2. Bölüm

Ellerim maskenin üzerinde duraksadı. Doğru mu yapıyordum, bilmiyorum. Önümüzdeki birkaç salise için sadece Echo. Ama bunun ardından sadece Echo olmayacaktım. Kalabalık adeta senkronize olmuştu. Hep bir ağızdan açmam için bağırıyordu. Keşke Ece de olsaydı. Şu an açılan canlı yayınlar yerine kendi gözü ile görürdü. Maskemi yavaşça yüzümden ayırdım. Kısa bir an sessizlik oluştu. Bakışlarım kalabalığın arasından üç kişiyi seçti. Çarptığım adam, anne ve babam.. Annemle babamın kalabalığın arasından ön kısma geldiğini gördüm. Bakışlarında gurur yada bir sevgi kırıntısı yoktu, aksine. Şaşkınlık ve ismini tam bulamadığım duygu kırıntıları vardı. Ama neden.. Tamam bilmiyorlardı ama insan kızıyla gurur duymaz mıydı... Eğer onu kaybetmeseydim...böyle yapmazdım..! Beynimin içindeki fırtınaları dindirip tekrar kalabalığa baktım. Dudaklarıma geniş bir gülümseme kondurdum. Yanıma gelen sunucuya mikrofonu kibarca uzattım. Fakat almadı. Tekrar bana doğru uzattı. Herkes bir şey söylemem için bağırışıyordu. Mikrofonu dudaklarıma yaklaştırdım. "Merhaba dünya!!! " her zamanki gibi enerjimi korumuştum. Eee tabikiiii ne olacaktı. Umay Gencer ben Namıdiğer Echo. Anannesinin biricik, Yaz'ı... Genciz, güzeliz, çıtırız... O mey gaatt. Omen tanrım... Hassiktir.. AAAA !!! Kimse gözlerini benden ayıramıyordu. Eee ben de olsam, bakakalırdım. Böyle güzellik mi olur beeeeeeeee... "Ben hepinizin bildiği üzere Echo. " elimle ailemi işaret ettim. "Annem Sevgi Gencer ve babam Yavuz Gencer. " Çoğu kişinin bakışları ailemle, benim aramda geziniyordu. Babam, Yavuz Gencer. Sert, otoriter,karanlık bir insandı kimse bilmezdi. Herkes soy adına, yaşına rağmen şık ve düzenli görünüşüne, yabancılara karşı olan ki varlığını ve sözde kızını çok sevdiği bilinirdi. Annem, Sevgi Gencer. Hiç adına bakmayın, sevginin kırıntısı dahil yoktu onda. Annelik vicdanı denir ya, onun bile zerresi yoktu. Herkese toz pembeyi oda babam gibi. Tanımıyor olsam hatta şuan ona hayran kalabilirdim. Şarap kırmızısı yerlerde sürünen bir elbise giymişti. Kasıklarına kadar yırtmacı vardı elbisesinin, ufakta bir göğüs dekoltesi. Ama ikisine de benzemiyordum. Ne huy olarak, ne de görünüş. En azından ben bir canlıya zarar vermezdim! Hiç tanışmamama rağmen bakışlarım yanlarındaki Barlas'a kaydı. Ailemden destek beklemiyordum. Ama, en ufak bir şaşırma veya insani bir tepki bile vermemişler. Ancak o... Barlas hafifçe başını salladı. Kendince dediği birşey vardı. Umay anlardı. Sessiz kelimeleri anlar ona göre hareket ederdi. Şuan dediği şey ise. Kendini göster. Kimseyi önemseme. Sadece bu birkaç saniyelik, sessiz desteği bana yetmişti. Karnım karıncalanmaya başlamıştı. Bakışlarını ilk kaçıran ben oldum. Hayır! Umay kendine gel. Nefes alıp verdim insanlara bakarak. Piyanodan gelen hafif birkaç nota salonun içine yayıldı. Ardından bas gitar devreye girdi. Davul ritmi yavaşça yükselirken elektro gitarın kısa melodisi duyuldu. Mikrofonu dudaklarıma yaklaştırdım. "Ben geldim, ışıklar yansın, Adımı duyunca şehir uyansın. Biraz deli, biraz fazla, Ne yapayım, böyle doğmuşum aslında." Davul biraz daha belirginleşti. Başımı hafifçe ritme göre salladım. "Aynalar bile bana dönüyor, Kalbim kendi ritminde dönüyor. Kim ne derse desin, umurumda değil, Ben yürürüm, dünya biraz geride kalır." Elektro gitar kısa bir geçiş yaptı. Bir adım öne çıktım. Nakarat girerken davulun sesi yükseldi, bas gitar daha güçlü vurdu. "Gencim, güzelim, biraz da bela, Yaz gibi düşerim bir anda. Beni sevmek kolay değil belki, Ama unutmak? Mümkün değil ki." Dudaklarımın kenarı yukarı kıvrıldı. Kalabalığa baktım. "Bir yanım kahkaha, bir yanım sır, Beni çözmeye kalkma, aklın karışır. Adımı bilsen de beni bilemezsin, Ben Umay'ım, Bir kere görsen unutamazsın." Elektro gitar yeniden yükselirken mikrofonu hafifçe aşağı indirdim. Evet. Bu şarkı fazlasıyla bendim. Piyano birkaç saniyeliğine öne çıktı. Davul hafifledi, bas gitar ise ritmi alttan taşımaya devam etti. Mikrofonu biraz daha yaklaştırdım. "Güneş doğar, ben çoktan hazırım, Hayatı beklemem, peşin…