Yaz Portresi Prolog

Siyah bavuluma sertçe bir elbise daha attım. Yeter, yetmeli! O kadar öfkeliydim ki yanıma ne alıp ne almadığımı bile tam olarak düşünemiyor, elime gelen her şeyi hırsla bavula tıkıyordum. Yalanlar... Nasıl da incelikle işlenmişti etrafıma. Bir insan nasıl bu kadar kör, nasıl bu kadar sağır…