YARALASAR ÖZEL BÖLÜM

O kadar şey yaşadım, o kadar felaket atlattım ama böylesini ne gördüm ne duydum. Naz sağ olsun bundan sonra böyle bir trajediyi daha da görmem herhalde. Alt tarafı bir bebek doğuracak ama şu dokuz ay her gün karşımıza yaratıcı bir işkenceyle çıktı. Sadece Yiğit’e eziyet etse tamam diyeceğiz ama kız biz Yarasaların da peşini bırakmıyor. Peki, şimdi ne mi yapıyoruz? Hepimiz dokuz değil doksan dokuz doğuruyoruz! İki gün önce hepimizi çocuk bekleyen çiftleri anne ve babalığa hazırlayan bir kursa yazdırmıştı. Kayıt olmamız için bizi zorladığı için şimdi hepimiz buradaydık! Kızım Elvan’ın bu işkenceye tanık olmasını istemediğim için onu Aslı’ya bırakıp gelmiştim. Alaz zaten tesiste işlerinin başındaydı. Neyse ki burada olup bu rezilliği görmüyordu. Salonda bizden başka çiftlerde vardı fakat salondaki yedi kişi çok fazla göze çarpıyordu. Evet, onlar biz oluyoruz. Yan yana durup salondaki hocanın bir kemer gibi karnımıza taktığı şişkin, sahte göbeğimize bakıyorduk. Grubun erkekleri çıldırmak üzereydi çünkü eşlerini anlamaları için onlara da hamilelik karnı takmışlardı. Yanımda duran Hakan, “Sakar bana bunu gerçekten yapmadığımızı söyle!” diyerek kocaman, silikon karnına bakıyordu. Naz yüzünden iş toplantısından çıkıp buraya gelmişti. Takım elbisenin ceketini çıkardığı için gömleğin üzerindeki ten rengi kocaman göbeği çok komik görünüyordu. “Bana mı soruyorsun?” Yüzümü buruşturarak bluzumun üzerine bağladıkları göbeği gösterdim. “İkinci defa hamile kalmak nasıl bir duygu bilemezsin!” Hakan karnıma baktı. “Kaç aylık seninki?” Evet, ciddi ciddi bunu birbirimize soruyorduk. “Altı sanırım ya seninki?” Başını eğip kendi kocaman karnına baktı. “Dokuz aylık her an doğurabilirim!” dediğinde kahkaha attım. Hepimizin göbeği gebeliğin farklı dönemlerini temsil ediyordu. Diğer yanımda duran Ecrin karnını ovuşturarak iç çekti. “Canım turşu çekti Kuzey.” Gerçekten hamile bile değildi ama buraya geldiğinden beri hamileymiş gibi davranıyordu. Kız rolünün hakkını vermiyor adeta rolünü yaşıyordu. Kuzey ters ters karnına bağladıkları şişkin göbeğine bakarken, “Koreli o karnındaki şey sahte güzelim,” diye homurdandı. “Hamile falan değilsin şimdi beni turşu peşinden koşturma.” Yumruğunu karnına geçirmek ister gibi bakıyordu. “Bana bunu yaptırdığınıza inanamıyorum!” Bizde inanmıyoruz herhalde. Hocamız, yani Sibel Hanım karşımıza geçip gülümsedi. “Şimdi herkes bebeğini sevsin. Hadi, dokunun ona,” dediğinde Kuzey çıldırdı. “Bu şeyi taşıdığım yetmezmiş gibi bir de ona dokunacak mıyım?” Hepimiz gülerken bu serseri öfke nöbetleri geçiriyordu. “Elimi sürersem şerefsizim!” Ecrin kendi göbeğine çok kolay uyum sağladığı için onu okşarken Kuzey’e döndü. “Evren’e hamileyken elini karnımdan hiç çekmezdin.” Huysuz kocasını tatlı diliyle ikna etmeye çalışıyordu. “Dokun bebeğine Kuzey.” “Seni gebertirim Koreli!” Kuzey ona ters ters bakarak kocaman karnını gösterdi. “Bu şeye dokunmak karıma dokunmakla aynı şey değil biri görse insan içine çıkamam!” Biz gördük ya daha ne olsun? Keşke telefonları içeri sokmak yasak olmasaydı. Kuzey dışında hepimiz söylene söylene karnımıza dokunmak zorunda kalmıştık. Ecrin inler gibi bir ses çıkartınca Kuzey’in sinirli bakışlarına maruz kaldı. “Tekme attı falan dersen seni burada bırakıp giderim!” deyince Ecrin kahkaha atarak başını iki yana salladı. Kuzey burayı yakıp yıkmadan Allah’ın izniyle bir çıksak başka bir şey istemiyorum. Sibel Hanım bir süre sonra, “Şimdi herkes yere doğru eğilip esneme hareketleri yapsın,” dedi. Sanırım bunun amacı erkeklere hamile bir kadının hareketlerinin ne kadar kısıtlı olduğunu göstermekti. Yiğit’in de Hakan gibi karnı dokuz aylık olduğu için eğilmeye çalıştı ama yapamadı. “Bu şey karnıma batıyor eğilemiyorum,” dedi. Mümkün olsa bir dakika durmaz onu hemen çıkartırdı. Naz kollarını iki yana açtıktan sonra eğilip kalkarken güldü. “Nasıl oluyormuş Yiğit Bey?” Kocasına laf sokarken içimizdeki tek gerçek göbeğe sahipti. “Ben dokuz aydır taşıyorum çocuğunu.” Yiğit boynundaki kravatı çekiştirirken ona öldürecekm…