1. Bölüm

Kolumdaki saate baktım. Gece ikiyi geçmişti. Omuzlarıma çöken yorgunluğa rağmen yüzümde istemsiz bir tebessüm vardı. Bu akşam yetimhanelere destek olmak için düzenlenen bağış konserinde sahneye çıkan kişi bendim. Herkes alkışları ve şarkılara hep bir ağızdan eşlik edişiyle o geceye ortak olmuştu. Ben Umay Gencer. Herkesin hakkında konuştuğu ama kimsenin yüzünü bilmediği kişi... Bendim... Üstüme duş alıp giyeceğim pijamalarımı ayarlarken takip ettiğim bir magazin kanalından bildirim gelir. Ne hakkında olduğunu bilsemde açıp baktım. Büyük harflerle yazılmış bir resim ve manşet vardı. "Bu gece Echo, uzun bir aradan sonra yeniden sahneye çıktı." "Echo"diye mırıldandım belli belirsiz. Ekranı büyüttüm fotoğraftaki kadına baktım. Güçlü, gösterişli, şık ama sert biriydi. Bir de aynadan kendime baktım. Güçlü bir duruşum vardı ama klasik giyinirdim. Echo benim tam tersimdi. Zıt davranışlara sahiptik, ama aynı kişiydik. Ben eğlenmeyi sever, yazın tadını doyasıya çıkarmak için çabalardım. Echo ise insanların gözünde gizemliydi. Uzun süre ortadan kaybolurdum. Herkes yeni konserim ya da şarkılarım için prova yaptığımı sanırdı. Bu yüzden kimse şüphelenmezdi. Oysa sahneye çıkmadan önce yaptığım tüm provalar toplansa bile yetmiş saati geçmezdi. Sahneye verdiğim uzun araların tek sebebi ailemden bu kimliğimi gizlemekti. Ailem... Arkadaşlarım... Dostlarım... Kısaca sevdiğim herkesten. En sevdiğim şey ise kesinlikle yaz kaçamaklarıydı. Ve şuan tam olarak duşumu alıp bavulumu hazırlamam gerektiğini hatırlamam tam olmuştu. Duşum bitmesine rağmen, yaklaşık bir saat kadar o soğuk suya bırakmıştım kendimi. Suyun içinden çıktım yavaşça, bornozumu giyip saçımı havluya sardım. Odaya girdim geri iki adet bavul çıkardım. "Bir dakika, bir dakika en önemli şey eksiklik" kalkıp . Hande Yener'den MOR "Var bi gariplik diyorsun koyamadığın adını. Bi eksiklik kaçıran ağzının tadını, Sabahıma kahveyi, akşama yemeğini, makyajı elbisesi. Çabalayadursun işi zor, ama şahibeli" Kıyafetleri yerleştiriyorsunuz düzenli ve bir yandan şarkıya eşlik ederken. Ama tam bu noktada durdum elimde adeta mikrofon varmış gibi dudağıma yaklaştırdım. "Yok, arasanda dünyada başka bir ben yok. Mütevazı olmak lazım diyorsan, yok, Bitti taze, kusura bakma Kafaya takma sende" Aynanın karşısında oturuyordum. Bir elin hala mikrofon tutar gibi diğer elim ise şarkıya uyumlu hareket etmeye devam ediyordu. "Noldu? Pek bir keyfin yok. Düşlediğin gibi olmadı mı? Yakıştı ama sana mor renk çok" Burada parmağımla yüzümü çizip işaret parmağımı aynaya uzattım. "Gelen yerimi doldurmadı mı. " Bu noktada mikrofon yaptığım elim havada duracak enerjiyi bulamadı. Dünyada birine güvenip, inanmak daha doğrusu bağlanmak kadar kötüsü yoktu. Bu dünya en az insanlar kadar kurnaz, ve sinsiydi. Şarkı devam etti, zihnimde tüm dolanan herşey yavaş yavaş birbirine karıştı. Ellerim benden bağımsız çalışıyordu adeta, tüm eşyalarımı bavula yerleştirmiştim. Ve bunu bavulların ikiside dolduktan sonra fark ettim. Kendimi toparlamaya çalılırken bir yandan elim, saçımı sarıp sarmalayan havluya attım elimi. Tamda o sıralarda telefonuma bir bildirim gelir. Havluyu tek elimle saçımdan sıyırırken gelen bildirime baktım. Bu bir davetiyeydi. ──────────────────────────────────── THE ECLIPSE GALA ──────────────────────────────────── Sayın Umay Gençer, İş, sanat ve cemiyet dünyasının seçkin isimlerini bir araya getirecek olan The Eclipse Gala'ya davetlisiniz. 📅 Tarih: 17 Temmuz 2026 🕘 Saat: 21.00 📍 Yer: The Eclipse Grand Ballroom, İstanbul 👔 Kıyafet Kuralı: Black Tie Lütfen girişte dijital davetiyenizi veya QR kodunuzu ibraz ediniz. Sizi bu özel gecede aramızda görmekten mutluluk duyarız. ──────────────────────────────────── The Eclipse Gala Organizasyon Komitesi ──────────────────────────────────── "Hoş geldin, Umay Gencer" Derin bir nefes alıp verdim. "Aayyy aman be bu hayatı sallamaya geldik sonuçta. Kim bizi yıkabilir anasını sattığım bu evrende heee. Bizde birileriyizz yaaannii" Aynaya bakarak havalı havalı saçlarımı savurdum.…