Başlangıç...

O Gece Yağmur bütün şehri sessizliğe gömmüştü. Sokak lambalarının solgun ışıkları, ıslak asfaltın üzerinde kırılıp dağılıyor, gecenin karanlığına karışıyordu. Şehir uyuyordu. En azından dışarıdan bakıldığında öyle görünüyordu. Oysa bazı geceler vardır. Bir insanın hayatını ikiye böler. Öncesi ve sonrası diye. Ve o gece, dört hayat için tam da böyle bir geceydi. Rüzgâr sert esiyordu. Boş sokakların arasından geçerken eski binaların duvarlarına çarpıyor, ardından kayboluyordu. Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Bir yerde bir telefon çaldı. Kimse açmadı. Bir yerde bir kapı kapandı. Kimse nedenini sormadı. Bir yerde bir insan ağladı. Kimse duymadı. Ama yıllar sonra bile o geceyi hatırlayan herkes aynı şeyi söyleyecekti: "Her şey o gece başladı." Ya da belki... Her şey o gece sona erdi. Çünkü bazı hikâyeler bitmeden yarım kalır. Bazı insanlar gitmeden kaybolur. Bazı hayatlar ise yaşanmadan eksilir. Ve hiç kimse, o yağmurlu gecenin sonunda dört kişiden birinin artık eskisi gibi olmayacağını bilmiyordu. Sahra yıllar sonra bile yağmur sesinden nefret edecekti. Çünkü her damla ona unutmaya çalıştığı bir şeyi hatırlatıyordu. Bir yüzü. Bir sesi. Bir vedayı. Ve en çok da, asla geri dönemeyeceği bir geceyi. O geceyi... Her şeyi yarım bırakan geceyi.