEEEEEEEEEERRRRR!!!!" diyerek çığlık attım bir anda. Eş zamanlı olarak kalkıp kapıyı da açmıştım. Nefes almak hiç bu kadar zor olmamıştı benim için. "YETERRR!!! " odada ne varsa hepsini alaşağı etmeye başladım. Bu oda, babamın çalışma odasıydı. Dosyalar ise artık yerlerdeydi. "BIK-BIKTIM BI-" nefesim göğüs kafesimde tıkanırken bir anda bir şey oldu. Önce kulağım çınladı, sonra ise derin bir sızı. Şok etkisiyle nefesim toparlanmıştı. Bakışlarım karşımdaki kişiye dikildi babama... Ama bir yabancı gibiydi benim için. İlaç içirmek yerine... Şefkat göstermek yerine... O tokadı acımadan yapıştırmıştı... "Ah benim saf kızım" üzerine geliyordu. O... Ben ise geri geri gidiyordum. "Sen sanıyorsun ki, yarın polise gidecek her şeyi anlatacaksın ve seni mutlu satıcılar he" dudaklarında can alıcı bir sırıtış belirmişti. "Kime veya nereye gidersen git. Adalet benim. O adalet benim önüme geçemez. " işaret ve orta parmağını silah yaparak başımı ittirdi yavaşça. "Bunu o basit aklına SOK! " "Adalet bu değil.. " cümlemin gerisi boğazıma sarılan eller yüzünden kesilmişti. Anıda silinmişti. Etrafta gezindi bakışlarım uzun saatler sonra. Oysaki bir kaç saattir saate yada duvara bakıyordum. Hemen çaprazımda koltukta elinde dergiyle uyuyakalan Barlas'a baktım. Ardından masada açık olan gelinlik kataloğuna. Ayağa kalkıp odanın kapısının önüne geldim. Odadan çıkmak için kapının kulpunu tuttuğum sıra duyduğum sesle elim havada kaldı. "Güzelim" uyku şuydu Barlas'ın sesi. Ona dönmeden edemedim ellerimi yüzüne sürdü kendine gelme amacıyla."Benim içim geçmiş"bana baktı boş bakışlarla. "Sen nereye bakalım küçük hanım. " Bakışlarım ona karşı ilk defa böyleydi hissiz. Bakışlarımın hedefi oydu evet ama hak etmediğini biliyordum. Ayağa kalkıp tam önüme geldi ağır adımlarla. "Ne oldu bakalım" tam önüme gelince ellerini ceplerine koydu. "Neden böyle bakıyorsun. " "Nasıl? " Başını ağır hareketlerle yana eğdi hafifçe. "Yabancıya bakar gibi. " "Değil misin? " "Ne? " dalga geçtiğimi düşünüp güldü. Odağım gülüşünün her bir zerresinde gezindi. Gözleri parlıyordu mesela. Gülünce yanağında oluşan bir çizgi vardı. Bakışları bana umut dağıtmak ister gibi gözlerimdeydi. Ama bilmediği birşey vardı, umutsuzca büyütülen bir çocuğun. Hiç bir zaman umudu kalmıyordu! Benim de kalmamıştı. Bazen umutlar kaybolduğunda değişirdi bakış açımız. Babam haklıydı o sıyrılmıştı bu son olaydan, tek ben yanmıştım. Dövülen, aşağılanan, çocukluğunu yaşayamayan, tecavüz edilen, bebek dediler ne olduğunu anlamadım almak istediklerinde o benim arkadaşım demiştim hatırlıyordum. Ama ben suçlu olmuştum. Gene ben..…