Birlikte İyileşmek... FİNAL

Bölüm 23 5 Ay sonra... İstanbul yavaş yavaş sonbahara hazırlanıyordu. Hava serin, gökyüzü turuncuya çalıyordu. Sahra, evinin balkonunda elindeki kahve fincanıyla şehri izliyordu. Son birkaç ay hayatını tamamen değiştirmişti. Bir ablası olduğunu öğrenmişti. Babasıyla arasındaki kırgınlık yavaş yavaş düzelmeye başlamıştı. Ve yıllardır taşıdığı yükler artık biraz daha hafiflemişti. Tam o sırada telefonu çaldı. Ekranda tek bir isim vardı: Azad. İstemeden gülümsedi. Telefonu açtı. "Efendim?" Karşı taraftan tanıdık bir ses geldi. "Biraz yürüyüş yapmaya ne dersin?" Sahra birkaç saniye sustu. Sonra gülümsedi. "On dakika ver." Yarım saat sonra... İkisi sahil boyunca yan yana yürüyordu. Deniz sakindi. Rüzgâr hafif hafif esiyordu. Uzun süre hiç konuşmadılar. Bazen sessizlik de bir konuşma biçimiydi. Sonunda Azad durdu. "Sana bir şey söylemek istiyorum." Sahra ona döndü. Azad'ın yüzünde hafif bir gerginlik vardı. "Dinliyorum." Azad derin bir nefes aldı. "Yedi yıl boyunca çok şey kaybettim." Bir an sustu. "Kendimi, arkadaşlarımı... seni." Sahra gözlerini ondan ayırmadı. "Ve en çok da..." Gülümsedi. "...sana söyleyemediklerimi kaybettim." Sahra'nın kalbi biraz hızlandı. "Azad..." "Bir dakika." Elini kaldırdı. "Beni sonuna kadar dinle." Sahra sessizce başını salladı. Azad denize baktı. Sonra yeniden ona döndü. "Ben seni yıllardır seviyorum, Sahra." Rüzgâr bir anlığına durmuş gibiydi. Sahra nefesini tuttu. Azad devam etti. "Belki yanlış zamanlarda sustum." "Belki seni çok beklettim." "Belki sana bazı gerçekleri anlatmalıydım." Gözleri dolmuştu. "Ama tek bir şey hiç değişmedi." Bir adım ona yaklaştı. "Seni sevmekten hiç vazgeçmedim." Sahra'nın gözleri doldu. Bu sözleri duymayı hiç beklemiyordu. Belki de... Uzun zamandır bekliyordu. Azad acı bir gülümsemeyle devam etti. "Senden hiçbir cevap beklemiyorum." "Sadece artık içimde hiçbir şey yarım kalmasın istedim." Tam dönüp gidecekken... Sahra elini tuttu. Azad durdu. İkisi de birbirine baktı. Sahra'nın gözleri doluydu. Ve hafifçe gülümsedi. "Bizim hikâyemiz hep yarım kaldı, değil mi?" Azad sessizce başını salladı. Sahra derin bir nefes aldı. Ve yavaşça konuştu. "Belki de bazı hikâyeler bitmez." "Sadece doğru zamanı bekler." Azad'ın gözleri büyüdü. Sahra bir adım ona yaklaştı. "Ben de senden hiç vazgeçmedim." Bir sessizlik. İkisinin de gözleri dolmuştu. Ve sonunda... Azad gülümsedi. O gülümseme, uzun zamandır yüzünde görülmeyen bir gülümsemeydi. Sahra da gülümsedi. Ve ilk kez... İkisi de geçmişin yükünü biraz olsun geride bırakabildi. Güneş yavaş yavaş batarken, denizin üzerinde altın bir ışık oluştu. Azad elini uzattı. Sahra tereddüt etmeden tuttu. Ve birlikte yürümeye devam ettiler. Çünkü bazen aşk... Büyük sözlerde değil, Birlikte atılan küçük adımlarda saklıdır. Ve bazı insanlar... Birbirlerine geç kalmazlar. Sadece birbirlerini bulmaları biraz zaman alır. ❤️🌙📖 ... Yarım Kalan Hayatlar Bazı insanlar kaybolur. Bazı gerçekler yıllarca saklanır. Bazı yaralar asla tamamen iyileşmez. Ama... Bazen hayat, yarım kalan parçaları yeniden bir araya getirir. Ve insan anlar ki; Bazı hayatlar yarım kalmaz. Sadece tamamlanacak zamanı bekler. SON 🌙📖✨ ____________________________________________________________________________ Birlikte bir maceranın sonuna gelmiş bulunmaktayız. Sabırla ve azimle okuduğunuz için teşekkürlerimi sunuyorum... Bir sonraki hikâyelerde buluşmak dileğiyle mutlu ve huzur ile kalın. Sevgiyle....🍂🥀