1.BÖLÜM: "Toprağa Gömülenler"

selam balım🤏🏼 ilk bölümümüz sizlerle. en baştan söyleyeyim yavaş yavaş ilerleyeceğiz, acelemiz yok. yorumlarınızı bekliyorum🤍 keyifli okumalar! ⚓️ “Neva! Hadi be kızım, gün doğumunu kaçıracağız!” Nefes nefese bir halde adımlarım teknenin önünde durduğunda kaşlarım çatık bir halde sırıtan üçlünün yüzlerine baktım. Eğleniyorlardı. “Bilerek yaptın değil mi?” diye sorarken ters ters Kuzey’in suratına baktım. Hemen ardından laciverte dönük mavilerindeki pırıltılarla beni izleyen adama baktım. “Sen de bunlara uyuyorsun ya Ekin… Aşk olsun.” Bir bacağını teknenin köşesine yaslayıp kıvırırken hafifçe eğilip elini binmem için bana uzattı. “Olsun.” Tek bir kelimesiyle tüm huysuz halim yok olurken dudaklarım iki yana kıvrıldı. “Olsun tabii…” Bana uzattığı elinin içerisine elimi uzattım. Esmer tenine tezat bembeyaz tenim avucu içerisinde kaybolurken onun yardımıyla tekneye bindim. Bilerek bir tık fazla güç kullanıp beni kendine doğru çekerken düşmemek adına boştaki elimi göğsüne yasladım. Sert göğsü avcumun altındayken hızla çarpan kalp ritimlerini hissettim. Benimkinin de ondan aşağı kalır yanı yoktu. “Hile yapıyorsun,” diye mırıldandım. “Oyunu kurallara göre oynamalısın.” Dilini şaklatırken dudaklarında yaramaz bir gülümseme meydana geldi. Omuzlarına anca gelebildiğim için başını eğmek durumundaydı. Gözleri yakından çok daha güzeldi. Tek bir bakışıyla bile beni içine çekebiliyor olmasına içten içe kızdım. “Bazen oyunbozanlık yapmak gerekir.” Belime kayan elini kaldırıp burnumun ucuna vurdu. “Bunu en iyi sen bilirsin.” Bilirdim tabii. Çocukluğumuzdan beri oyunadığımız oyunlar sürekli hırslı olan, itirazlarıyla meşhur çıtırından oyunbozan olan o kişi maalesef bendim. Bunu en iyi bilen kişi de oydu çünkü kim bana karşı gelse küçücük yaşımda bile kafa tutuyordum. Çoğu zaman boyumdan büyük işlere karışıp ortalığı karıştırdığım bile olmuştu. Beni koruyan ise her zaman o oluyordu. Omuz silktim. “Sen de böyle seviyorsan demek ki…” “Orası öyle,” diyerek başını omzuna doğru eğdi. Derin bir nefes alırken, “Böyle seviyorum,” dedi içten bir şekilde. Ses tonuyla birleşen seviyorum kelimesi nefesimi tekletirken bakışlarımı kaçırdım. “Bir de böyle…” Başımı eğik bir şekilde gülümsedim. “Kardeşim aşk meşk işleriniz bittiyse gidebilir miyiz artık? Bu sefer harbiden kaçıracağız gün doğumunu.” Bakışlarım hemen yanımızda bizi bir filmmişiz gibi izleyen ikiliye döndüğünde Büşra elini Kuzey’in koluna götürerek cimcikledi. “Ne bozuyorsun ya ortamı? Git sür tekneni işte. Gören de hiç gün doğumu görmüyorsun sanır.” Kuzey ters ters Büşra’ya bakarken kolunu onun omzundan çekti. “Tekne değil,” dedi tane tane. “Adı var kızım adı. Temmuz.” Büşra gözlerini devirdi. “Sonuç olarak Temmuz’un bir tekne değil mi?” “Benim adım Kuzey diye ben bir yön mü oluyorum güzelim?” Onları gülerek izlerken saçlarımın üzerinde tatlı bir öpücük hissettim. “Seninle uğraşmama kararı aldım,” dedi Büşra. “Sür Temmuz’unu da gidelim. Bir daha aşıkları da rahatsız etme. Bize yapıldığında kıyameti koparmayı biliyorsun.” “Bak orası ayrı şimdi,” dedi Kuzey teknin üst kısmına ilerlerken. “Seninle ben bu Yasliman’ı bile yakarız kızım.” “Hadi lan oradan,” diye bağırdı Ekin hemen yanımdan. Öpücüğünün ardından başım istemsizce omzuna doğru yatmıştı. Kokusu buram buram burnuma dolarken kollarımı etrafına sardım. “Ateş olsan cürmün kadar yer yakarsın. Sen bir daha Neva’mla aramıza gir bak ben senin tekneni nasıl yakıyorum.” Neva’m. Kollarımı daha da sıkı sardığımda saçlarımın üzerini bir kez daha öptü. Ekin tekne derken üzerine basa basa söylemişti. Elbette Kuzey tekneyi yakmasından çok Temmuz dememsine takılmıştı. “Ekin’im yalnız harbi ayıp ediyorsun. Hani hadi ben hak etsem senin aşkına ev sahipliği yapan bu Temmuz’um hak etmez anlatabiliyor muyum?” Kuzey söylene söylene yukarı çıkarken Büşra da onu takip etti. Ekin’e ahtapot gibi sardığım kollarımı çekeceğim sırada elini koluma yaslayarak buna engel oldu. Teknenin ön tarafına ilerleyip oturduğumuzda ikimizin de bakışları hafif dalgalarla dans eden d…