4. Bölüm

Beğenip, yorum yapmayı unutmayın lütfennn ✨✨ “Hazır mısınız, Almila abla?” “Evet, hazırız canım.” “O zaman gidelim abim aşağıda bekliyor.” “Abin derken Baran da mı geliyor?” “Evet neden ki?” “Hiiç...” Kızlar hep beraber merdivenlerden aşağı indiler. Sonra da arabada onları bekleyen Baran’ın arabasına bindiler. “Evet kızlar ilk nereyi gezmek istersiniz?” “Valla benim için farketmez Baran abi.” Miray’dan sonra Almila da cevap vermişti. “Benim için de çünkü buraları bilmiyoruz.” “O zaman sizi ilk Mardin Kalesi’ne götüreceğim.” Baran rotasını Mardin Kalesi’ne çevirmiş sakince arabayı sürüyordu. O sırada Elif radyodan şarkı açmıştı. Kaleye gelince arabadan inip kaleye çıktılar. İçini gezip bir sürü resim çektiler. “Ya Baran abi üçümüzü çeker misin?” Baran, Miray’dan telefonunu alıp resimlerini çekti. “Çektim.” “Abi sende gelsene.” “Yok Elif’im ben gelmeyeyim. Hem biliyorsun ben sevmem.” “Acaba ne seversin sen?” Almila sessizce söylenmeye başladı. “Bir şey mi dedin Almila?” “Evet dedim.” “Ne dedin?” “Dedim ki acaba sen bir şey sever misin bana yok gibi geldi de.” “Elif, abicim vazgeçtim hadi çekilelim ama Almila olmasın fotoğrafta.” “O nedenmiş, ben de olacağım tabii ki!” “Ee, gel hadi baş belası.” “Ben miyim baş belası?” “Evet sensin.” “Ama yeter hadi gel abi sende çekelim.” Baran’ın da Elif’in yanına geçmesiyle fotoğraf çekildiler. “Baran!” Baran gelen sesle yüzünü ekşitip sese doğru döndü. “Berfin?” “Bu kızlar kim, niye onlarlasın?” “Ne zamandan beri sana hesap veriyorum Berfin!” “Asıl sen kimsin?” Almila sinirle Berfin’e bakmıştı. “Ben Baran’ın müstakbel sözlüsü ya sen kimsin?” “Bende Baran’ın müstakbel arkadaşı ne olmuş yani.” “Baran bu kız ne diyor?” Baran, Elif ve Miray, Almila’nın lafı üzerine bıyık altından gülerken Berfin sinirle gülen Baran’a bakıyordu. “Berfin işimiz var hayde selametle.” Elif abisinin tavrına sevinip Almila ve Miray’ın koluna girip abisini takip etti arkalarından sinir olmuş Berfin’i bırakarak. “Evet şimdi de sizi Deyrulzafaran Manastır’ına götüreyim.” Hep beraber arabaya binip gidecekleri yere gelince indiler. “Manastırın 400’lü yıllarda inşa edildiği düşünülüyor. Süryani kiliselerinin önemli bir merkezidir. 6 asır boyunca süryani patrikleri için ikamet yeri olarak kullanılmıştır. Günümüz haline gelene dek pek çok farklı dönem çeşitli eklentiler yapılmış. İnşasının Roma döneminde yapıldığı varsayılıyor.” “Ama burası çok güzelmiş.” “Evet Miray abla. Daha birçok güzel gezilecek yerlerimiz var.” “Sen nasıl buldun?” Almila kendisine sorulan soruyla Baran’a bakıp cevap verdi. “Çok güzelmiş gerçekten.” “Peki gezelim mi daha yoksa size buranın meşhur tatlısını mı yemeye götüreyim?” “Ayy abi Harire tatlısı mı yicez?” “Evet.” “Ne tatlısı?” “Harire tatlısı Almila abla tadı enfes.” “O zaman tatlı yemeye gidelim ben merak ettim.” “Haydi gidelim.” Baran arabayı Harire tatlısını en güzel yapan İbrahim ustanın yerine götürdü. Geldiklerinde içeri girdiler. “Ooo Baran ağam hoş geldiniz sefalar getirdiniz.” “Hoş bulduk İbrahim usta. Şöyle bize en güzelinden Harire tatlısı getirir misin?” “Getiriyorum hemen ağam siz geçin oturun 10 dakikaya hazır.” Hep beraber boş olan yere oturdular. Baran’ı görenler ona selam verip halini hatrını soruyordu. Tatlılar gelince yemeye başladılar. Miray aldığı ilk kaşıkta gözlerini kapatmıştı. “Enfess...” Almila da Miray’a güvenerek tatlıdan bir kaşık aldı. Sonra bir kaşık daha. “Gerçekten çok güzelmiş.” Baran kızların haline gülüp tatlısından yerken Elif tatlısını bitirmek üzereydi. Biraz sonra masalarına gelen adamla Baran’ın kaşları çatılmıştı. “Oo Baran ağa keyfiniz yerinde bakıyorum. Bacımı ağlattıktan sonra gelmiş burda keyif mi çatıyorsun?” “Sen ne diyorsun Boran!” “Bu bacılar da kimdir?” “Sanane kimse kim.” “Hangisi için bacımı ağlattın?” “Boran yeter dedim!” “Yetmez Baran ağa yetmez. Verdiğin sözü en kısa zaman da tutacaksın!” “Ben söz falan vermedim! Haydi kalkın gidiyoruz.” “Ne o kaçıyor musun?” Baran sinirle arkasına dönüp Boran’a kafa atmıştı. Boran burnunu tutarken Baran dışa…