1 Bölüm

Bazı acılar vardır, ne kadar susturursan sustur, gözlerinden dökülen yaşlara engel olamazsın. ___________________________________ Aşağıdan gelen bağırma seslerinden dolayı hızlıca oturduğum yerden kalktım. Kapıyı açmaya çalıştım, açılmıyordu. Denemeye devam ettim, ellerimle kapıya vuruyordum. “Açın şu kapıyı! Baba, oğlumdan uzak dur!” diye bağırıyordum, bir yandan da kapıya vuruyordum. Kimse gelmiyordu kapıyı açmaya. Ellerim acıyordu artık. Gözlerimden yaşlar yanaklarımı ıslatarak akıp gidiyordu. Kapı tutacağını bıraktım çünkü sesler kesilmişti aşağıda. Elimle duvara dokunarak oturabileceğim bir yer arıyordum. Oturabileceğim bir yer bulmuştum ve oraya oturmuştum. Aradan iki saat geçmişti. Aşağıdan ses gelmiyordu artık. Oturduğum yerden kalktım ve kapıya yöneldim. Tam kapının karşısında durdum. “Kapıyı açın artık!” diye seslenmiştim. Kapının önündeki korumalar beni duyuyorlardı ama işte, babamın adamlarıydı. Onun bir tek sözünü dinliyorlardı. Kapının önünden çekildim, elimle duvara dokunarak az önce oturduğum yeri bulmaya çalışıyordum çünkü olduğum oda kapkaranlıktı. Tam bulmuştum ki kapı açıldı. Kapının açılmasıyla birlikte odaya ışık da girmişti. Kapı tarafına döndüm. Karşımda babam duruyordu. Hızlıca gelip kolumu tuttu ve beni odadan çıkardı. Hızlı adımlarla ilerliyordu ve beni de peşinden sürüklüyordu. “Baba, ne olur bırak kolumu!” demiştim ama o beni duymamış gibi yürüyordu ve beni de peşinden sürüklüyordu. Kolumu elinden zor da olsa çektim. “Baba, oğlum nerede? Ne yaptın oğluma?” demiştim ona bakarak ama onun bakışları sertleşmişti. “Kes sesini! Şimdi o p*çi alıp buradan gidiyorsun, anladın mı? Ama annenin yanına gidiyorsun,” demişti sert sesiyle. “Aşağıda sizi bir araba bekliyor, seni ve o şeyi götürecek. Şimdi düş peşime, o şeyin yanına götüreceğim seni,” diye ekledi ve arkasını dönüp yürümeye başladı. Ben de peşinden yürüdüm ve salona geldik. Salona girdiğimizde gözlerim hemen oğlumu aradı. Koltuğun üzerinde yatıyordu. Korkuyla karışık bir endişe belirmişti içimde. Hızla oğlumun yanına gittim. Neyse ki ona bir şey olmamıştı. Kucağıma aldım ve babama döndüm. Bana bakıyordu. Gözleri kucağımdaki oğluma indiğinde tiksintiyle baktığını fark ettim. Oğlumu daha sıkı kavradım. "Burada ne yaşadıysan burada kalacak, kimseye bir şey anlatmıyorsun, tamam mı Leyla?" demişti. Babam kaşlarını çattı bu dediklerime karşı: "Tamam, ama ne bana ne de oğullarıma ve sevdiğim adama bulaşmayacaksın bundan sonra!" Birdenbire alaycı bir şekilde kahkaha attı: "Ah, demek sevdiğin adam, ha! Sence o seni ister mi bundan sonra? Ah benim gerizekâlı kızım! Aa, ya da senin onu sevmediğini ve başkalarıyla yatıp kalktığını ve bir de üstelik ondan çocuk yaptığını söyledin ya ona, mektupla..." "Hayır, hayır! Ben mektup falan yazmadım baba, ne olursun yapmadım de!" dediğimi duydu. Yüzündeki pis sırıtış daha da büyümüştü: "Sence onca şeyden sonra bunu yaptım mı? Tabii ki de!" Dedi Sanki her şey yolunda değildi. Ne zaman oldu ki? Arkamı dönüp çıkış kapısına doğru yürümeye başladım. Duyduklarımı hazmetmeye çalışıyordum. Tam evden uzaklaşmışken, "Leyla!" diyen birinin sesini duydum. Sesin geldiği yere baktığımda iki adam arabalarından bakıyorlardı. Şimdi bunlar da kimdi? En iyisi yoluma devam etmekti. Onlara arkamı dönüp tam yürüyecektim ki arkadan arabanın kapısını açıp kapatma sesi gelmişti. Hızlı adımlarla ilerledim. Olduğum yolda ben hızlandıkça arkamdan... Oğlumu sıkıca tuttum kucağımda, düşürmeyeyim diye. Babamın adamları olma ihtimali yüksekti evden çıkarken o arabaya binmek istememiştim. Koşarken tam arkaya bakmıştım ki. bir kişi hızlı adımlarla ilerliyordu bana. fazla rahat'tı , koşmayı bırakmıştım ki bi anda birine mi çarptım yoksa bi duvar'a mı belli değil di bakışlarımı çarptığım şeye çevirdiğimde gördüğüm yüzle şok oldum "sen nasıl" demiştim ve arkamdan gelen kişi de yanımıza geldiğinde ikiz olduklarını çakmıştım. kucağımda ki 5 aylık olan oğlumu koruma iç güdüsüyle daha sıkı sardım kollarımı "kimsiniz!" demiştim ki iki araba hızlı bir şekilde geç…