3.BÖLÜM: "Yollar ve Pişmanlıklar"

selam balım🤏🏼 yorumlarınızı bol boool bekliyorum. keyifli okumalar!🤎 ⚓️ Üç yıl önce, Yasliman Kollarımı arkadan ona sarıp yanağını kocaman öptüm. “Melis’im!” Öpülmeyi sevmezdi. Gülerek yanağını sildiğinde geri çekilip yanına oturdum. “Ses çıkarmasan bile şu öpücüğünle sen olduğunu anlardım,” dediğinde karşılıklı gülüştük. Elini alnıma getirdi. “Ateşin düşmüş. Annem şu işleri bana kakalamasaydı sabahtan gelecektim yanına Neva. Keşke çıkmasaydın evden.” Yanaklarımı şişirip ofladım. “Bir Ekin bir sen. İyiyim diyorum size. Evde durmaktan sıkıldım zaten babam da yok.” Yakınmama karşı tebessüm etti. “Ekin’in nerede?” “Ekin’imin babası rahatsızlanınca yanımdan kısa bir süreliğine ayrıldı. Ben de o fırsat diyerek senin yanına kaçtım. Evden çıktığımı duyunca sinirlenecek.” Tam o sırada cebimdeki telefonum titremeye başladı. “İşte başlıyoruz. Bu kadar erken beklemiyordum.” Telefonumu çıkardığımda ekrandaki Ekin’im yazısıyla ikimiz de sırıttı. “Haklı,” dedi Melis. Göz devirerek telefonu açtım. “Neva’m,” sesi duyuldu önce. Öyle güzel söylüyordu ki kendi adıma her geçen gün daha da aşık oluyordum. “Evde olmamanın sebebini öğrenebilir miydim?” Sesi sinirli çıksa da kontrol altına alıyordu. Bana hiç sesini yükseltmezdi. “Şöyle ki,” dedim tatlı tatlı. Bir nefes verdiğini duydum. “Nasıl ki?” dedi ses tonuma uyumlu olarak. “Neymiş ki Neva’m, söyle.” “Melis’i özledim,” dedim hızlıca. “Bir görüp geri dönecektim, gerçekten. Annesi iş kitleyince yanıma gelemedi. Ama madem bu kadar erken fark edildim sen de buraya gel. Eve gitmek istemiyorum, ne olur ya.” Bir nefes daha verdi. “Sana ne zaman hayır diyebileceğim?” “Bir düşüneyim,” sırıttım. “Sanırım hiçbir zaman. Üzgünüm, sevgilim.” “Kapat hadi kapat,” derken birkaç tıkırtı da hissettim. Muhtemelen evimin bahçesinden çıkıyordu. “Geliyorum, başımın belası.” “Ama tatlı?” “Ama tatlı.” Telefonu kapattığımızda yüzümdeki kocaman gülümsemeyle birlikte Melis’le göz göze geldik. “Aşk ne garip değil mi? Birkaç saniye içerisinde yüzüne kocaman bir aptal sırıtış yerleştiriyor üstelik o sırıtış gün boyu gitmiyor. Bir de tam tersi var. Tek bir hareketle günlerin hatta haftaların zehir oluyor.” “Öyle bir söyledin ki bilmesem aşıksın sanırım Melis,” dediğimde omuz silkti. “Yoksa öyle misin?” Başını iki yana salladı. “Bende aşk işleri yok.” “Ama olmasın mı artık Melis’im? Grubun tek bekarı olarak zamanın geldi.” Uzanıp yanağımı sıktığında elini ittirmeye çalıştım. Eli o kadar ağırdı ki gerçekten vuracak olsa tahtalı köyü boylardım. “Ben almayayım teşekkürler.” “Nedenmiş?” diye sordum elinden kurtulduğumda. “Aşk sana çok yakışır. Aşk herkese çok yakışır.” “Acıtmadığı sürece,” diye mırıldandı. “Acıtmıyor ki,” dedim. “Bak bana… O kadar mutluyum ki Yasliman’a sığamıyorum. O kadar mutluyum ki başıma ne gelirse gelsin düşmeyecek gibiyim.” Başını kaldırıp gökyüzüne baktı. “Diyorum ya… Acıtmadığı içindir o. Acıtsa öyle mi olur? Asıl o düşürür seni, yara yapar dizlerini.” Başını salıncağa yaslayıp bana döndürdü. “Sen bunu hiç yaşama ama. Hep mutlu olun tamam mı?” “İnşallah,” dedim derin bir iç çekip. “İnşallah hepimiz mutlu olalım Melis. Böyle kötü şeyler düşünme. Gerçekten aşk acısı çektiğini düşüneceğim.” Gülümsemekle yetindi. Bu kez benim arkamdan kollar dolandığında yanağıma benimkinden de büyük bir öpücük kondurdu. “Kaçak,” diye fısıldadı kulağıma. “Hesabını alacağım. İyisin değil mi?” “Gerçekten iyiyim,” diye mırıldandım. “Yaptığın çorba şifa gibiydi.” Kıkırdadığımda saçımın üzerini öpüp yanıma oturdu. Beni kolları arasına çektiğinde onla birlikte gelen Büşra ve Kuzey karşımıza oturdular. “Yolda karşılaştık,” dedi Ekin meraklı bakışlarıma karışılık olarak. “Bizsiz buluşma mı yapacaktınız?” diye sordu Kuzey. “Kokunuzu alır yine de bulurdum sizi.” Büşrayla bakışıp gülüştüğümüzde Melis kucağındaki yastığı ona fırlattı. “Biraz kafa dinleriz diye düşünüyorduk ama yalan oldu.” “Bak bak,” dedi Kuzey az önce yüzüne çarpmamış gibi yastığı alıp sırtına koyarken. “Kraliyet mensubu Melis Hanıma bakın. Rahatınızı bozduk hanımefe…