Prolog

Ufuk çizgisinin altında birleşen bir kardelen ve yıldız çiçeğinin hikayesi. 8.02.1995 Kibir insanı fark ettirmeden yok edebilecek bir silahtı. Uysal Kortepe'yi ise kibri yok edecekti bugün ama farkında değildi. Içeride karısı oğullarını ikizlerini doğurmaya çalışırken tüm bağırışları tüm köyü inletiyordu. Dışarıda bekleyen Uysal ve en yakın arkadaşı Cevdet ise heyecanlı ama bir o kadar da kibirli bir şekilde karısının bağırışları içinde daha doğmamış oğulları için lokma dağıtıyorlardı. Cevdet usulca Uysal'ı kolunun altın aldı. ''Geliyor aslan varisler ha be tertip'' derken heyecanını saklayamıyordu. Sanki arkadaşından daha heyecanlıydı ama yine de sakin olmalı onu sakinleştirmeliydi aylardır bu günü bekliyordu ve sonunda ikizlerine kavuşacaklardı. Uysal tertibine bakarak gülümsedi. ''İnşallah be Cevo'' uysal yerinde duramıyordu. Cevdet'in kolunun altından çıktı. Tüm köy onların avluda toplanmış heyecanla ikizleri bekliyordu. Bekliyordu ama sadece.. Uysal herkese gülümseyerek evin kapısının önüne gitti. Içeride ki karısının kardeşine seslendi. ''Hale bak buraya'' dedi heyecanlı da olsa o bir ağaydı belli edemezdi. Başında beyaz yazmalı sarışın kadın kapının eşiğinde durdu. Uysal,Hale'yi süzdü. Alnında ki terleri gözünde ki yorgunluğu es geçti. Oğulları zorluydu bunu biliyordu. Birer varis olacakları zorlamaları normaldi içinden aslanlarım dedi. Doğmamış ikizlerine bile kibrini geçiriyordu. ''Durum ne?'' diye sordu kısık sesle. O an Hale'nin çenesi titredi gözleri doldu. Bir adım daha atıp yaklaştı Uysal'a. ''Ağam'' dedi titrek titrek. ''Durum kötü'' diye fısıldadı kimsenin duymamasına özen göstererek. Hale, Uysal'a bir kor bıraktı ve arkasını dönüp hızla kardeşinin yanına girdi. Uysal herkesin ona baktığını biliyordu. Içinde ki koru onlara hissettiremezdi. Sakince önce Cevdet'e baktı. Cevdet hemen bir sorun olduğunu anlamıştı Uysal'da. Uysal ona cehennem olacak o eve ilk adımını attı. Etrafta bir şeyler yapan, fısıldaşan kadınları es geçerek odasının önünde durdu. Karısının gül sesi şimdi azap halinde kalbini deliyordu. Kapıyı açıp araladığında saniyeler önce karşısında duran Hale'nin başında olan beyaz yazma şimdi kanlar içinde küçücük bir şeyin üzerine örtülmüştü. Uysal ah etti içinden. Uysal of dedi dışından acı ile. Odaya girdiğinde biricik Kardelen'i gül yüzlü karısı kucağında sadece bir oğlunu tutarak ağlıyordu. Hale kanlı yazmaya bakarak dizlerine vuruyordu. Odada ki diğer iki kadın ağlayarak odadan çıkmışlardı. Uysal, Kardele'nin yanına oturdu. Alnından öptü önce. Kucağında ki oğluna bakmadı bile. Kardelen için ölen Uysal o an nefretle biriciğinin kulağına eğildi. ''Sen niye ölmedin ey sultanım. Niye benim oğlumu öldürdün de sen ölmedin benim gönlüm'' derin bir iç çekti Uysal. Kardelen daha çok ağlarken kardeşine baktı. Bir bebek doğmuş bir bebek ölmüştü. Bir bebek annesine kavuşmuş bir anne yavrusuz kalmıştı. Bir baba hem baba olmuş hem baba olamamıştı. Kardelen kucağında ki oğlunu öptü. Kanlı yazmanın yanına bıraktı yavaşça. Gözlerinden akan yaşları yorgunca sildi. Uysal'ın omuzundan destek alarak yalpalasa da ayağa kalktı. Sonra duvara tutunup camın önüne ilerledi. Kimse ona bakmıyordu herkes kanlı yazmaya bakıyordu. Kardelen camın yanında olan tüfeği aldı. ''Öldüm Uysal.. Bende öldüm.'' Kardelen yavaşça soluklanırken Uysal ayağa kalkıp aşkından öldüğü bir titrek nefesine kıyamadığı karısına yapma der gibi baktı ama biliyordu yapacaktı. O an Uysal'ın kibri girdi aralarına. Kardelen intihar etse ne ağalığı kalırdı ne de Uysal'lığı. Belinde ki silahını hızla çıkarıp Kardelen'ine baktı son kez acı içinde. Bismillâhirrahmanirrahim. Ved duhâ. Vel leyli izâ secâ. Mâ veddeake rabbuke ve mâ kalâ. Ve lel âhıratu hayrun leke minel ûlâ. Ve le sevfe yu'tîke rabbuke fe terdâ. E lem yecidke yetîmen fe âvâ. Ve vecedeke dâllen fe hedâ. Ve vecedeke âilen fe agnâ. Fe emmâl yetîme fe lâ takher. Ve emmâs sâile fe lâ tenher. Ve emmâ bi ni'meti rabbike fe haddis. Uysal onları birleştiren bu sureyi okuduktan sonra gözünü kırpmadan kalbini…