Bölüm 5

Son dersimin boş olmasını fırsat bilip hemen öğretmenler odasındaki sakin bir köşeye geçtim. Cebimden Esma’nın verdiği o küçük kağıdı çıkarıp Defne Hanım’ın numarasını tuşladım. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra karşı taraftan son derece nazik, yumuşak bir kadın sesi duyuldu. "Alo, buyurun?" "Defne Hanım, merhabalar. Ben Biyoloji öğretmeni İdil Mihre Aksoy. Rahatsız etmiyorum umarım?" "Aaa, İdil Hanım! Hiç rahatsızlık olur mu, rica ederim," dedi Defne Hanım, sesindeki içtenlik telefonun ucundan bile hemen hissediliyordu. "Araz ,az önce aradı, sizden bahsetti. 'Abi, Esma için harika bir öğretmenle tanıştım, tam aradığımız kişi' dedi. Biz de Aras’la tam bu konuyu konuşuyorduk." Araz’ın ailesine benden bu kadar övgüyle bahsetmiş olması içimi ince bir sıcaklıkla kapladı. "Araz Bey sağ olsun, önem göstermiş," dedim tebessüm ederek. "Ben de az önce Esma ile tanıştım koridorda. Gerçekten çok özel, çok derin bir kız. Biyoloji dersine karşı biraz mesafeli olduğunu fark ettim ama doğru bir iletişimle bunu aşabileceğimize inanıyorum. Eğer siz de uygun görürseniz, Esma ile haftada bir ya da iki gün özel ders çalışmak isterim." Defne Hanım derin, rahatlamış bir nefes aldı. "Ah İdil Hanım, ne kadar makbule geçer bilseniz... Esma içine çok kapanık bir çocuk. Son zamanlarda iyice kabuğuna çekildi, derslere de kendisini kapattı. Aras da ben de ne yapacağımızı şaşırmıştık. Araz’ın fikri olunca içimiz tamamen rahatladı. Biz çok isteriz." "Çok sevindim Defne Hanım," dedim sevecen bir tonla. "O zaman Esma’nın kendini rahat hissedeceği bir zaman ve mekan planlayalım. Derslere ne zaman başlama imkanımız olur?" "Eğer sizin için de uygunsa, bu akşam bize çaya gelin hem tanışalım hem de ilk dersin planını yapalım," dedi Defne Hanım heyecanla. "Aras da Araz da evde olacak. Hem Esma da sizi kendi evinde, daha rahat bir ortamda tanımış olur. Ne dersiniz?" Kısa bir an duraksadım. Vural ailesinin evine davet edilmek... Araz Vural’ı kendi aile ortamında, o sert askeri kimliğinin dışında görmek fikri kalbimin ritmini hafifçe değiştirdi. "Çok naziksiniz Defne Hanım," dedim sesimi toparlayarak. "Memnuniyetle gelirim. Akşam saat kaç gibi uygun olursunuz?" "Altı buçuk, yedi gibi bekliyoruz mutlaka! Adresi ben size mesaj olarak hemen atıyorum İdil Hanım. Çok teşekkür ederiz ilgilendiğiniz için." "Rica ederim, akşam görüşmek üzere Defne Hanım." Telefonu kapattığımda ekranı göğsüme bastırıp derin bir nefes aldım. Esma’nın o buzdan duvarlarını kırma operasyonu resmi olarak başlıyordu... Ve bu yolculuk, beni doğrudan Araz Vural’ın kapısına götürüyordu.