2. Bölüm

Selamün aleyküm. Nasılsınız? Takip ederek destek verirseniz çok sevinirim 🫶🏻 Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın, keyifli okumalar 🥰 Tiktok hesabım: @leyll_9 “Mardin’e mi!” “Evet kızım. Hani benim askerlik arkadaşım vardı ya Yusuf sonunda buldum onu daha doğrusu o beni buldu. Meğer o da beni arıyormuş.” “Ya baba ben gelmezsem? Hem sıkılırım orda kimseyi tanımıyorum.” “Olmaz Almila gerekirse Miray’ı da alırız yanımıza sıkılmazsın. Yusuf ailecek bekliyor bizi.” “Ne zaman gidiyoruz peki?” “Yarın abla.” “Bu kadar erken mi?” “Sorun nedir Almila?” “Baba yarın kutlama yemeği vardı ya hani projeyi aldığım için arkadaşlar ısrarla yarın yemeğe bekliyorlar. Gitmezsem ayıp olur.” “O zaman ertesi gün gideriz.” “Hayır baba sen ve Soner yarın gidin. Ben ve Miray da ertesi gün geliriz ilk uçakla.” “Tamam o zaman ama valizini hazırla şimdiden.” “Ne kadar kalacaz ki? Hem şirket ne olacak?” “Şirketi merak etme amcan ilgilenecek.” “Ne kadar kalacağız peki?” “Bilmiyorum önce gidelim de bakarız sonra.” Almila yorgun olduğu için odasına çekilirken Soner çoktan valizini hazırlamaya başlamıştı bile. Almila önce Miray’ı aradı. Çalan telefonun açılmasıyla konuşmaya başladı. “Almila daha yeni ayrıldık ve sen beni mi özledin?” Almila, Miray’ın tepkisine gülüp cevap vermişti. ‘Valizini hazırla yolculuk var.’ “Nereye?” ‘Babam askerlik arkadaşını buldu sonunda Mardin’e gidiyoruz ve sende tabii ki benimle geliyorsun.’ “Ne Mardin mi!” “Şimdi orada ağalar da vardır ayy çok heyecanlı.” ‘ Ne ağası canım kaçıncı yüzyıldayız saçmalama.’ “Ne zaman gidiyoruz peki?” ‘Babamlar yarın bizde ertesi gün.’ Kızlar biraz daha telefonda konuştuktan sonra Almila telefonu kapatıp isteksizce valizini hazırlamaya başladı. Hazır olan valizi kenara koyup yatağına uzandı annesinin resmine sarılarak. ... Kutlama yemeği bitmişti. Almila ve Miray markete gidip abur cubur aldılar. Sonra hızlıca eve gelip pijamalarını giyindiler. Ardından bilgisayardan dram bir film açıp peçete ve çikolatalarını yanlarına alarak filmi izlemeye koyuldular. Biten filmle iki arkadaş birbirine bakıp kahkaha atmaya başladı. İkisinin de gözleri ağlamaktan kızarmış, yüzleri de çikolata olmuştu. Biraz sonra kendilerini toparlayıp bu defa komedi filmi açtılar. Şimdi de cipslerini yiyip kahkahayla izliyorlardı filmi. Bu filmde bitince ortalığı toparlayıp yataklarına yattılar. Sabah erkenden çalan alarm sesine Almila oflayarak uyandı. Ardından Miray’a da seslenip banyoya girdi. Kızlar hızlıca hazırlanıp gelen taksiye bindiler. Taksi havaalanında durunca inip kontorlden geçtiler. Ardından uçuşa hazır olan uçağa bindiler. Birkaç saat süren yolculuktan sonra uçak Mardin havaalanına iniş yapmıştı. Kızlar valizlerini alarak yürümeye başladılar. “Almila nereye gideceğiz şimdi?” “Bilmiyorum. Babamı arayacam bir dakika.” Almila önce babasını ardından da Soner’i aramıştı ama ikiside cevap vermiyordu. Sinirlenerek saçlarını arkaya savurdu. “Açmıyorlar mı?” “Hayır.” “Selamün aleyküm hanımlar. Sizler Almila ve Miray hanım olmalısınız." Almila ve Miray karşılarında duran takım elbise giymiş adama baktılar. Sonra Miray cevap verdi. “Evet biziz de siz kimsiniz?” “Ben Arslanoğlu konaktan sizleri almaya geldim. Babanız İhsan Bey’in ricasıyla. Ben-“ “Lütfen gidebilir miyiz artık. Kim olduğunuzla ilgilenmiyoruz.” “Tabii araba karşıda buyrun.” Almila sinirle önden yürürken Miray da arkasından yetişmişti ona. “Almila sakin ol şoförün ne suçu var ki?” “Ne diye kendini tanıtıyor banane kim olduğundan.” Hep beraber arabaya binip Arslanoğlu Konağa doğru yola çıktılar. Konağa gelince kızlar arabadan indi. “Şoför bey valizlerimizi getirin lütfen.” “Yalnız Almila hanım ben şoför de-“ “Her şeyi ikiletir misin böyle?” Almila, Miray ile konağın içine girince arkasında sinirle bağırdı Baran. “Gelin şu valizleri alın Mesut!” “Emret ağam.” Baran da sinirle konaktan içeri girdi. Almila babasına sarılıyordu. Sinirle ona bakıp kenara geçti. Almila babasına ve Soner’e sarıldıktan sonra onu güler yüzle karşılayan insanlara baktı. Meryem hanım, Almi…